Vandaag belde mijn mama me op rond 18u. Ze vroeg of ik voor mijn kleine broer Bram een pakketje wou gaan afhalen en nadien haar komen halen in de garage. Bram is 13 jaar en grote fan van ‘The Lord of the Rings’. Hij had via internet een ring die voorkwam in de film besteld. Die ring was vandaag toegekomen in het afhaalpunt.

Ik had er geen probleem mee en ging akkoord om met mijn wagen het pakket te gaan afhalen, en daarna mama te gaan ophalen. Zelf heeft ze geen rijbewijs, dus is ze steeds afhankelijk van personeel, papa of mij.

Bram wou de afhaling van zijn bestelling absoluut niet missen en ging mee. Hij zat naast mij vooraan in de wagen. Na een twintigtal minuutjes rijden kwamen we toe bij het afhaalpunt. Identiteitskaart laten zien, papieren tekenen en pakketje aanvaarden. De wagen was nog niet gestart of de doos was al helemaal opengescheurd. In de doos zat een zwart satijnen zakje met daarin een gouden kopie van de ring uit de film. Wel te verstaan geen echt goud hé, maar hij was dolgelukkig.

We reden naar de garage waar we mama zouden ophalen. De garage was al gesloten,  parkingplaats was dus geen probleem. Naast de garage staat het ouderlijke huis, waar mijn mama, mijn mémé en nonkel zaten. Mijn nonkel woont in bij mijn mémé omdat zij de dood van haar man moeilijk kon verwerken. We belden aan en mama deed open. Mijn nonkel en mémé waren al aan het eten. Mama zat bij aan de keukentafel te wachten op ons. Bram en ik zeiden dag aan iedereen. Bram kon zijn fierheid niet verstoppen en liet aan iedereen zijn gouden ring zien.

Mijn nonkel zei: “Amai ne ring, ge zij toch geen jeanet aan het worden zeker?”. Ik voelde mezelf wat instorten. Een verslagen gevoel, een gevoel wat het outen nog moeilijker maakt. Bram kon de (grappig bedoelde) belediging niet goed aanvaarden en bood weerstand. Hij zei: “Het is wel een ring uit de mannencollectie he! Geen uit de vrouwencollectie.” Die jongen is 13 jaar en bood weerstand die ik zelf nooit zou hebben geboden. Het gesprek ging nog even door maar ik verliet de keuken en liep naar de living.

De openhaard brandde, het was een grote openhaard zonder glas voor. Ik zette mij neer in de zetel dicht bij de haard. Ik bekeek de vlammen en dacht na over die zin. “Ge zijt toch geen jeanet aan het worden zeker?”. Pffff….. Moest hij dat nu echt zeggen. Het blijven rasechte garagisten en de opmerking zal wel goed en luchtig bedoeld zijn. Maar deze keer kwetste ze echt.

Het gebeurt niet vaak dat ik me zo slecht voel na een negatieve opmerking over homo’s. Meestal kan ik er zelf nog goed mee lachen. Maar vandaag…

Read More 11 reacties | Gepost door WilliamZ

Ligt het aan mij of valt liefdesverdriet eigenlijk wel best mee?

Het zal waarschijnlijk van vele factoren afhangen. Hoelang ken je elkaar? Hoe werd de relatie stopgezet? Werd er iemand gekwetst? In mijn geval valt dit allemaal nog mee. Onze relatie duurde maar een kleine week en daarnaast werd de relatie op een goede manier stopgezet, met een lang gesprek. Ik begreep ook goed waarom we niet verder konden, dit zal er allemaal wel hebben toe hebben bijgedragen dat ik het goed kan verwerken. Ik denk nog wel vaak aan Willem, zeker als hij foto’s post op Facebook. Maar het doet minder pijn.

Maar hoe ik het ook draai of keer, hij zal heel mijn leven lang mijn eerste vriendje blijven. En die persoon vergeet je niet zo snel, vrees ik. Ik ben wel al heel blij dat we geen ruzie hebben, dat we elkaar nog perfect onder ogen kunnen komen. Tenslotte heb ik bij hem hele mooie momenten gehad.

Sinds dat het uit is, heb ik Willem niet meer gezien, maar we hebben wel af en toe nog eens kort gemaild of ge-sms't. Zo blijf ik vrijdag na de fuif bij hem slapen. Of dit een goed idee is, daar ben ik nog steeds niet over uit. Albert-Jan heeft me wel al toegefluisterd dat ik na de fuif bij hem kan blijven slapen mocht ik me bedenken of mocht er iets fout lopen.

In ieder geval, mijn droevige periode is zo goed als achter de rug. Ik ben blij dat ik Willem heb gekend en kijk terug op een mooie periode met hem. Zelf zit ik wel nog met een hoop vragen, maar die zullen waarschijnlijk nooit worden beantwoord.

Ik ben wel benieuwd wat het gaat geven als ik hem vrijdag terugzie. Maar nu dat mijn droevige periode achter de rug is, kan ik me terug bezig houden met datgene waarvoor ik hier vooral schrijf. Mij outen. Alleen had ik vroeger zo van die impulsgevoelens die mij echt aanzetten tot het uit de kast komen. Ik had echt zin om het mensen te zeggen. Dat gevoel is jammer genoeg wat verdwenen, ik krijg ook terug meer schrik voor mensen hun reacties.

Misschien heeft het te maken met het zeepbeleffect waar Roel het over had en waarvoor hij mij waarschuwde. (Dank je Roel, sorry dat ik niet wou luisteren.) De zeepbel waar ik enkele dagen in zweefde, zorgde voor een euforisch gevoel en de angst voor reacties was weg. Nu is die bel gepopt en sta ik terug met mijn voeten op de grond. Wat het euforisch gevoel doet verdwijnen en de angst doet terugkomen.

Welcome back to the real life!

Read More 6 reacties | Gepost door WilliamZ

Voor dat ik begon met deze blog, bestond mijn vriendengroep uitsluitend uit hetero’s. Sinds een tweetal weken heb ik nu ook een groep holebivrienden. Dit zijn dan vooral mensen die ik heb leren kennen via &Of, maar ook mensen die ik beter heb leren kennen via deze blog. 

Momenteel weten ze nog niet van elkaars bestaan, wat misschien ook niet altijd nodig is. Maar het zou toch mooi zijn mochten de twee vriendengroepen gemengd kunnen worden. Dan zou ik minder de keuze moeten maken tussen de twee groepen. Want vandaag de dag moet ik nog steeds kiezen, ga ik weg met mijn holebivrienden of met mijn heterovrienden?

Vandaag zat ik naast Ludovic in de klas, we waren onze weekendplannen aan het overlopen met elkaar. Ik vertelde dat ik vrijdag naar mijn allereerste echte &Of-fuif ga. Hij had nog niets op vrijdag gepland. Ik zag een mooie kans om hem mee te vragen, een begin om de twee groepen kennis te laten met elkaar. Ik vroeg aan Ludovic: “Heb je geen zin om mee te komen vrijdag?”. Een overduidelijk antwoord volgende, al lachend zei hij: “Nee nee, dank u!”.

Ik vind het op zich helemaal geen erg, ik kan hem nog steeds niet verplichten om ergens mee naartoe te komen. Misschien hebben de twee groepen liever niets met elkaar te maken. Alhoewel dat dit niet waar is, ik ben ervan overtuigd dat al de holebi’s niets tegen mijn heterovrienden zouden hebben. Of dat omgekeerd ook zo is, is de nog maar de vraag.

Nu ja, Ludovic heeft me aanvaard om wie ik ben en daar ben ik al zeer blij mee. Hij aanvaard mij maar zal misschien liever niet deelnemen aan activiteiten voor holebi’s. Er zijn anders hetero’s die er helemaal geen probleem mee hebben, kijk maar naar die drie vrienden van Jef die op mijn eerste holebifuif waren langsgekomen.

Misschien is het ook beter om de vriendengroepen gescheiden te houden. Een groep met holebi’s en een groep met hetero’s. Het heeft zijn nadelen maar misschien ook zijn voordelen.

Read More 4 reacties | Gepost door WilliamZ

Vandaag zie ik eindelijk Willem terug! Ik kijk er echt al heel de dag naar uit. We zouden dan ook nog samen naar de Rocco (&Of café) gaan. Heel de Rocco mag en moet gewoon mijn vriendje gezien hebben. Ik voel me zo gelukkig!

Aangekomen bij zijn kot, belde ik drie keer lang aan, zoals stond voorgeschreven. Niemand deed open, vreemd. Ik sms’t hem: “Ben je wel thuis?”. Nog geen twee minuten later zag ik iemand door de glaspartij van de voordeur naar beneden komen. Hij drukte zijn lippen op het glas. Ik zag het direct, het was Willem. Mijn hartje begon al direct sneller te slaan. Hij opende de deur, ik kwam binnen en kuste zijn warme zachte lippen. We liepen door naar zijn kot. Hij was bezig met het samenstellen van een mix om op te dansen.

Ik zat op zijn schoot maar ik zag dat hij nog veel werk had. Ik vond het dan ook belangrijk dat hij eerst zijn werk verder afwerkte. Ik zat in de zetel terwijl hij aan het werken was. Hij vond het erg voor mij, maar ik wou echt dat hij dat liedje eerst afwerkte. Ik genoot ervan om hem te zien werken, ten slotte was ik bij hem. Meer moest ik niet hebben.

Na een half uurtje was hij al klaar, we waren beiden doodmoe en besloten om een tweetal uurtjes te slapen alvorens we naar de Rocco zouden gaan. Met onze kleren aan kropen we onder het laken. Ik voelde me zo gelukkig, we kusten en vielen tezamen in slaap. Hij lag op zijn zij, ik ook! Ik legde mijn hand op zijn buik. Het voelde zo perfect….

De wekker ging af, we stonden op. Ik deed mijn schoenen terug aan! Willem zei: “Vind je het erg om alleen naar de Rocco te gaan? Ik ga liever niet mee.”. Ik begrijp het niet zo goed maar vond het geen erg, Willem had echt nog redelijk wat werk. En we moeten tenslotte niet alles samen doen. Ik bleef het maar vreemd vinden en zag dat er iets scheelde. Ik zette mij neer op het bed, hij zat op zijn bureaustoel. Vanop het bed greep ik de onderkant van zijn bureaustoel vast en schoof ik hem tot voor mij. Met mijn twee handen nam ik zijn benen aan de zijkant vast. Ik vroeg hem wat er scheelde. Hierna volgende een gesprek van meer dan een uur. Een gesprek dat ik voor één keer hier niet ga bespreken. Gewoon, uit respect voor Willem. Maar, toen ik zei tegen Willem: “Ik heb liever dat je het mij nu vertelt, dan binnen een paar weken.” ,was het gesprek ver afgerond.

Ik zei tegen hem: “Ik zou graag hebben dat je het me letterlijk zegt!”. Het was stil… Hij keek naar de grond. Hij zei: “Ik heb u echt ….”. Ik onderbrak hem. Ik zei: “Het is ok, je hebt een goede woordkeuze gemaakt. Je zei ik ‘HEB u…’. Het was duidelijk, het heeft van mij gehouden en dat is nu niet meer. In het gesprek kwam ook de reden aanbod. En vreemd genoeg begrijp ik hem ergens wel.

Maar het gesprek eindigde trist. Het is uit! Mijn droomjongen, weg! Helemaal alleen wandelde ik naar de Rocco. Op de bus wist ik niet meer wat voelen, het was weer een nieuw gevoel. Liefdesverdriet. Het deed zoveel pijn en ik wist niet wat ik nu het best kon doen. Gaan of niet? Ik wist het allemaal niet meer. Nog het liefst van al zou ik gewoon naar huis gaan. Haar iets in mij zette mij toch aan om door te gaan naar de Rocco. Ik sms’t Albert-Jan om te vragen of hij in de Rocco was. En ja, hij was er. Samen met een hele hoop anderen. Ik vertelde hem dat ik wat twijfelde aan de weg naar de Rocco, hij zei dat hij me zou komen halen aan het station. 

Ik zag hem in de verte afkomen, toen hij voor mij stond omhelsde ik hem direct. Ik moest mijn  tranen echt inhouden. Ik fluisterde in zijn oor: “Het is uit met Willem!”. De zin alleen al deden mijn tranen rollen. Hij troostte mij goed, hij zei dat als ik liever even naar buiten ga ik maar iets moest laten weten. We stapten het café binnen. Hier en daar zaten wat mensen, in het middag zat een hele groep mensen een gezelschapsspel te spelen. Albert-Jan stelde me voor aan heel de tafel: hij zei: “Dit is William, hij is nieuw bij &Of.” Onmiddellijk glimlachte iedereen naar mij, het was een hartelijke welkomst. Albert-Jan overliep al de namen van de mensen aan tafel. Enkelen had ik al eens eerder gezien, andere waren dan weer volledig nieuw. Ik zette mij wat onwennig bij aan de tafel, ze vroegen of ik mee wou spelen, maar de gedachten aan Willem namen de overhand. Ik ben die avond nog een uurtje in het Rocco café gebleven, het was gezellig, maar voor mij was mijn avond stuk. En het Rocco café heeft dat niet kunnen redden, wat ik ook niet verwachtte. Wat is dit nieuw gevoel, zo een rotgevoel! Waarom toch! Ik stond recht en liep naar de kapstok om mijn vest te nemen, Kris kwam naar me toe. Hij vroeg of alles oké was. Ik fluisterde hetzelfde in zijn oor als bij Albert-Jan. Een vloed van medeleven en troost kwam over me heen. Hij wou er met mij wat over spreken, wat ik misschien wel kon gebruiken maar papa stond binnen 5 minuten al aan het station.

Ik dankte hem enorm en zei dat ik door moest. Ik verliet het café met de zin: “Salukes hé!”. Zo opgewekt mogelijk. De weg naar het station was hels, continu de gedachten aan Willem. Het was koud en het regende. De auto stond er al, ik stapte in en papa vroeg: “En hoe is het geweest?”

Wat moest ik nu zeggen! Ik zei dat het leuk was maar dat ik moe was. Hij zei: “Ik heb slecht nieuws, mama is zwaar ziek!”. Lap, dat ook nog! Ik probeerde mijn tranen en gedachten van Willem te onderdrukken en mij te concentreren op mama.

Thuisgekomen bleek mama (volgens mij) zwaar de griep te hebben. Niet zo erg, als je weet dat ze al een aantal keer op sterven heeft gelegen door een kaliumtekort. In mijn bed kwamen de gevoelens pas echt los! 

Oooh! Willem toch…. :’(

Read More 2 reacties | Gepost door WilliamZ

Het is nu twee dagen na de fuif, ik mis Willem enorm. Ik voel me zo goed bij hem. Hij overlaadt mij dagelijks met sms'jes! Hij kan echt sms’jes sturen waar ik super blij van word. De volgende ochtend kreeg ik dit van hem:

“Ik mis je... K begin te beseffen dat ik je écht graag zie! Ik mag mezelf zijn en ik voel me echt goed bij u! Dank u zoetje! Ik zie je graag xx”

We sms'en echt heel de dag door, niet normaal. Ik ben zo gelukkig! Echt! Hij sms’t en sms't maar, voor mij is dit echt wel een teken dat hij het meent. Dat het niet uit dronkenschap was dat hij mij kuste.

“Ben op weg naar huis se ^^ slaapzacht mn zoetje, k denk aan u! Ik ben echt verliefd en da voelt zo goed! Heb het net tege laura (kotgenote) gezegd xxx k zie je graag mn sneeuwvlokje!” 

Dinsdag zie ik hem weer, dan ga ik om 17u langs bij hem. Ik kan hem dan eindelijk nog eens zien! Ik kijk er echt al naar uit. Het terug vastpakken, hem kussen, … Dinsdag ik ook het maandelijkse &of café, ik was er nog nooit naartoe geweest. Wel heb ik er al gezeten met mijn allereerste holebi-activiteit, maar nog nooit als het café open is. Gelukkig zag Willem het wel zitten om samen met mij er naartoe te gaan. Wie weet ga ik eindelijk mijn allereerste keer Valentijn kunnen vieren en dan nog wel met een jongen! Zalig gewoon…..

Read More 2 reacties | Gepost door WilliamZ

Ik zat op mijn allereerste holebifuif, het was 4 uur en had gedaan met mijn shift. Ik zat samen met de trouwe groep van &Of aan de toog van het kleine zaaltje. Er was niet heel veel volk meer. De mooie jongen die ik al een aantal keer had opgemerkt liep naar ons toe. Hij begroette Albert-Jan en keek naar mij. Ik zei tegen hem: “Ik ken u van op tv.” Hij lachte en kwam dichterbij. Hij vertelde dat hij blij was dat ik hem had herkend. Zonder dat ik het goed besefte zei ik: “Gij staat kei goed met dat petje.”, bedoeld op zijn profielfoto van Facebook. Hij lachte wat verlegen. Die mooie glimlach kwam meer volledig tevoorschijn.

Ik zat op barkruk met mijn benen open, hij kwam tussen mijn benen staan en legde zijn handen op mijn bovenbeen. Hij wreef zachtjes over mijn benen. Hij keek me loodrecht aan in mijn ogen. OOOh! Ik was volledig verkocht, die glimlach, die ogen, … Hij kwam steeds dichter en dichter tot zijn lippen zachtjes mijn lippen aanraakten. Zijn lippen waren warm. Hij nam traag wat afstand, we deden onze ogen open en glimlachten naar elkaar. Het was zo perfect. We omhelsden elkaar en gaven elkaar de indruk van ‘jou laat ik nooit meer los’.

Het voelde zalig. Ik stond recht en hij nam direct mijn hand vast. We zochten een plaatje om te zitten. We kozen een plaatsje op een laag bankje, we zaten niet echt maar lagen ook niet echt neer. Het was er een houding tussenin. Zijn armen omringden mij volledig. Hij fluisterde lieve woordjes in mijn oor en wreef over mijn borst en buik. We kusten en kusten… enja daar zat ook mijn allereerste tongkus bij. Het was zalig!

Hij vroeg me: “Wil jij mijn vriendje zijn?”. Ik glimlachte en kuste hem. Hij nam mijn hand vast en stond recht. Hij zei: “Kom je niet bij mij slapen?”. Ik vond het een goed idee, maar maakte hem duidelijk dat ik mij nog niet klaar voelde om met een jongen naar bed te gaan. Die prachtige glimlach kwam weer tevoorschijn. Hij was zo blij dat ik dat vertelde, de meesten willen direct naar bed. Maar hij niet, vertelde hij. Hij was zo blij dat hij meer betekende dan een object. Het stelde mij gerust, ik vertelde met een dubbel gevoel aan Albert-Jan dat ik bij Willem bleef slapen. Langs de ene kant vond ik het zo erg voor Albert-Jan, na al die moeite die hij heeft gedaan voor mij. Maar langs de andere kant was ik zo gelukkig. Blijkbaar bleef Willem bij Kris slapen. Dus zat er niets anders op dan Kris te gaan zoeken.

Kris was nergens te bespeuren, hand in hand liepen we zeker 2 keer heel de zaal af. Af en toe stopte hij even om mij te kussen. Hij besloot een sms te sturen naar Kris om te zeggen dat hij niet bij Kris bleef slapen maar in zijn eigen kot.

We liepen naar buiten, richting het kot van Willem. Als we mensen tegenkwamen, liet hij direct mijn hand los. Uit respect omdat ik nog niet geout was. Ik vond het zo lief dat hij er geen probleem van maakte, ik moest het hem niet eens vragen. 

Om zijt kot te bereiken, was het ver stappen, maar dat maakte niets uit. Het was een uitgelegen kans om elkaar beter te leren kennen. Hij had een klein maar leuk kot. We waren beiden doodmoe. Er stond een eenpersoonsbed. Knus bij elkaar, met onze kleren aan, lagen we in bed. Het was zo zalig. Ik zei: “Ooh wee, als ik dit droom of als je dit doet omdat je zat bent he!”. maar hij zei dat hij nuchter was, wat ook klopte. Ik was diegene die iets teveel op had.

Een zalige nacht ging voorbij. Ik werd wakker en opende mijn ogen. Willem was ook al wakker, hij keek naar mij en gaf me een kus. Hij zei: '”Zie je wel dat je niet hebt gedroomd..” Ik voelde me zo goed. We hebben die dag samen nog wat tv gekeken. Alhoewel, de tv stond aan, maar we genoten meer van elkaar. Ik heb hier echt woorden te kort voor.

Maar het voelt zo zalig allemaal… Mijn eerste lief, mijn eerste tongkus, mijn eerste kus met een jongen, …. En hij blijft maar zeggen dat hij mij doodgraag ziet.

Read More 10 reacties | Gepost door WilliamZ

Veel slechter kon het deze week toch al niet meer gaan. Dus ik kan evengoed maar naar die fuif gaan. Ik hoop dat ik er wat vrolijker van terugkom. In de late namiddag kreeg ik een sms'je van Albert-Jan. Hij vroeg of ik kwam en of ik nu wel of niet bij hem bleef slapen. Ik antwoorde hem dat ik met veel plezier naar de fuif zou komen en dat die slaapplaats welkom zou zijn. Albert-Jan was blij dat ik kwam. Hij stelde voor om eerst naar zijn kot te komen waarna we dan samen naar de fuif zouden gaan.

Zonder problemen en vragen bracht papa me die avond naar de straat waar Albert-Jan zijn kot was. Huisnummer 23, hier was het. Vreemd, nergens staat ‘Albert-Jan’ op de deurbellen. Welke bel moest ik dan nemen? Lap, dit begint al goed. Ik stuurde een sms naar hem om te zeggen dat ik zijn kot niet vond. Hij opende de deur. En ja, het was aan de deur waar ik stond. De deurbel zonder naam was direct een onderwerp om een gesprek te beginnen.

Albert-Jan maakte mijn slaapplaats op, hij haalde een matje uit de kelder en legde er zijn slaapzak bovenop. Ik kreeg zelfs een korte rondleiding door zijn kot. Het was een mooi kot, gezellig. Er hingen foto’s op van Albert-Jan met speciale mensen. Zelfs eentje met prinses maxima. Hij maakte zich klaar om te vertrekken. We liepen door de donkere, kleine straatjes van Leuven richting de fuif. Onderweg praatten we vooral over &Of. Hoelang hij er al bij werkte, wat ze allemaal deden en nog een hoop andere zaken. Ik maakte hem duidelijk dat ik hem enorm dankbaar was voor alles wat hij deed. Hij bod mij een slaapplaats aan en wou mij vergezellen op de allereerste fuif.

Na een tiental minuutjes stappen kwamen we aan bij de fuif zaal. Albert-Jan liep voor mij de zaal binnen. Direct kwam ik Kris tegen, Kris gaf me een kus en vroeg kort hoe het met mij ging. Nog steeds had hij een bezorgde houding tegenover mij en dat stelt enorm gerust. Het zei dat hij blij wat dat ik gekomen was. Kris zag dat ik in de goede handen was van Albert-Jan en deed verder met zijn werk. De fuif zaal bestond eigenlijk uit twee zalen. De eerste was een meer lounge-achtige zaaltje, de andere was de echte fuif zaal. Het was nu receptie. Die ging door in het kleine rustigere zaaltje waar we binnenkwamen. Iedereen kreeg direct iets te drinken. Samen met Albert-Jan zochten we een plaatsje uit waar we konden zitten. We dronken wat en hadden een leuk gesprek.

Ondertussen keek ik rond, ik zag vooral mensen van wat oudere leeftijd dan mezelf. Zo rond de 30 jaar. Albert-Jan maakte me duidelijk dat die mensen enkel voor de receptie kwamen. Dat stelde mij gerust, ik had wat schrik dat dit een fuif vol dertigers en veertigers zou zijn. Tussen al de mensen vielen mij twee mensen op. Eerst was er een leerkracht informatica van wie ik vroeger nog les heb van gekregen en dan was er nog een jongen. Een jongen die ik al eens was tegengekomen op Facebook omdat hij veel op de foto stond met een goede vriendin van mij. Het was een bloedmooie jongen, die bovendien keigoed kon dansen. Het sierde hem enorm. Iedere keer als hij aan het dansen was glimlachte hij enorm. Je zag hoe zij zich uitleefde in het dansen, iedere keer bij het bewegen kwam die volmaakte glimlach tevoorschijn.

Wat later kwamen al de andere mensen van &Of toe, de mensen die ik de avond ervoor heb leren kennen of die ik heb leren kennen op mijn allereerste activiteit. Er waren er zelfs een aantal nieuwe bij, zonder enig probleem werden die mij voorgesteld. Na een tweetal uur was de receptie gedaan en begaven we ons naar de grotere zaal. Niet veel later kreeg ik een sms van Jef, Jef is een jongen ik heb leren kennen via mijn blog. Hij was ook nog nooit naar een holebifuif geweest. Hij stuurde dat hij waarschijnlijk even zou langskomen. Ik was kei blij dat ik hem voor het eerst zou ontmoeten. Wat later stuurde hij dat hij aan de toog stond met een paar vrienden. Omdat ik niet goed wist waar hij precies stond, ging ik even wat alleen staan. Onderaan een trap waar weinig mensen stonden sms'te ik hem waar ik ergens precies stond en wat ik aan had. Niet veel later kwam hij af. Ik omhelsde hem, gaf een knuffel en een kus.  Hij stelde voor om kennis te maken met een paar vrienden van hem. Ik zag het volledig zitten en liep ook gewillig mee naar zijn vrienden. Het waren drie heterovrienden, ik vertelde hen dat ik het moedig van hen vond om als hetero naar een holebifuif te komen.

Al gauw vonden de mannen het tof, twee ervan hadden het zelfs in hun hoofd gehaald om aan iedereen te gaan vragen wie van hen het meeste homo leek. Ik vond het beste grappig en de vrienden van Jef hadden er duidelijk hun plezier in.

Later gingen zijn vrienden weg en bleef ik nog wat napraten met Jef. Toen zag ik mijn leerkracht weer staan. Ik vertelde hem dat ik er nog les had van gekregen, tot onze verbazing had Jef ook les gekregen van haar. We raapten onze moed bij elkaar en gingen even goededag zeggen tegen onze oude leerkracht. Ze was heel blij ons te zien en omhelsde ons dan ook meteen. We hadden zelfs met haar een kort gesprekje over homo zijn op een middelbare school. We besloten dat het zeker niet makkelijk is om je te outen als homo in het middelbaar.

Jef moest door, jammer. Maar hij zou misschien nog terugkomen. Ik sloot mezelf weer aan bij de  trouwe &Of groep. Ik had al redelijk wat op en mijn shift begon over een paar minuten. De groep gaf me een cola om wat nuchter te worden, het was tijd. Ik moest mijn shift beginnen. Naar de ingang liep ik om aan mijn shift te beginnen. Kris was er al. Samen met hem begon ik mijn shift aan de kassa. De minuten dat er niemand was, deelden we samen door de een goed gesprek te hebben. Ik bracht mijn shift samen met Kris tot een goed einde. Na mijn shift liep ik terug naar de grote zaal. De groep zat aan de toog en ik vergezelde hen nog een tijdje.

Het was zo tof, ik zou dit blogbericht wel 8 keer zo lang kunnen maken. Maar ik heb mij nu wat beziggehouden met de dingen te vertellen die er zijn gebeurt toen ik niet aan het drinken of dansen was.  Maar ik vond het zalig. Normaal gezien ga ik nooit uit. Ik haat fuiven. Ik sta daar dan meestal met een pint in mijn hand, niets te doen. Maar hier heb ik mij echt geamuseerd. Ik heb keiveel leuke mensen leren kennen, het was een avond om nooit meer te vergeten. Echt was super… Wat mij vooral opviel was dat er minder groepjes waren zoals op heterofuiven. Iedereen stond opener tegenover elkaar. Voor de eerste keer was het ook geen probleem om een jongen langer aan te kijken dan normaal.

Om al een tipje van mijn volgend blogbericht te vertellen. Ik ben niet bij Albert-Jan blijven slapen. ;)

Read More 5 reacties | Gepost door WilliamZ