Net een jaar geleden postte ik mijn laatste bericht over mijn coming-out.
Best wel vreemd, om te kijken hoe snel alles toen ging. Ik vloog echt van de ene gebeurtenis in de andere.
Als ik die periode vergelijk met het jaar dat nu voorbij is, lijkt mijn leven wel even te hebben stilgestaan.
Nu, ergens is dat denk ik wel normaal. Eenmaal iedereen het weet kan er moeilijk veel extra gebeuren. Ook in mijn familie is alles zowat blijven stilstaan. Niemand van mijn mama haar kant (de personen met de mechaniekersmentaliteit) weet dat ik homo ben. Maar daar maak ik zelf geen probleem van. Ik zou het wel willen vertellen maar mama heeft me onbewust gevraagd om daar nog even mee te wachten en die tijd wil ik haar gerust gunnen.
Mijn broer, de grote verrassing die ervoor zorgde dat mijn blog toch een heel onverwacht einde kreeg, weet nog steeds niet dat ik homo ben, ondanks dat ik het wel weet van hem. Het is al een hele gedachtenstrijd geworden in mezelf of ik het hem nu moet vertellen of niet. De ene zegt van ja, de andere zegt van nee. Ergens ben ik ervan overtuigd dat ermee wachten de beste keuze is.
Iets wat hij niet weet, is dat mijn ouders hun hoop op kleinkinderen nu volop bij hem ligt. Ik heb schrik dat als hij gaat weten dat ik homo ben, de drempel om zich te outen alleen maar groter gaat worden, omdat hij dan de laatste hoop van mijn ouders afbreekt.
Ik heb me wel voorgenomen om er niet over te liegen tegen hem, als hij ooit vragen zou stellen over mijn geaardheid, dan zal ik er ook in alle eerlijkheid op antwoorden. Tenslotte wil ik er voor hem zijn als broer !
Mijn leven gaat best zoals ik had gehoopt dat het zou verlopen! Alles is uiteindelijk mooi op zijn pootjes terecht gekomen en dat zullen die laatste paar zaken ook nog wel doen! Hoewel de klap voor mijn mama's familie best groot zal zijn natuurlijk. Maar ik ben wie ik ben en daar ben ik fier op! En dat is ook iets wat ik aan mijn de lezers wil meegeven, wees jezelf en wees er fier op!
Ik hoop echt dat het bij iedereen even vlot en goed verloopt als bij mij, hoewel dat waarschijnlijk wat utopisch is, het blijft een wens van mij, naar iedereen toe!
William
x
ik zonder enige schaamte of angst zeggen: “Ja, ik ben homo.”. Deze laatste zinnen neerschrijven heeft echt een dubbel gevoel. Langs de ene kant ben ik zo blij, ik ben volledig uit de kast. Ik heb zolang uitgekeken naar dit moment. Langs de andere kant, ik ga mijn blogje echt wel missen. Het schrijven, de spannende, verdrietige, gelukkige en boze momenten delen, de reacties lezen… 
Ten tweede moet ik er rekening mee houden dat Bram een zeer goede en vertrouwde band heeft met mijn neefje. Mijn neefje heeft op één jaar na dezelfde leeftijd als mijn kleine broer. Hierdoor zijn ze nog nauwer verbonden met elkaar. Hoewel ik het niet met zekerheid weet, vermoed ik dat ze veel informatie met elkaar delen. De kans is dus groot dat wanneer ik het aan Bram vertel, dat ook mijn neefje het te weten komt. 
.jpg)
Ik zette me bij aan tafel, het was stil, stiller dan normaal. Ik dacht maar aan één ding: het gesprek over de brief. En ergens vermoed ik dat mama diezelfde gedachten had. De tijd liep verder en we ruimden de tafel op. Niet veel later zat mama in de zetel wat tv te kijken, ik nam plaats in een andere zetel en besloot om dan maar zelf te beginnen over de brief. “Heb jij nog vragen over mijn brief?” vroeg ik aan haar. 
