Binnenkort is het weet zover: de Gay Pride in Brussel. Een evenement waar ik een dubbel gevoel bij heb. Langs de ene kant heb ik er liever niet te veel mee te maken, op TV zie je altijd die extravagante homo’s, half naakt en dansend op een vrachtwagen. Jammer genoeg krijgen heel veel mensen hierdoor een fout beeld over holebi’s. Door mee te lopen, steun ik (denk ik) ergens toch wel dat beeld. Net of ik er fier op ben dat die homo’s daar zo staan te dansen.

Langs de andere kant… Als alle gewone homo’s wegblijven, dan zijn er enkel maar de extravagante over om te filmen. Ik (en alle andere gewone holebi’s) zouden eigenlijk net MOETEN meelopen om te tonen dat er veel normale holebi’s zijn en niet enkel van die verwijfde, halfnaakte jongens met hun roze pluimen. 
 

Momenteel leun ik iets meer aan tegen mijn bovenste mening. Ik hou er liever nog wat afstand van, eigenlijk heb ik daar totaal geen gegronde reden voor. Maar om de één of andere reden blijf ik daar toch liever weg. Ik vind het wat te overroepen. Waarom moeten per se al die holebi’s door de straten van Brussel wandelen? Maakt dit niet de kloof tussen holebi en hetero groter?

Ik stel me zoveel vragen bij dit evenement. Misschien is het beter om er wat afstand van te houden, een afwachtende houding er tegenover nemen. Niet dat ik voor mezelf moet uitmaken of ik ga meelopen of niet. Want dit jaar loop ik sowieso niet mee, denk niet dat het ideaal is aangezien de thuissituatie. Maar moet ik net niet opkomen voor de rechten van holebi’s?

Soms lastig als je jezelf niet goed snapt…

Read More 16 reacties | Gepost door WilliamZ

Vandaag was mama heel de dag thuis, mijn kleine broer zat op school en ik had pas les in de namiddag. Ideaal om eindelijk eens over de brief te praten. Ik stond op en liep naar de keuken, het ontbijt stond nog op tafel. Mama was ook nog aan het ontbijten, voor de rest was iedereen al het huis uit.

Ik zette me bij aan tafel, het was stil, stiller dan normaal. Ik dacht maar aan één ding: het gesprek over de brief. En ergens vermoed ik dat mama diezelfde gedachten had. De tijd liep verder en we ruimden de tafel op. Niet veel later zat mama in de zetel wat tv te kijken, ik nam plaats in een andere zetel en besloot om dan maar zelf te beginnen over de brief. “Heb jij nog vragen over mijn brief?” vroeg ik aan haar.

Ze begon te vertellen… Haar woorden letterlijk herhalen kan ik niet meer, ergens ook omdat ik het niet wil. Maar kort samengevat kwam het hier op neer: Ze hoopt ergens nog dat het niet waar is, ook omdat papa haar heeft verteld dat sommige mensen na een tijdje toch nog veranderen. Ze maakte me duidelijk dat ze het heel jammer zou vinden mocht het zo zijn. In zowat iedere zin maakt ze gebruik van “Mocht het zo zijn dan”, wat echt wel aantoont dat ze het nog niet wilt geloven. Ze vertelde me dat – mocht het zo zijn – dat het haar zeer ongelukkig zou maken. Ik vroeg haar waarom en ze vertelde me dat ze het jammer vindt dat ze geen dochter heeft, ze had dan haar gedachten gezet op een leuke schoondochter. Maar nu ook die hoop weg is…

Een zin die mij wel wat heeft geraakt, was de volgende: “Maar papa en ik hebben besloten mocht het (na een paar jaar) toch zo zijn, dat we het gaan aanvaarden maar dat we het dan gewoon zo stil mogelijk houden.” Ik dacht te zeggen “Excuseer!”, maar ik probeerde begrip te tonen voor haar reactie. “Opa en oma zouden we het beter niet zeggen, dat zou hun dood zijn. En uw broer… die is nog te jong om dat te begrijpen.” Mama is er jammer genoeg ook vast van overtuigd dat ik ervoor gekozen heb, om op jongens te vallen. Ik heb echt super hard mijn best gedaan om het haar uit te leggen, maar ik kreeg bijna de tranen in mijn ogen toen ik zag hoe hardnekkig ze maar bleef ontkennen dat ik daar niet voor koos.

Het gesprek eindigde wat in mineur, ik had het me heel anders voorgesteld. Veel positiever! Of toch met wat meer begrip. Maar nee… Ze hamert er echt op, hopende, dat ik terug hetero word en dat ze zo een normaal gezin kan vormen.

Pfff… Godverdomme toch!

Read More 16 reacties | Gepost door WilliamZ

Vandaag was het eindelijk zo ver, mijn laatste grote stap. Mij outen tegenover al mijn kennissen en vrienden. Rond 12u besloot ik dan om mijn goed overwogen zin te posten op Facebook. Voor ik het goed besefte stond er “Genoeg geleefd in twee werelden. Mijn lippen zullen rusten bij een jongen. Er is geen enkel meisje bij wie het beter voelt...” op mijn Facebook-pagina.

Zenuwachtig sloot ik mijn browser af en ging ik wat op mijn bed liggen. De tijd ging enorm traag… Er was geen weg terug, het stond erop. Nu weet iedereen het, inclusief een aantal familieleden. Ik wou dat ik mezelf een halve dag verder kon toveren, maar zelfs slapen ging niet. Na een kwartier kon ik mijn nieuwsgierigheid niet meer bedwingen. Ik liep naar de pc en opende opnieuw mijn Facebook-pagina. 11 meldingen… Wow, dat is snel! Het waren 9 ‘Vind ik leuk’-meldingen en twee reacties, twee reacties van holebi’s.

A: Mooi gezegd ;)
B: Schattig! :)

Dit valt al goed mee. De stress was weg, ik kon het vergelijken met wanneer je iemand nieuw leert kennen, het moment dat het ijs gebroken is en dat je je opnieuw rustig kan voelen. Ik voel me nu echt een stuk meer opgelucht! Gedaan met leven in twee werelden…

Wel ben ik nog een beetje zenuwachtig om morgen de klas binnen te stappen. Ook omdat een jongen uit mijn klas had gereageerd op mijn status, maar hij heeft het dan blijkbaar wel snel verwijderd. Ik vraag me wel af wat er zou gestaan hebben…

Ondertussen zijn de reacties en ‘Vind ik leuk’-meldingen blijven toekomen.

Van holebi’s

C: Zo melig maar zo cute :p
Ellen: *Huggles!!*
Albert-Jan: Jij bent zo, ik heb je dan nooit anders gekend zo!
D: Je hebt gelijk! :D
E: Verras mij… !!!
Hanne: Schatjes van patatjes aan de top! B-)
Pat: I second that motion! ^^ Ik ben trots, én blij voor u :) xxx

Van hetero’s

Ludovic: We zullen u blijven steunen zoals jij ons altijd hebt gesteund
Eva: Mijn liefde voor jou zal altijd blijven bestaan lieve schat ;) kheb u graag! x
Lise: Hey William, Chic da ge er voor uitkomt! :-) 't heeft u zeker en vast moeite gekost ma nu weet iedereen het :-D
F: Respect ;)
Melanie: Nen dikke chapeau broerke! Dat je dit durft schrijven ;) Vanaf nu kan je '' nieuwe " leven beginnen!!
Sofie: Echt chique da ge hebt geschreve hier William! :) K’zal er altijd zijn! :d
G: Echt respect da ge hiervoor uitkomt! Ik sta achter u! Kga u altijd graag blijven zien shoeke! ♥

En 22 keer ‘Vind ik leuk’ aangeduid. Morgen ga ik nog een stapje verder en mijn interesses aanpassen en lid worden van groepen als ‘&of’ en ‘WJNH’. Ook bij hobby's kan ik ‘onthaler bij enof’ en bloggen toevoegen.

Read More 17 reacties | Gepost door WilliamZ

Mama weet het, papa weet het, vrienden weten het, … Ik heb zin om het gewoon op Facebook te smijten. Zo weten al mijn overige vrienden en kennissen het direct. Ik kan moeilijk het aan al die mensen persoonlijk gaan vertellen. Het zou ook veel geroddel meebrengen. Want  de ene weet het dan wel en de andere niet.

Toch is er ergens nog dat kleine drempeltje… Al weet ik niet goed wat het inhoudt. Ik zou eigenlijk geen idee hebben waarom ik het niet zou doen.

Ik zou iets schrijven in de aard van: “Lang genoeg in twee werelden geleefd, tijd voor een eenmaking. Ik ben homo! Ja, 100% gay!”. Hoewel dat het woordje eenmaking mij wat stoort. Misschien moet ik er een ander woord voor zoeken. Ofwel moet ik het minder direct aannemen, een prachtige zin die mij werd voorgesteld was “Mijn lippen zullen rusten bij een jongen. Er is geen enkel meisje bij wie het beter voelt...”. Zelf vind ik dit veel mooier, maar ik heb dan weer wat schrik dat er toch mensen gaan zijn die de boodschap er niet in zien. In ieder geval weet ik nu al dat ik zo opgelucht ga zijn als eindelijk iedereen het weet. Voor niemand moet ik dan nog doen alsof.

Donderdag kwam ik in de Key West iemand tegen met wie ik nog in de klas heb gezeten. We hebben gezellig nog wat bijgepraat. Maar direct was er ook weer die angst van … hij gaat het toch niet vertellen aan andere mensen of oude kennissen van mij. Ik wil eindelijk van die laatste angst af!

Read More 20 reacties | Gepost door WilliamZ

Mijn vakantie met vrienden aan zee zat erop. We stonden klaar om te vertrekken. Zoals afgesproken met mama zou ik eens bellen naar haar om te vertellen dat we vertrokken. Voor de eerste keer was ik echt zenuwachtig aan telefoon. Ik zou mama de eerste keer horen nadat ze mijn brief had gelezen.

De eerste toon, de tweede, … het duurde eeuwig voor ze opnam. Eindelijk werd de telefoon opgenomen. Het was mama niet, het was mijn tante. Ze zei dat ze mijn mama direct zou doorgeven. Ik hoorde op de achtergrond de typische hak van mijn mama. De hoorn werd doorgegeven.  “Hallo”, zei mama. Ik wist niet goed wat zeggen. Ik besloot neutraal te blijven. Het was misschien ook niet geschikt om met haar over de brief te beginnen in de garage.

Ik vertelde haar dat we klaarstonden om terug naar huis te rijden. Ze klonk opgewekt en vrolijk, zoals altijd. Ze vroeg of ik een fijn verblijf had gehad en zei dat ik heel voorzichtig naar huis moest rijden. Iets wat ze altijd zegt. Het feit dat ze niet anders deed tegen mij, was heel geruststellend. Ik voelde me er goed bij, het telefoontje zou niet anders verlopen zijn mocht ze de brief niet hebben gelezen. Hoewel, ik het ergens wel jammer vind dat er nog geen gesprek over plaatsvond. 
  
Ik raakte veilig terug in Zaventem. Tegen de avond ging ik mama ophalen in de garage. Ze gedroeg zich heel normaal. Alsof er niets was gebeurd. Ondertussen zijn we vrijdag en nog steeds doet mama heel gewoon tegen mij. Ze spreekt er niet over, maar ze negeert mij ook niet. Aan de thuissituatie in vergelijking met voor de vakantie aan zee. En daar ben ik zeer blij mee. Alles blijft zoals het was en zo wou ik het ook.

We hebben er nog steeds niet over gesprokken, misschien is (zoals sommige mensen hier al aanhaalden) ze er nog niet klaar voor. Of misschien wilt ze enkel dat aspect van mij liever negeren. Of is er nog wat ongeloof. Ik denk niet dat het een goed idee is om zelf het gesprek te starten. Ik ga haar het gesprek laten beginnen… 

Read More 2 reacties | Gepost door WilliamZ

22u …
23u Nu zou ze toch de brief moeten lezen hé!
24u Nog steeds geen sms
01u Misschien heeft ze veel werk en leest ze hem nu pas
02u …
03u …
04u …
05u …
06u …
07u Pff… slapen doe ik toch niet! Laat ik maar ontbijt halen!

Geen oog heb ik dichtgedaan deze nacht! Wat een rotnacht! Waarom sms’t of belt ze niet? Ik werd er gewoon onnozel van! Ze had me gevraagd om af en toe eens een sms te sturen. Een sms om te laten weten hoe het ging aan zee. Ik maakte hiervan gebruik en sms’te “Goeiemorgen, we zijn net koeken gaan halen en zijn nu aan het ontbijten. We hebben goed geslapen. Straks gaan we eten maken! X”. Niet veel later kreeg ik al antwoord. “Hey William, goedemorgen en smakelijk en lekker eten deze middag maak er maar een toffe dag van kusjes mama xxx”

Wat! Ze zegt helemaal niets over de brief? Waarom niet? Ze heeft hem toch gelezen? Pff… Ik raapte mijn moed bij elkaar en stuurde “Heb je mijn brief gelezen?”

Mama: “Ja! Ja, William meent ge dat echt? ik had wel verdriet xxx”
Ik: ”Ja mama! Tuurlijk meen ik dat :-) Waarom had je verdriet? X”
Mama: ”Ik verschoot me”
Ik: ”Ben je nu boos? Als je wilt mag je bellen hoor :-) anders praten we er wel is na de zee over... X”
Mama: ”Ik ben niet boos we zullen na de zee eens praten x”

Mhh… wat moet ik hier nu van denken? Moet ik het positief ervaren of niet? In ieder geval, ik ben nog welkom thuis. Het is erg om het te denken, maar de schrik om niet meer herkend te worden als kind was zeker aanwezig. Na haar sms had ik het echt heel zwaar. Mijn vrienden zijn dan ook gaan shoppen aan zee zodat ik even op het appartement alleen kon zijn. Wat tijd voor mezelf!

Ik twijfelde, overwoog en besloot om te bellen naar papa. Hij zou me misschien wat meer kunnen vertellen. Hij vertelde me dat ze heel de nacht heeft gehuild. Hij vertelde dat het een heel slecht moment was om die brief af te geven en dat hij liever had gehad dat ik hem erover zou aangesproken hebben zodat hij ten minste op de hoogte was van de brief.

Wow, die reactie had ik niet echt verwacht van papa! Hij was lastig dat ik hem niet op de hoogte had gebracht. Ik voelde me echt rot! Kris belde me en vroeg hoe het met me ging. Voor het eerst heb ik echt gehuild aan de telefoon. Maar goed dat mijn vrienden weg waren! Kris zorgde ervoor dat ik al mijn gevoelens kwijt kon, ik sprak met halve zinnen, wist niet goed waar mijn gedachten zaten, snapte er allemaal maar niets van, zat te wenen maar Kris begreep me volledig, het deed zo goed! Ik ben hem dan ook zo dankbaar dat hij even belde en luisterde! Hij deed me echt terug goed voelen! Wat een telefoontje niet kan betekenen he.

Ik vind mama haar reactie echt vreemd, waarom wilt ze er niet over praten? Wie weet, als ik die sms niet had gestuurd, was ze misschien nooit over die brief begonnen…

Read More 10 reacties | Gepost door WilliamZ

Oke, het is nu half 2. Om 14u vertrek ik naar de zee tot woensdag. Mijn ouders zijn nu aan het werken, enkel Bram is thuis. Ik heb nu net de brief op haar hoofdkussen gelegd. De brief heb ik niet meer gewijzigd, dus het bleef bij de eerste versie. Wel heb ik ze overgeschreven met de hand, een geschreven brief vind ik veel persoonlijker dan eentje die is afgedrukt. Stiekem sterf ik al van de zenuwen.

Zou ze vanavond bellen? Geen idee, ik hoop het alvast. Waarschijnlijk leest ze de brief pas rond middernacht, tenzij ze al eerder haar slaapkamer zou moeten binnenwandelen. Over 10 minuten moet ik vertrekken. Dan stap ik in de wagen en vertrek ik samen met Ludovic, Melanie, Sofie en Eva naar de zee. We hebben afgesproken op een parking hier niet ver vandaan. We blijven aan de zee tot woensdag. Donderdag zal ik dus uitgebreid verslag brengen.

Hopelijk reageert mama goed!

Read More 9 reacties | Gepost door WilliamZ

Zondagavond, ik kwam thuis van mijn allereerste holebi-weekend. Heel moe maar voldoen wou ik direct mijn bedje in kruipen. Uit pure gewoonte checkte ik nog snel even mijn mails. Ik had een mail gekregen van Melanie. Ik dacht dat het zou gaan over ons reisje naar zee dat stond gepland voor maandag. Maar neen, het ging over mijn blog…

“Hey William!
Ik heb net voor de eerste keer je blog bezocht. Dat leverde al direct een huilbui op,
geen paniek. Niet voor jou of om jou maar om mijn gedrag.
Ik denk gewoon dat toen… ja… Ik was al in een 'scheve en uitgelaten' bui… daarom dat ik dacht dat het een grap was, vandaar dat ik zo reageerde.. Maar de dag erna drong het pas echt door.. toen heb ik een sms gestuurd maar die is blijkbaar nooit aangekomen. In dat sms’je stond dat ik je nog altijd als mijn broertje zag, wat je ook was… Je blijft mijn lieve grote broer!
Ik heb al heel de tijd hard geweend voor het feit hoe ik gereageerd heb… ik had je dit graag allemaal rechtstreeks verteld maar ik kon niet wachten tot de zee… Het moet eruit anders zit ik daar mee in mijn maag…

Ik heb dus ook gereageerd op je blog en wat daar staat meen ik echt!!!
Je weet zelf ook wel dat ik niet zo een babbelaar ben als het over 'serieuze' zaken gaat, ik krop alles op… Alleen Sofie lukt het om mij te laten praten over zo'n dingen maar die blog heeft mij toch duidelijk gemaakt dat ik eens duidelijk moet laten horen hoe dit nu is geweest. Ik heb je altijd aanvaard broerke! Je weet toch nog in de tijd met An... Iedereen lachte daarmee en ik had zoiets van ‘ja en dan het blijft een toffe!’! Kijk dat is hier hetzelfde!! Alleen lag dit vééél gevoeliger omdat jij mijn allerbeste vriend bent!! K’ga je een hele dikke knuffel geven als ik je terugzie!!
Want dit is nooit mijn bedoeling geweest!!
Ik heb je doodgraag!! Dat meen ik..  ik ben er altijd voor jou!! Don't forget!!!!
Je kan altijd op me rekenen en als je wil praten vanaf vandaag is stort je hart uit bij tante Melanie van toepassing :D
I miss you!!
U zuske!!
xxx
Melanie”

Wow, ik moest even bekomen van dit te lezen. Zo mooi, zo lief, … het raakte me echt! Sinds dat we waren gaan schaatsen was ik al heel blij dat ze terug zoals vroeger mij behandelde. Haar deze bevestiging maakt het zoveel beter. Ik was al super blij dat ze mij achteraf toch wat aanvaardde, maar dit… nooit verwacht! Oh, echt super! Mijn weekend kon helemaal niet meer stuk. Snel ging ik kijken op de blog naar haar reactie.

“Hey!!
Melanie hier..
Het doet raakt me wel nu dat ik het hier zo lees!!
Ik ben verschoten maar ik heb je onmiddellijk aanvaard men broerke!!
Als gij maar gelukkig zijt;) dat weet je toch:)
Ik ben nu kwaad op mezelf omdat ik zo gereageerd heb:-) ik ben er altijd voor jou!! ALTIJD!!
Don't forget!!
Je blijft mijn broertje wat je ook bent!!
Dikke knuffel!!
Melanie”

Super gewoon! Ik voelde me nog zoveel beter dan ik me al voelde voorheen. Ik kijk er echt naar uit om maandag Melanie terug te zien. Allemaal mensen die mij steunen, een ideaal moment om de brief achter te laten. Ik heb Melanie dan ook teruggemaild met hoe blij ik wel niet was met haar mail en reactie.

Read More 4 reacties | Gepost door WilliamZ

Na het eten was er keuze uit twee activiteiten, een holebiquiz of “toys for boys and girl”. Het grootste deel van de groep koos voor de quiz. Omdat de quiz mij nogal saai en eerder schools overkwam koos ik voor de “toys for boys and girls”. Een jongen van rond de 30 kwam vertellen over allerlei seksspeeltjes. Ergens voelde ik me er wat onwennig bij, maar hij vertelde er zo luchtig en normaal over dat het vreemde gevoel al snel verdween.

De activiteit bestond niet alleen uit het luisteren en doorgeven van de speeltjes, neen, er waren ook kleine activiteiten bij. Zo moesten we uit een hoop foto’s van mensen twee kiezen waar we iets aantrekkelijks op vonden. Achteraf was het de bedoeling dat we vertelden waarom we net die foto hadden gekozen. Ik had gekozen voor een foto van een jongen met een strak marcelleke (onderlijfje) en voor een sportieve sport schoen. Witte, leren sportschoenen en een marcelleke scoren in mijn ogen altijd wel.

Na de activiteit zaten Thomas en ik wat op de kamer. Door het raam zagen we een oud, verlaten gebouw. We besloten dat grote verlaten gebouw naast onze verblijfplaats te gaan bezoeken, het was een prachtig leegstaand pand. Ik steek mijn liefde voor dit soort gebouwen zeker niet weg en was blij dat Thomas mij wou vergezellen in het bezoeken ervan. Het bestond uit 7 verdiepingen en de gangen leken wel eindeloos te zijn. Op zolder vonden we nog wat spulletjes; onder andere een aantal oude kinderbedden en een krant van 1982.

Het werd al donker toen we terugkwamen, de koekploeg had pannenkoeken gebakken! Weeral superlekker! Meer dan 300 pannenkoeken hadden ze gemaakt. Er was dan ook veel over. Na de maaltijd begon de avondanimatie. Het was een combinatie van show en spel. De acteurs van de show waren schitterend. Kris was als goochelaar verkleed en Albert-Jan had zich als vrouw verkleed. Het was echt super grappig! Iedereen zat per team en door opdrachten te winnen konden we kussen winnen van Albert-Jan. De groep met het meeste aantal kusjes had gewonnen. De opdrachten waren leuk gevonden. Zo lag er bij de eerste opdracht een telefoonboek op tafel en werd er per team 1 iemand aangeduid om mee te spelen. Alle mensen uit de verschillende team moesten dan om ter eerst een telefoonnummer vinden van een bepaalde naam. Na de strijd om de bladeren uit de telefoonboek bleef er maar weinig over van het boek. Pat was aangeduid door zijn team, hij ging er echt volledig voor. Het was leuk om hem zo te zien opgaan in het in spel. Andere opdrachten waren onder andere zo snel mogelijk een zin correct sms’en en zo snel mogelijk een condoom over het hoofd trekken.

Na het grote avondspel was er nog een superleuke fuif. Kris heeft mij toen leren slowen. Ik slowde altijd maar wat op het gevoel maar nu ken ik ook eindelijk de echte passen. Rond 4u gingen de meeste naar bed. Kris, ik, Tim en nog een aantal andere mensen zaten nog wat in de gang na te praten. Kris had het over ‘leunen op de jeugd’. Een mooie filosofie vond ik achteraf bekeken. Hij luistert goed naar de voorstellen van jonge en nieuwe mensen. Iets wat ik wel mooi vind; hij sluit zich zeker niet af. En neemt niet de houding aan van: “Wij leiden de groep, jullie zijn nieuw en hebben daar niets mee te zien.”. Een van de mensen vroeg zelfs of ik geen ambitie had om in de kern te komen. Ik was wel vereerd met het voorstel.

De laatste dag waren er weer een aantal activiteiten die je kon doen. Samen met Hans en Yoran besloot ik om de activiteit te laten voor wat het was en een terrasje te gaan doen op de dijk. We liepen zalig te wandelen in de heerlijke zon die prachtig scheen… In de verte zag ik een hond, net zoals wij er ook eentje hebben. Ik gaf Yoran een kleine duw en zei: “Kijk, zo hebben wij er thuis ook eentje.” Ik keek naar de persoon die naast de hond liep. Het was mijn neef! Hij liep recht naar me toe. Hij begroette me en zei: “Ah, wat doet gij hier?”. Lap, wat moest ik nu zeggen. “Ah, een weekendje met vrienden aan zee hé!” Gelukkig waren Yoran en Hans helemaal geen vrouwelijk types. Na een kort gesprek liepen we terug verder. Doeme he! Mijn neef werkt ook in de garage, dus maandag zou hij ongetwijfeld tegen mijn ma gaan zeggen dat hij mij op de zeedijk is tegengekomen. Ik moet hier nog duidelijk iets op verzinnen.

Het terrasje was een zalige afsluiter van het weekend! Het was echt een super leuk weekend. Ik zou hier uren over kunnen vertellen en iedere activiteit in detail beschrijven. Maar daar heeft niemand iets aan denk ik. Het was fijn dat de nadruk van het weekend niet te fel lag op het holebi-zijn. Het zou perfect een weekend kunnen zijn van de scouts of Chiro.

Het was echt af!

Read More 3 reacties | Gepost door WilliamZ

Het was eindelijk zover, het langverwachte holebi-weekend. Vrijdagmiddag, klaar met mijn valies om op weekend te gaan. Papa had ik eerlijk verteld dat ik op holebi-weekend ging, mama daarentegen was op de hoogte gebracht van een weekend bij Ludovic.

Papa bracht me naar het station van Leuven waar iedereen had afgesproken. Drie minuutjes te laat kwam ik aan bij de groep. Iedereen stond in een cirkel voor het station. Hoewel ik de meeste van de mensen kende, was ik toch wat zenuwachtig. Nadat iedereen er was, stapten we op de trein. Er werd me verteld dat veel mensen met de auto zouden gaan, deze groep was dus maar een deel van de grote groep. Thomas keek of iedereen er was. In de trein zat ik recht tegenover Tim, naast mij zat er een nieuw meisje, Eline. Het was een vrolijke en opgewekte persoon. In de trein kregen we kans om elkaar wat beter te leren kennen. We zaten met ongeveer 16 mensen van &of op de trein. Pat stapte pas op in Gent, het was dus nog even wachten om hem te zien. Thomas hield gelukkig al een plaatsje vrij voor hem.

Na lang rijden kwamen we toe aan het station van Koksijde. De mensen die met de auto naar de zee gingen zouden ons van het station naar onze verblijfplaats brengen. Omdat het wachten zo lang duurde besloten een paar mensen om in het plaatselijk café iets te gaan drinken. De eerste wagens kwamen toe en Thomas kwam ons binnen in het café halen. We liepen naar buiten, ik herkende onmiddellijk de wagen van Kris. Ik was blij van hem nog eens te zien. Zijn wagen zat al vol, dus ik was verplicht van een andere auto te zoeken om mee naar de verblijfplaats te rijden. Ze wezen me een auto toe waar nog plaats was. Ik stapte in, de bestuurder was iemand volledig nieuw. Hij stelde zich voor “Hoi, ik ben René.” Onmiddellijk legde ik de link naar mijn blog. Het was inderdaad dezelfde René die had gereageerd. Pat nam plaats vooraan naast René. Ik zat in het midden op de achterbank, links van mij zat Albert-Jan met Eline op zijn schoot en rechts van mij zat Tim.

Het was een klein autootje, maar gezellig! De sfeer zat er goed in, het was vrolijk en plezierig in de auto. Ik heb me echt ziek gelachen in die auto. Na een paar minuten rijden kwamen we eindelijk toe aan onze verblijfplaats.

Iedereen koos een slaapplaats uit, het waren grote kamers. De grootte varieerde van 6 bedden tot 12 bedden. In de eerste kamer kwam ik opnieuw Kris tegen, we begonnen te babbelen en voor ik wist koos ik ook een bed uit in dezelfde kamer. We lagen met 4 jongens op de kamer, er was plaats voor 6, wat maakte dat we 2 bedden hadden om onze spullen kwijt te kunnen. Kris, Thomas en Mathias maakten hun bed op voor de avond en gaven hun spullen een plaatsje. Het waren 3 superleuke mensen! Ik kende ze alle drie al, dus de sfeer zat er dan ook gelijk in.

Na een uurtje werd iedereen verwacht in de zaal. Het was een zaal waar de tafels en stoelen aan de kant waren geschoven, waarschijnlijk zouden we hier morgenvroeg ontbijten. In de zaal vonden wat kennismakingspelletjes plaats. Eentje ervan was dat we allemaal op een stoel moesten gaan staan. De stoelen stonden in een kring. Nu was het aan ons om op alfabetische volgorde te gaan. Doordat je continu moest vroegen “Hoe heet jij?” leerde je direct heel wat namen kennen. Een van de personen had zelfs dezelfde naam als ik. We waren dus met 2 William 'en aanwezig.

Na de spelletjes volgde nog een korte uitleg over het grote weekendspel.  Het kwam er op neer om zoveel mogelijk paaseitjes te verzamelen. Deze konden we verdienen door zoveel mogelijk kleine spelletjes te winnen. Na de uitleg was er Sangria en broodjes gemaakt door het kookteam. Het kookteam bestond uit een aantal mensen van de kerngroep van &of, Hanne, Ellen, Andreas en Ruben behoorden onder andere tot dat team. De avond was vrij in te delen, sommige gingen vroeg slapen, anderen leerden wat mensen kennen in de zaal. Er stond muziek op en de sfeer was fijn. Samen met een groepje mensen (zowel nieuwe als bekende gezichten) speelden we “waarheid, durven of doen”, een gewaagd spelletje om elkaar te leren kennen.

Na een drukke en bewogen avond gingen we rond 3u slapen. In de kamer hebben we nog uren zitten napraten. Het was echt een fijne avond, door onze babbel werd mijn band een heel stuk beter met die mensen! Vooral met Kris en Thomas had ik echt een goed gesprek.

Zaterdagochtend, Andreas kwam ons om 8u al wekken. Een heerlijk ontbijt stond op ons te wachten. Iedereen ging zich eerst wat opfrissen. Het waren moderne en propere douches. Onderscheid tussen een jongens en meisjes badkamer was er niet echt gemaakt. Het stoorde dan ook niemand.

Na te zijn opgefrist en te hebben ontbeten, werden we naar de duinen gebracht waar de eerste activiteit begon. We werden verdeeld in teams, iedereen kreeg 5 paaseitjes. We mochten ons verstoppen in de duinen. Aan de hand van een aantal regels was het de bedoeling om zoveel mogelijk paaseitjes te verzamelen. Jammer genoeg vielen in de kleine gevechtjes ook de eerste gewonden.Een omgeslagen voet, gekneusde pols, bloedende wondes, … mijn Rode Kruis opleidingen kwamen nog goed van pas.

Na het spel ging iedereen vermoeid terug naar binnen. Er was de mogelijkheid om zich wat op te frissen, dat zand zat letterlijk overal! ‘s Middags had de kookploeg spaghetti gemaakt! Het was echt super lekker!

Read More 9 reacties | Gepost door WilliamZ

Al heel de week ben ik bezig met het schrijven van de brief voor mijn mama. Ondertussen is hij dan ook al heel wat keren aangepast. Maar ik denk dat de eerste versie nu wel af is. Waarschijnlijk wijzig ik ze nog een paar keer voor ik ze neerleg op haar bed. Binnen exact 10 dagen vertrek ik met een paar vrienden naar zee. Ik vertrek rond 14u, om dit uur zit mama volop te werken in de garage.

De kust is dan veilig om in alle rust die brief op haar bed neer te leggen. Ze zal hem dan wel lezen als ze gaat slapen. Een aantal mensen hadden mij het voorstel gedaan om papa de brief te laten nalezen. Maar dit ga ik niet doen, ik vertel het hem ook niet. Waarom weet ik niet echt, het is allemaal zo te doen op het gevoel.

“Dag mama,

Er is iets wat ik je al een aantal jaren wou zeggen, maar tot op de dag van vandaag kreeg ik het niet over mijn lippen. Niet omdat ik het er zelf moeilijk mee heb, wel omdat ik schrik heb voor jouw reactie. Ik weet niet hoe je gaat reageren, ik weet niet wat je er van denkt of gaat van denken…

Ik ga niet rond de pot draaien en zeggen waar het op staat. Mama, ik ben homo. En dat is niet sinds kort, dat is al heel mijn leven zo. Ik kies er dan ook niet voor om homo te zijn. Je bent het of je ben het niet. Ik heb het er rond mijn 13 jaar wel even moeilijk mee gehad, ik vroeg me af waarom nu net ik homo moest zijn. Maar al snel legde ik me er bij neer. Het is nu eenmaal zo. Ik kan dan beter van het leven genieten.

In plaats van maanden en jaren te piekeren over het feit dat ik homo ben, heb ik mezelf aanvaard en geniet ik nu echt van het leven. Ik ben gelukkig nu, heel gelukkig zelfs. Maar verwar homo zijn niet met een janet hé! Mij lijkt het nogal sterk dat je die twee mensen als hetzelfde beschouwt. Maar dat is absoluut niet zo. Ik ben al heel mijn leven homo, ook als ik terug ben van het weekend aan zee, ga ik mij niet plots anders gedragen. Ik draag geen oorbellen of make-up en zal dat ook nu niet beginnen te dragen.

Dus op zich verandert er niets, toch niet uiterlijk. Innerlijk verandert er wel wat, Ik kan nu eerlijk zijn tegenover jou en jij kent me nu volledig. Ik hoop alleen maar dat de band tussen ons niet verandert. Ik hou van je en je maakte me duidelijk dat iets altijd wederzijds was. Ik hoop dat dit nu nog steeds zo zal zijn.

Een tijdje geleden heb ik mijn moed bij elkaar geraapt om het te vertellen aan papa. Ook een paar vrienden weten nu eindelijk wie ik echt ben. Voor de rest weet niemand het. Ik heb schrik dat mensen mij anders gaan behandelen. Terwijl dat nergens voor nodig is. Ik ben al jaren hetzelfde en dat zal ook zo blijven.

Dus, ik verander heus niet nu je dit weet. Denk niet dat ik nu plots veel roos of vrouwelijke kleding ga dragen. Nee, ik blijf dezelfde vrolijke jongen die jij kent. Je kent me nu alleen nog beter.

Dikke kus en knuffel!
Je zoon, William”

  
Meningen of reacties op de brief zijn meer dan welkom! Hoe meer, hoe liever!

Morgen vertrek ik op Max ’weekend. Mijn allereerste holebi-weekend, een weekend dat georganiseerd wordt door 3 verenigingen. &of (Leuven), Inderdaad (Limburg) en Indertijd (Limburg). Ik ben er wel benieuwd naar. Lijkt me leuk om weer een hoop nieuwe mensen te leren kennen. Toch moet ik bekennen dat ik er maar met een klein en toch wat bang hartje naartoe stap.

Read More 14 reacties | Gepost door WilliamZ