Gisterennacht was ik rond kwart voor twee nog aan het werken aan mijn project voor school. Eva begint op Live Messenger een gesprek met mij. Ze vroeg of alles goed met me ging. Eva is een vriendin van in het middelbaar. Een super zalig meisje, vaak liggen we uren dicht van het lachen. Onze vriendschap is ontstaan toen we tijdens de lessen Natuurwetenschappen naast elkaar zaten. Ze had een hekel aan de leerkracht! De  leerkracht hoogstwaarschijnlijk ook aan ons. continu zitten te lachen.

Na een tijdje ging het in ons chatgesprek over oud worden. We hadden besloten dat wanneer we allebei oud zouden zijn, we in het zelfde rusthuis moeten zitten. Dan konden we nog eens goed lachen. We roddelde wat over wie met wie oud zou worden. Ze vroeg me met wie ik zou oud willen worden.

Eva: Met wie wilt gij oud worden? 

Ik: Met een mooie jongen

Eva: Hoe?
Eva: Echt?
Eva: :D
Eva: Hoe ma gij zijt serieus?

Ik: uhu

Eva: Alé
Eva: Ik vind da ni erg é
Eva: ma
Eva: dan ben ik u kwijt
Eva: :’(
Eva: maaaaah
Eva: D

Ik: :D

Eva: Wow
Eva: Ik moet presies effe bekome

Ik: Doe maar rustig :D

Eva: Ma alle :D William :D
Eva: Mijne droom :D

Ik: hahaha :D

Eva: Oke, nu ben ik aant zevere 
Eva: Ma hoow jong :D
Eva: Dan ga het nog echt bitchfight worden

 

Ze reageerde dus positief, online outen heeft echt wel zijn voordelen. Maar duidelijk ook z’n nadelen. Ik had Eva haar gezicht echt wel is willen zien! Eind goed al goed! Na een lange dag werken, was de positieve reactie meer dan welkom.

Tis eigenlijk echt vreemd, maar meer en meer vraagt het minder moeite om me te outen. Misschien omdat de belangrijkste personen al gepasseerd zijn. Of misschien omdat ik het gewoon begin te worden.

Het mag geweten zijn, ik heb een grote kinderwens. Nu niet dat het moet moet moet. Maar ik zou toch graag kinderen hebben. Alleen kan dit jammer genoeg niet bij homo’s. Dit is misschien het enige grote nadeel aan het homo zijn. Ik weet wel dat het kan via adoptie enz., maar dan is het toch niet echt je eigen kind. 

En als je een kind hebt, wat als het kind het erg vind dat het geen mama heeft zoals al zijn andere klasgenootjes? Zeg nu heel eerlijk, zou jij 100% gelukkig zijn met twee papa’s. Ik in ieder geval niet altijd, een mama hebben is toch iets speciaal. Mijn mama zou niet vervangbaar kunnen zijn door een tweede papa. Misschien zit het gewoon in mijn hoofd van mama, papa en kind. Maar het feit dat een kind geen mama heeft vind ik ergens wel jammer.

Die speciale band met je mama, haar moederinstinct is denk ik niet te vervangen. Wel liever twee papa’s dan ouders met alcoholproblemen. Of heel je jeugd opgroeien in een tehuis.

Misschien is de titel wat fout. Het was niet heel de familie, maar één persoon ervan. Maar voor mezelf vind ik het een hele prestatie. Want tenslotte vind ik het aan de familie vertellen nog steeds het moeilijkste.

Zoals ik had vertelt ging ik proberen mij te outen bij mijn nicht Lotte. De aperitief, het voorgerecht en het tussengerecht waren al voorbij. Lotte vroeg of we niet wat op de kamer wilde gaan zitten. Ik vond het prima. We gingen naar boven en praatte wat over school. Niet veel later vroeg ze of ik nog geen lief had gevonden. Lotte zat op bed, ik stond recht en liep naar de venster in de kamer toe. Ik keek even naar buiten en zei ‘nee’. Ik vertelde na even aarzelen dat ik helemaal niet opzoek was achter een meisje. Ze lachte en vroeg: “Toch gene jongen zeker?”. Ik lachte en knikte naar haar.

Ze was duidelijk verrast, ze wist niet goed wat zeggen. Ze begon na een stilte oude herinneringen op te halen van toen we klein waren. Ik vond het niet erg dat ze van onderwerp veranderde, ik had het haar tenslotte toch verteld. Maar al gauw viel het gesprek stil en zei ze: “alle….ne jongen! Da had ik nooit gedacht.” Het gesprek is uitgedraaid in een urenlange babbel. Over hoelang ik het wist tot hoe het zou zijn om kinderen te hebben. Ze vroeg me zelfs even wat ik van haar lief vond.

Het was duidelijk te zien dat ze blij was, even duidelijk zag ik dat ze het nog steeds amper kon geloven. Ik was blij dat ze het niet van me had verwacht. Ze associeerde homo’s denk ik vaak met vrouwelijk gedrag. Maar zoals ze zelf zei vertoon ik niet van vrouwelijk gedrag. Ze was blij met wie ik was en maakte duidelijk dat ik steeds bij haar terecht kon. Dit was het mooiste kerstgeschenk van ze allemaal. Mijn beste vriendin en nicht die me nog steeds even graag heeft.

Vrijdag (morgen dus) vieren we kerst met de familie. Ieder jaar komt zo de familie van mijn pa zijn kant bij elkaar. Tussen al mijn neven en nichten zit er één nicht die bijna dezelfde leeftijd heeft als ik; Lotte. Lotte is 17 jaar en is veel meer dan alleen een familielid. Ze is voor mij een zeer goede vriendin, waar ik steeds bij terecht kan. Iedere keer wanneer er een familiefeest is,  zonderen wij ons tussen de maaltijden wat af (buiten of ergens anders) waar we rustig kunnen praten. 

Het is eigenlijk een gewoonte die we hebben gecreëerd toen we nog klein waren. Als kleine kinderen zaten we niet graag aan tafel tussen al de grote mensen. We gingen dan tussen de maaltijden door van tafel om te gaan spelen. En dit doen we nog steeds, alleen is het spelen wat meer praten en roddel geworden.

Lotte vraagt me dan vaak hoe het gaat in de liefde. Vaak zeg ik “Ah, stil he.” Of zeg ik een ander goedkoop smoesje. Maar ik raak het liegen en geheim houden echt beu. Mocht er zich vrijdag een goed moment voordoen, dan vertel ik haar dat ik helemaal niet op zoek ben achter meisjes.

Ik ben nu al heel de dag aan het piekeren over hoe ik het haar het best zou zeggen. Als het me lukt om het te vertellen morgen, dan zal je het zeker en vast hier wel lezen.  Ik denk wel dat ze goed zal reageren. Ik heb haar toch nog nooit iets slechts horen zeggen over holebi’s. Waarschijnlijk zal ze wel verrast zijn.

Ik hoop maar dat ze goed reageert…

 

Hey iedereen,

Ik wens iedereen een zalig kerstfeest
en een gelukkig nieuwjaar toe.

William

Als ik er nu op terugdenk dan denk ik dat het een poging was om toch maar niet op te vallen als homo. Of misschien was het eerder een zeer sterke vriendschap. Ik vind het nog steeds verwarrend als ik er op terugdenk.Het feestje liep op zijn einde en mijn pa was al op weg om mij te komen ophalen aan de feestzaal.

Ik moest het haar vertellen. Ik zei tegen Ludovic en Sofie dat ik het dolgraag aan Melanie wilde vertellen. Het volk begon langzaamaan naar huis terug te keren, Melanie bedankte iedereen persoonlijk voor hun komst. Doordat Melanie continu met andere aan het praten was bleef er nog maar weinig tijd over om het haar te zeggen. Binnen 10 minuten zou mijn pa aan de feestzaal staan om mij op te pikken. Gelukkig konden Ludovic en Sofie Melanie ervan overtuigen om even mee naar buiten te komen en te luisteren.
 

Nogmaals raapte ik al mijn moed bij elkaar en vertelde tegen Melanie dat ik op jongens viel. Ze zetten een stap achteruit en zei: “Maar William toch, gelooft ge da nu zelf! Wa maakt ge uzelf toch allemaal niet wijs!”

Ik verschoot echt van haar reactie. Ze vond dat ik het mezelf inbeelden en dat het helemaal niet waar was.

Nog geen twee minuten later kwam mijn pa toen en nam ik snel afscheid van iedereen. In de auto heb ik nog lang zitten nadenken over Melanie haar reactie. Ik weet niet wat ik er moet van denken. Ik heb er wat een dubbel gevoel over. Enerzijds vind ik het jammer dat ze zo reageerde en me blijkbaar niet kan aanvaarde. Anderzijds heb ik mijn geaardheid goed kunnen verbergen wat toch wel altijd de bedoeling was. Ze kon het gewoon weg niet geloven.

Wat een avond…

Nadat ik het aan Ludovic had verteld was ik euforisch en had zin om het aan een tweede goede vriendin te vertellen. Ik dacht dat het redelijk vlot zou verlopen maar toen ze voor mij stond begon mijn hartslag al snel weer te stijgen. Ik ken Sofie ondertussen nu al een viertal jaar en is sinds vorige jaar een super goede vriendin geworden. Van haar wist ik zeker dat ze positief ging reageren omdat haar neef zelf homo is. Als er in de klas een grapje werd gemaakt over homo’s was zij de eerste om protest aan te tekenen. 

Maar ondanks het feit dat ze positief zou reageren was het toch moeilijk! Ik raapt voor een tweede maal die avond al mijn moed bij elkaar en zei tegen haar: “Sofie, ik ben homo!”. Ze lachte en vroeg: “Echt?”. Lachend knikte ik. Ze was enorm blij dat ik het haar vertelde en stelde er voor de rest geen vragen over zoals Ludovic. Wel vroeg er kort of ik het al lang wist. Volgens mij is dat een vraag ik die bij iedere outing zal mogen horen.

Ik wist vrij zeker dat ze goed ging reageren maar toch was het een hele opluchting toen ik het haar vertelde. Ik was blij dat iedereen tot nu toe goed had gereageerd.  Nu was er nog één iemand waar ik het graag die avond aan had verteld, de jarige zelf: Melanie!