Net terug van vakantie. We zijn een paar dagen naar het appartement aan zee geweest. Een groot verschil met hier is dat mijn broer en ik in één kamer slapen. Dit zorgde voor vele nachtelijke gesprekken. Maar één van die gesprekken zindert me nog steeds na.

Bram en ik waren al een uurtje aan het praten en ons gesprek kreeg steeds meer en meer diepgang. Om de één of andere reden kreeg ik een vreemd gevoel, mijn hartslag steeg en ik werd wat zenuwachtig. Heel vreemd, ik bedacht nog bij mezelf dat daar totaal geen reden toe was. Maar Bram begon vreemde vragen te stellen. Vragen die hij anders nooit stelde. “Wat is het ergste wat vrienden je ooit hebben aangedaan? Wat heb jij hen al aangedaan waar je spijt van hebt?”. Om 13 jaar te zijn vond ik dit echt vreemde vragen.

Ik merkte dat hij het gesprek ergens naartoe wou sturen. Ik vroeg hem dan ook: “Is er iets wat je wilt zeggen?”. “Ah, nee hoor. Gewoon wat praten.” was zijn antwoord. Ik maakte hem duidelijk dat als er ooit iets is of zou zijn, hij het altijd aan mij mag komen vertellen. Toen volgde het verlossende antwoord: “Maar jullie zouden me toch niet begrijpen.”. Het was dus duidelijk dat hij met iets zat. Ik wou hem zeker en vast niet verplichten om het te zeggen maar maakte het hem makkelijker door vraagjes te stellen.

Ik: En waarom zouden wij je niet begrijpen?
Bram: Gewoon, dat is iets wat jullie niet snappen.
Ik: Hebben we dan redenen om dat niet te snappen?
Bram: Dat weet ik niet. Jullie gaan me dan niet meer graag hebben.
Ik: We hebben je nu graag, waarom zouden we je dan niet graag meer hebben?
Bram: Gewoon, als jullie dat weten over mij.
Ik: Gaan we het ooit weten dan?
Bram: Ja, sowieso ooit. Ik denk binnen een jaar of vijf.

Misschien onterecht maar het eerste wat in me opkwam was: “Oh nee, die is ook homo!”. Omdat ik met die gedachten zat, besloot ik te vragen in die richting. Zo zou ik al bepaalde zaken kunnen uitsluiten…. of net bevestigd horen.

Ik: Is het iets wat je bent of iets wat je gaat doen?
Bram: Ik ben het!
Ik: Kennen we nog mensen die zo zijn?
Bram: Neen, ik denk het niet.
Ik: En hebben we die mensen graag?
Bram: Dat weet ik niet zo graag, maar jij gaat niet graag naast mij meer liggen.
Ik: Heeft het te maken met liefde?
Bram: Ja, grotendeels.

Oké, ik weet genoeg. De vraag “Ben je homo?” wou ik doelbewust niet stellen. Eerst en vooral vind ik die vraag veel te direct en ten tweede gebruik ik het woordje ‘homo’ niet zo graag om je persoonlijkheid te beschrijven.

Ik koos er dan maar voor om het gewoon te bevestigen en te kijken hoe hij daarop reageert.

Ik: Dat is toch totaal geen erg.
Bram: Maar ik ga nooit geen lief hebben.
Ik: Jawel, alleen is het dan een jongen in plaats van een meisje.
Bram: Ja, dat is waar maar toch…

Hij bevestigde het dus. We hebben nog een heel gesprek gehad over de personage Tim en Robbie uit David. Personages met wie hij zich graag vergelijkt. Ik ben blij dat hij het aan mij heeft toevertrouwd. Ik heb enorm hard getwijfeld of ik me direct ook moest outen. Maar om de één of andere reden lijkt me dat niet zo een goed idee. Had ik het moeten zeggen?

En dan is er nog mama… Hoe zal zij reageren als hij het ooit zegt. Al haar hoop op een schoondochter ligt nu bij hem. Moet ik ze voorbereiden? Of zwijg ik gewoon? Wat kan vakantie toch een hoop vragen met zich meebrengen.

Read More 19 reacties | Gepost door WilliamZ

*Haalt diep adem*

Dit is waarschijnlijk het allerlaatste blogbericht op mijn blog. Best wel grappig, nu staat mijn eerste en mijn laatste tekstje net onder elkaar. Ik weet het nog goed… Mijn allereerste zinnen die ik schreef op mijn blog.

“Vandaag de dag weet nog niemand dat ik homo ben maar ik hoop dat ik op een dag zonder probleem tegen iedereen kan zeggen: 'Ja ik ben homo, 100% gay.'” En ik mag van geluk spreken, de dag waarop ik zolang heb gehoopt en gewacht is eindelijk daar. De dag van vandaag kan ik tegen iedereen zonder probleem zeggen dat ik homo ben. En dat voelt heel goed.

Er zijn weliswaar nog een aantal mensen aan wie ik het moet aan vertellen zoals mijn broer, grootouders, nonkels en nog een aantal andere. Maar moesten ze het mij vlakaf vragen, dan zou ik zonder enige schaamte of angst zeggen: “Ja, ik ben homo.”. Deze laatste zinnen neerschrijven heeft echt een dubbel gevoel. Langs de ene kant ben ik zo blij, ik ben volledig uit de kast. Ik heb zolang uitgekeken naar dit moment. Langs de andere kant, ik ga mijn blogje echt wel missen. Het schrijven, de spannende, verdrietige, gelukkige en boze momenten delen, de reacties lezen…

Maar het heeft zeker geholpen, ik heb hier heel veel momenten gedeeld samen met mijn lezers. Zonder hen was ik nu niet de William die er vandaag de dag staat. Ik heb echt zoveel hulp gehaald uit deze blog. Ik heb er echt woorden tekort voor…

Net daarom wil ik echt alle mensen bedanken die hier ooit iets hebben op gereageerd of die mij een hartverwarmende mail hebben gestuurd. Ook Tim, de jongen die mijn blogberichten iedere keer nalas op schrijffouten, wil ik echt keihard bedanken. Het maakte het voor veel mensen een stuk aangenamer om te lezen.

Echt met spijt in hart ga ik mijn blogje afsluiten. Wel, ga ik na een aantal maanden laten weten hoe het nu met mij staat. Weet mijn broer het al? Hoe heb ik het verteld aan de rest van de familie? Hoe is het in de liefde geëvolueerd? Ik beloof dat ik het jullie ooit nog weet te vertellen.

Mensen die mij ooit gemaild hebben zal ik de dag dat ik een blogbericht schrijf via mail kort op de hoogte brengen, ook de mensen die mij nooit gemaild hebben kunnen nog steeds kort een mailtje sturen met de vraag of ik hen op de hoogte wil brengen en dat zal ik dan ook doen met veel plezier. Een andere mogelijkheid is via een RSS-reader mijn blog toevoegen, zo weet je ook wanneer ik terug iets heb gepost en hoe het mij afloopt.

Ik ben gewoon weg volledig out! Het voelt zo goed! Kan het ergens nog altijd niet geloven, zeker niet als ik terug kijk naar mijn eerste blogberichtjes. Zo bang, zo zenuwachtig! Maar nog eens, dankzij de steun van al mijn lezers ben ik er gewoon weg geraakt. En zelfs veel sneller dan ik had gedacht! Ik ben zo blij!

Dank jullie wel allemaal, dank je wel blog!

Read More 21 reacties | Gepost door WilliamZ

Ik zou heel graag vertellen aan mijn broer dat ik homo ben. Alleen zijn er verschillende dingen die mij tegenhouden: eerst en vooral zijn er mijn ouders. Dit vinden dat Bram nog veel te jong is om het te begrijpen. Maar is er wel een geschikte leeftijd om het te vertellen? Wat is dan de leeftijd dat hij er wel klaar voor is? Volgens mij willen ze gewoon niet dat iemand anders het te weten komt.

Ten tweede moet ik er rekening mee houden dat Bram een zeer goede en vertrouwde band heeft  met mijn neefje. Mijn neefje heeft op één jaar na dezelfde leeftijd als mijn kleine broer. Hierdoor zijn ze nog nauwer verbonden met elkaar. Hoewel ik het niet met zekerheid weet, vermoed ik dat ze veel informatie met elkaar delen. De kans is dus groot dat wanneer ik het aan Bram vertel, dat ook mijn neefje het te weten komt.

Is dat dan niet hetgeen wat ik wil, dat iedereen het weet? Eigenlijk zou ik niet liever willen dan dat iedereen het weet, maar ik wil mijn ouders niet in een ongemakkelijke situatie brengen. Ik verzwijg het dus niet meer voor mezelf, maar voor mijn ouders. Als ik naar hen moet luisteren, dan kan ik hier nog jaren op wachten. Ik kan die lijn ook doortrekken naar mijn grootouders, mama zei: “Dat wordt oma haar dood!”.

Het laatste moeilijke deel moet nog komen, mijn familie. En het feit dat er een groot deel van de familie een mechaniekersmentaliteit heeft (seks, borsten en zeker geen homo’s), maakt het er niet makkelijker op. Maar ik denk dat het net goed is dat mijn broer op het jonge leeftijd zou weten, zo groeit hij er namelijk mee op en wordt zijn mening nog niet gecreëerd door zijn leeftijdsgenootjes op school.

Read More 7 reacties | Gepost door WilliamZ

Binnenkort is het weet zover: de Gay Pride in Brussel. Een evenement waar ik een dubbel gevoel bij heb. Langs de ene kant heb ik er liever niet te veel mee te maken, op TV zie je altijd die extravagante homo’s, half naakt en dansend op een vrachtwagen. Jammer genoeg krijgen heel veel mensen hierdoor een fout beeld over holebi’s. Door mee te lopen, steun ik (denk ik) ergens toch wel dat beeld. Net of ik er fier op ben dat die homo’s daar zo staan te dansen.

Langs de andere kant… Als alle gewone homo’s wegblijven, dan zijn er enkel maar de extravagante over om te filmen. Ik (en alle andere gewone holebi’s) zouden eigenlijk net MOETEN meelopen om te tonen dat er veel normale holebi’s zijn en niet enkel van die verwijfde, halfnaakte jongens met hun roze pluimen. 
 

Momenteel leun ik iets meer aan tegen mijn bovenste mening. Ik hou er liever nog wat afstand van, eigenlijk heb ik daar totaal geen gegronde reden voor. Maar om de één of andere reden blijf ik daar toch liever weg. Ik vind het wat te overroepen. Waarom moeten per se al die holebi’s door de straten van Brussel wandelen? Maakt dit niet de kloof tussen holebi en hetero groter?

Ik stel me zoveel vragen bij dit evenement. Misschien is het beter om er wat afstand van te houden, een afwachtende houding er tegenover nemen. Niet dat ik voor mezelf moet uitmaken of ik ga meelopen of niet. Want dit jaar loop ik sowieso niet mee, denk niet dat het ideaal is aangezien de thuissituatie. Maar moet ik net niet opkomen voor de rechten van holebi’s?

Soms lastig als je jezelf niet goed snapt…

Read More 16 reacties | Gepost door WilliamZ

Vandaag was mama heel de dag thuis, mijn kleine broer zat op school en ik had pas les in de namiddag. Ideaal om eindelijk eens over de brief te praten. Ik stond op en liep naar de keuken, het ontbijt stond nog op tafel. Mama was ook nog aan het ontbijten, voor de rest was iedereen al het huis uit.

Ik zette me bij aan tafel, het was stil, stiller dan normaal. Ik dacht maar aan één ding: het gesprek over de brief. En ergens vermoed ik dat mama diezelfde gedachten had. De tijd liep verder en we ruimden de tafel op. Niet veel later zat mama in de zetel wat tv te kijken, ik nam plaats in een andere zetel en besloot om dan maar zelf te beginnen over de brief. “Heb jij nog vragen over mijn brief?” vroeg ik aan haar.

Ze begon te vertellen… Haar woorden letterlijk herhalen kan ik niet meer, ergens ook omdat ik het niet wil. Maar kort samengevat kwam het hier op neer: Ze hoopt ergens nog dat het niet waar is, ook omdat papa haar heeft verteld dat sommige mensen na een tijdje toch nog veranderen. Ze maakte me duidelijk dat ze het heel jammer zou vinden mocht het zo zijn. In zowat iedere zin maakt ze gebruik van “Mocht het zo zijn dan”, wat echt wel aantoont dat ze het nog niet wilt geloven. Ze vertelde me dat – mocht het zo zijn – dat het haar zeer ongelukkig zou maken. Ik vroeg haar waarom en ze vertelde me dat ze het jammer vindt dat ze geen dochter heeft, ze had dan haar gedachten gezet op een leuke schoondochter. Maar nu ook die hoop weg is…

Een zin die mij wel wat heeft geraakt, was de volgende: “Maar papa en ik hebben besloten mocht het (na een paar jaar) toch zo zijn, dat we het gaan aanvaarden maar dat we het dan gewoon zo stil mogelijk houden.” Ik dacht te zeggen “Excuseer!”, maar ik probeerde begrip te tonen voor haar reactie. “Opa en oma zouden we het beter niet zeggen, dat zou hun dood zijn. En uw broer… die is nog te jong om dat te begrijpen.” Mama is er jammer genoeg ook vast van overtuigd dat ik ervoor gekozen heb, om op jongens te vallen. Ik heb echt super hard mijn best gedaan om het haar uit te leggen, maar ik kreeg bijna de tranen in mijn ogen toen ik zag hoe hardnekkig ze maar bleef ontkennen dat ik daar niet voor koos.

Het gesprek eindigde wat in mineur, ik had het me heel anders voorgesteld. Veel positiever! Of toch met wat meer begrip. Maar nee… Ze hamert er echt op, hopende, dat ik terug hetero word en dat ze zo een normaal gezin kan vormen.

Pfff… Godverdomme toch!

Read More 16 reacties | Gepost door WilliamZ

Vandaag was het eindelijk zo ver, mijn laatste grote stap. Mij outen tegenover al mijn kennissen en vrienden. Rond 12u besloot ik dan om mijn goed overwogen zin te posten op Facebook. Voor ik het goed besefte stond er “Genoeg geleefd in twee werelden. Mijn lippen zullen rusten bij een jongen. Er is geen enkel meisje bij wie het beter voelt...” op mijn Facebook-pagina.

Zenuwachtig sloot ik mijn browser af en ging ik wat op mijn bed liggen. De tijd ging enorm traag… Er was geen weg terug, het stond erop. Nu weet iedereen het, inclusief een aantal familieleden. Ik wou dat ik mezelf een halve dag verder kon toveren, maar zelfs slapen ging niet. Na een kwartier kon ik mijn nieuwsgierigheid niet meer bedwingen. Ik liep naar de pc en opende opnieuw mijn Facebook-pagina. 11 meldingen… Wow, dat is snel! Het waren 9 ‘Vind ik leuk’-meldingen en twee reacties, twee reacties van holebi’s.

A: Mooi gezegd ;)
B: Schattig! :)

Dit valt al goed mee. De stress was weg, ik kon het vergelijken met wanneer je iemand nieuw leert kennen, het moment dat het ijs gebroken is en dat je je opnieuw rustig kan voelen. Ik voel me nu echt een stuk meer opgelucht! Gedaan met leven in twee werelden…

Wel ben ik nog een beetje zenuwachtig om morgen de klas binnen te stappen. Ook omdat een jongen uit mijn klas had gereageerd op mijn status, maar hij heeft het dan blijkbaar wel snel verwijderd. Ik vraag me wel af wat er zou gestaan hebben…

Ondertussen zijn de reacties en ‘Vind ik leuk’-meldingen blijven toekomen.

Van holebi’s

C: Zo melig maar zo cute :p
Ellen: *Huggles!!*
Albert-Jan: Jij bent zo, ik heb je dan nooit anders gekend zo!
D: Je hebt gelijk! :D
E: Verras mij… !!!
Hanne: Schatjes van patatjes aan de top! B-)
Pat: I second that motion! ^^ Ik ben trots, én blij voor u :) xxx

Van hetero’s

Ludovic: We zullen u blijven steunen zoals jij ons altijd hebt gesteund
Eva: Mijn liefde voor jou zal altijd blijven bestaan lieve schat ;) kheb u graag! x
Lise: Hey William, Chic da ge er voor uitkomt! :-) 't heeft u zeker en vast moeite gekost ma nu weet iedereen het :-D
F: Respect ;)
Melanie: Nen dikke chapeau broerke! Dat je dit durft schrijven ;) Vanaf nu kan je '' nieuwe " leven beginnen!!
Sofie: Echt chique da ge hebt geschreve hier William! :) K’zal er altijd zijn! :d
G: Echt respect da ge hiervoor uitkomt! Ik sta achter u! Kga u altijd graag blijven zien shoeke! ♥

En 22 keer ‘Vind ik leuk’ aangeduid. Morgen ga ik nog een stapje verder en mijn interesses aanpassen en lid worden van groepen als ‘&of’ en ‘WJNH’. Ook bij hobby's kan ik ‘onthaler bij enof’ en bloggen toevoegen.

Read More 17 reacties | Gepost door WilliamZ

Mama weet het, papa weet het, vrienden weten het, … Ik heb zin om het gewoon op Facebook te smijten. Zo weten al mijn overige vrienden en kennissen het direct. Ik kan moeilijk het aan al die mensen persoonlijk gaan vertellen. Het zou ook veel geroddel meebrengen. Want  de ene weet het dan wel en de andere niet.

Toch is er ergens nog dat kleine drempeltje… Al weet ik niet goed wat het inhoudt. Ik zou eigenlijk geen idee hebben waarom ik het niet zou doen.

Ik zou iets schrijven in de aard van: “Lang genoeg in twee werelden geleefd, tijd voor een eenmaking. Ik ben homo! Ja, 100% gay!”. Hoewel dat het woordje eenmaking mij wat stoort. Misschien moet ik er een ander woord voor zoeken. Ofwel moet ik het minder direct aannemen, een prachtige zin die mij werd voorgesteld was “Mijn lippen zullen rusten bij een jongen. Er is geen enkel meisje bij wie het beter voelt...”. Zelf vind ik dit veel mooier, maar ik heb dan weer wat schrik dat er toch mensen gaan zijn die de boodschap er niet in zien. In ieder geval weet ik nu al dat ik zo opgelucht ga zijn als eindelijk iedereen het weet. Voor niemand moet ik dan nog doen alsof.

Donderdag kwam ik in de Key West iemand tegen met wie ik nog in de klas heb gezeten. We hebben gezellig nog wat bijgepraat. Maar direct was er ook weer die angst van … hij gaat het toch niet vertellen aan andere mensen of oude kennissen van mij. Ik wil eindelijk van die laatste angst af!

Read More 20 reacties | Gepost door WilliamZ