Gisterennacht was ik rond kwart voor twee nog aan het werken aan mijn project voor school. Eva begint op Live Messenger een gesprek met mij. Ze vroeg of alles goed met me ging. Eva is een vriendin van in het middelbaar. Een super zalig meisje, vaak liggen we uren dicht van het lachen. Onze vriendschap is ontstaan toen we tijdens de lessen Natuurwetenschappen naast elkaar zaten. Ze had een hekel aan de leerkracht! De  leerkracht hoogstwaarschijnlijk ook aan ons. continu zitten te lachen.

Na een tijdje ging het in ons chatgesprek over oud worden. We hadden besloten dat wanneer we allebei oud zouden zijn, we in het zelfde rusthuis moeten zitten. Dan konden we nog eens goed lachen. We roddelde wat over wie met wie oud zou worden. Ze vroeg me met wie ik zou oud willen worden.

Eva: Met wie wilt gij oud worden? 

Ik: Met een mooie jongen

Eva: Hoe?
Eva: Echt?
Eva: :D
Eva: Hoe ma gij zijt serieus?

Ik: uhu

Eva: Alé
Eva: Ik vind da ni erg é
Eva: ma
Eva: dan ben ik u kwijt
Eva: :’(
Eva: maaaaah
Eva: D

Ik: :D

Eva: Wow
Eva: Ik moet presies effe bekome

Ik: Doe maar rustig :D

Eva: Ma alle :D William :D
Eva: Mijne droom :D

Ik: hahaha :D

Eva: Oke, nu ben ik aant zevere 
Eva: Ma hoow jong :D
Eva: Dan ga het nog echt bitchfight worden

 

Ze reageerde dus positief, online outen heeft echt wel zijn voordelen. Maar duidelijk ook z’n nadelen. Ik had Eva haar gezicht echt wel is willen zien! Eind goed al goed! Na een lange dag werken, was de positieve reactie meer dan welkom.

Tis eigenlijk echt vreemd, maar meer en meer vraagt het minder moeite om me te outen. Misschien omdat de belangrijkste personen al gepasseerd zijn. Of misschien omdat ik het gewoon begin te worden.

Het mag geweten zijn, ik heb een grote kinderwens. Nu niet dat het moet moet moet. Maar ik zou toch graag kinderen hebben. Alleen kan dit jammer genoeg niet bij homo’s. Dit is misschien het enige grote nadeel aan het homo zijn. Ik weet wel dat het kan via adoptie enz., maar dan is het toch niet echt je eigen kind. 

En als je een kind hebt, wat als het kind het erg vind dat het geen mama heeft zoals al zijn andere klasgenootjes? Zeg nu heel eerlijk, zou jij 100% gelukkig zijn met twee papa’s. Ik in ieder geval niet altijd, een mama hebben is toch iets speciaal. Mijn mama zou niet vervangbaar kunnen zijn door een tweede papa. Misschien zit het gewoon in mijn hoofd van mama, papa en kind. Maar het feit dat een kind geen mama heeft vind ik ergens wel jammer.

Die speciale band met je mama, haar moederinstinct is denk ik niet te vervangen. Wel liever twee papa’s dan ouders met alcoholproblemen. Of heel je jeugd opgroeien in een tehuis.

Misschien is de titel wat fout. Het was niet heel de familie, maar één persoon ervan. Maar voor mezelf vind ik het een hele prestatie. Want tenslotte vind ik het aan de familie vertellen nog steeds het moeilijkste.

Zoals ik had vertelt ging ik proberen mij te outen bij mijn nicht Lotte. De aperitief, het voorgerecht en het tussengerecht waren al voorbij. Lotte vroeg of we niet wat op de kamer wilde gaan zitten. Ik vond het prima. We gingen naar boven en praatte wat over school. Niet veel later vroeg ze of ik nog geen lief had gevonden. Lotte zat op bed, ik stond recht en liep naar de venster in de kamer toe. Ik keek even naar buiten en zei ‘nee’. Ik vertelde na even aarzelen dat ik helemaal niet opzoek was achter een meisje. Ze lachte en vroeg: “Toch gene jongen zeker?”. Ik lachte en knikte naar haar.

Ze was duidelijk verrast, ze wist niet goed wat zeggen. Ze begon na een stilte oude herinneringen op te halen van toen we klein waren. Ik vond het niet erg dat ze van onderwerp veranderde, ik had het haar tenslotte toch verteld. Maar al gauw viel het gesprek stil en zei ze: “alle….ne jongen! Da had ik nooit gedacht.” Het gesprek is uitgedraaid in een urenlange babbel. Over hoelang ik het wist tot hoe het zou zijn om kinderen te hebben. Ze vroeg me zelfs even wat ik van haar lief vond.

Het was duidelijk te zien dat ze blij was, even duidelijk zag ik dat ze het nog steeds amper kon geloven. Ik was blij dat ze het niet van me had verwacht. Ze associeerde homo’s denk ik vaak met vrouwelijk gedrag. Maar zoals ze zelf zei vertoon ik niet van vrouwelijk gedrag. Ze was blij met wie ik was en maakte duidelijk dat ik steeds bij haar terecht kon. Dit was het mooiste kerstgeschenk van ze allemaal. Mijn beste vriendin en nicht die me nog steeds even graag heeft.

Vrijdag (morgen dus) vieren we kerst met de familie. Ieder jaar komt zo de familie van mijn pa zijn kant bij elkaar. Tussen al mijn neven en nichten zit er één nicht die bijna dezelfde leeftijd heeft als ik; Lotte. Lotte is 17 jaar en is veel meer dan alleen een familielid. Ze is voor mij een zeer goede vriendin, waar ik steeds bij terecht kan. Iedere keer wanneer er een familiefeest is,  zonderen wij ons tussen de maaltijden wat af (buiten of ergens anders) waar we rustig kunnen praten. 

Het is eigenlijk een gewoonte die we hebben gecreëerd toen we nog klein waren. Als kleine kinderen zaten we niet graag aan tafel tussen al de grote mensen. We gingen dan tussen de maaltijden door van tafel om te gaan spelen. En dit doen we nog steeds, alleen is het spelen wat meer praten en roddel geworden.

Lotte vraagt me dan vaak hoe het gaat in de liefde. Vaak zeg ik “Ah, stil he.” Of zeg ik een ander goedkoop smoesje. Maar ik raak het liegen en geheim houden echt beu. Mocht er zich vrijdag een goed moment voordoen, dan vertel ik haar dat ik helemaal niet op zoek ben achter meisjes.

Ik ben nu al heel de dag aan het piekeren over hoe ik het haar het best zou zeggen. Als het me lukt om het te vertellen morgen, dan zal je het zeker en vast hier wel lezen.  Ik denk wel dat ze goed zal reageren. Ik heb haar toch nog nooit iets slechts horen zeggen over holebi’s. Waarschijnlijk zal ze wel verrast zijn.

Ik hoop maar dat ze goed reageert…

 

Hey iedereen,

Ik wens iedereen een zalig kerstfeest
en een gelukkig nieuwjaar toe.

William

Als ik er nu op terugdenk dan denk ik dat het een poging was om toch maar niet op te vallen als homo. Of misschien was het eerder een zeer sterke vriendschap. Ik vind het nog steeds verwarrend als ik er op terugdenk.Het feestje liep op zijn einde en mijn pa was al op weg om mij te komen ophalen aan de feestzaal.

Ik moest het haar vertellen. Ik zei tegen Ludovic en Sofie dat ik het dolgraag aan Melanie wilde vertellen. Het volk begon langzaamaan naar huis terug te keren, Melanie bedankte iedereen persoonlijk voor hun komst. Doordat Melanie continu met andere aan het praten was bleef er nog maar weinig tijd over om het haar te zeggen. Binnen 10 minuten zou mijn pa aan de feestzaal staan om mij op te pikken. Gelukkig konden Ludovic en Sofie Melanie ervan overtuigen om even mee naar buiten te komen en te luisteren.
 

Nogmaals raapte ik al mijn moed bij elkaar en vertelde tegen Melanie dat ik op jongens viel. Ze zetten een stap achteruit en zei: “Maar William toch, gelooft ge da nu zelf! Wa maakt ge uzelf toch allemaal niet wijs!”

Ik verschoot echt van haar reactie. Ze vond dat ik het mezelf inbeelden en dat het helemaal niet waar was.

Nog geen twee minuten later kwam mijn pa toen en nam ik snel afscheid van iedereen. In de auto heb ik nog lang zitten nadenken over Melanie haar reactie. Ik weet niet wat ik er moet van denken. Ik heb er wat een dubbel gevoel over. Enerzijds vind ik het jammer dat ze zo reageerde en me blijkbaar niet kan aanvaarde. Anderzijds heb ik mijn geaardheid goed kunnen verbergen wat toch wel altijd de bedoeling was. Ze kon het gewoon weg niet geloven.

Wat een avond…

Nadat ik het aan Ludovic had verteld was ik euforisch en had zin om het aan een tweede goede vriendin te vertellen. Ik dacht dat het redelijk vlot zou verlopen maar toen ze voor mij stond begon mijn hartslag al snel weer te stijgen. Ik ken Sofie ondertussen nu al een viertal jaar en is sinds vorige jaar een super goede vriendin geworden. Van haar wist ik zeker dat ze positief ging reageren omdat haar neef zelf homo is. Als er in de klas een grapje werd gemaakt over homo’s was zij de eerste om protest aan te tekenen. 

Maar ondanks het feit dat ze positief zou reageren was het toch moeilijk! Ik raapt voor een tweede maal die avond al mijn moed bij elkaar en zei tegen haar: “Sofie, ik ben homo!”. Ze lachte en vroeg: “Echt?”. Lachend knikte ik. Ze was enorm blij dat ik het haar vertelde en stelde er voor de rest geen vragen over zoals Ludovic. Wel vroeg er kort of ik het al lang wist. Volgens mij is dat een vraag ik die bij iedere outing zal mogen horen.

Ik wist vrij zeker dat ze goed ging reageren maar toch was het een hele opluchting toen ik het haar vertelde. Ik was blij dat iedereen tot nu toe goed had gereageerd.  Nu was er nog één iemand waar ik het graag die avond aan had verteld, de jarige zelf: Melanie!

Dit weekend was het het (verrassings)verjaardagsfeest van Melanie. Het feest begon rond 21u. Iedereen moest daar zijn om 20.30u. Melanie wist nog van niets. Geleid door andere vrienden komt ze de zaal binnengewandeld. Plots begon iedereen te juichen en te zingen. Snel genoeg had Melanie door dat het haar verjaardagsfeestje was.

Ik had me voorgenomen om het die avond aan Ludovic te vertellen. Ik hoopte dat mits enkele pintjes ik het makkelijker zou hebben om het hem te vertellen. Ludovic stelde voor om even naar buiten te gaan omdat het binnen verschrikkelijk warm was.

Buiten bereide ik mij voor, ik moest het hem nu zeggen. Ik was verschrikkelijk zenuwachtig en bibberde er zelf van. Gelukkig viel dat door de koude temperatuur buiten niet op. Ik wist helemaal niet hoe ik er over moest beginnen. Er kwamen steeds mensen uit de deur van de feestzaal. Ludovic vond het buiten veel te koud en stelde voor om naar binnen te gaan. Lap, daar ging mijn kans!

Door de zenuwen moest ik naar de wc, Ludovic maakte van de gelegenheid gebruik om ook even het sanitair te bezoeken. Toen ik mijn handen aan het wassen was zei Ludovic: “Mag ik het al weten? Datgene waarom je zo geheimzinnig deed tegen Jelien?”. Wow, hij begon er gewoon zelf over. Dit was het moment nu moest ik het gewoon zeggen. Toch was er iets wat het echt niet makkelijk maakte. Ik zei: “Ja hoor, je mag het weten.” Hij keek vragend naar mij. Ik durfde hem gewoon weg niet aan te kijken. Hij vroeg:

Ludovic: Heeft het met Jelien te maken?

Ik: Neen

Ludovic: Heeft het met liefde te maken?

Ik: Ook ja

Ludovic: Heeft het met je geaardheid te maken?

Ik: uhu

Ludovic: Ik ben blij dat je het mij verteld. Voor mij maakt het niet uit dat je homo ben. Het belangrijkste is dat je een goede kameraad bent en dat ook blijft.

Geweldig, hij reageert goed! Ik was super blij met zijn reactie. Ik had echt zin om hem te knuffel maar dat zou hij er misschien wat over vinden. Dolgelukkig ging ik samen met Ludovic terug naar de fuif. Achteraf hebben we er buiten nog wat over gepraat. Logischer wijze had hij nog wat vragen voor mij zoals, hoelang weet je het al? Hoe weet je dat? Wie weet het al? ….

Na de les kwam Ludovic naar mij en vroeg waarom ik een tijdje geleden zo vreemd deed tegen Jelien (lees Allereerste coming out) . Ik vertelde hem dat ik het hem niet kon vertellen. Maar ik heb hem beloofd dat als ik het vertel, hij het als eerste zou mogen weten.

Gelukkig was hij tevreden met het kleine en korte antwoord dat ik hem gaf.

Ik kan niet blijven wachten met het hem te verzwijgen. Wel denk ik dat een jongen anders zal reageren dan een meisje. Iets negatiever denk ik. Als hij maar niet vies van mij wordt….

Vandaag was ik een dagje alleen thuis. De lector was afwezig waardoor er geen les was. Via internet was ik een trailer tegengekomen van een film over een jonge homo. De DVD kopen zat er niet in. De kans was te groot dat ik in de winkel of op weg naar de winkel iemand zou tegenkomen die ik ken. En wat moet je dan zeggen als je daar staat met een DVD over homo’s in je hand? Of wat als mijn ouders de DVD zouden vinden op mijn kamer? Een ding stond vast, ik wou die film zien. Gelukkig bestaat er de dag van vandaag zoiets als downloaden! Na de film te hebben gedownload kan ik hem eindelijk kijken. Wel op het computerscherm maar dat vond ik niet zo erg.

De film ging over een jongen die op sportkamp gaat en homo is. Niemand weet het. Stiekem is hij verlieft op zijn beste vriend, en hoe kan het ook anders, die een hetero. Gedurende de film out hij zich stilaan. Hij kust zelf voor het eerst een jongen….

De film is zo ontzettend mooi! En zo vergelijkbaar. Ook een jongen die zich moet outen, maar niet weet hoe! Ik vond de film echt schitterend. Ik raad hem aan iedereen aan.

Hier kan je de trailer ook zelf bekijken:

Gisteren vertelde ik jullie dat Tom zich had geout via Facebook. Ik was hier zeer blij mee omdat ik het gevoel had dat ik er niet meer alleen voor stond. Maar jammer genoeg was het allemaal opgezet spel. Heel de outing was vals en het outen van homo’s werd serieus in het belachelijke getrokken.

Waarom toch! Moet dat nauw echt! Het is nog niet lastig genoeg om me te outen. Gaan ze het nog wat belachelijk maken ook. De valse coming out werd duidelijk door de reacties van andere vrienden.

“Lisa Het doet me veel dat je eindelijk uit komt vr je ware aard :) xx”

“Tom :o K zal u ne keer tonen hoe Hetero ik ben ;p”

“Lisa Haa ;p Of toch mr niet xD”

“Tom al overtuigd dus xD”

Vind het wel jammer, want ik heb zelfs op het punt gestaan om hem te steunen door mezelf te outen bij hem. Gelukkig dat ik dat niet gedaan heb. Ik wil niet weten hoe het dan afgelopen zou zijn.

Zoals ik wel vaker doe, check ik wanneer ik thuiskom van school snel even mijn Facebook. Tot mijn enorme verbazing las ik dit:

”Tom bekend het maar: Ik ben homo”

Een reactie die al gegeven was, was de volgende:

“:O”

Wow, ik had nooit gedacht dat Tom homo zou zijn. Zo een gigantische vrouwenversierder! Tom is een jongen van 18 waar ik samen 2 jaar in de klas heb gezeten. Ik kan het haast niet geloven. Ik vind het wel leuk om te weten, het gevoel van niet alleen te zijn voelt goed. Nu ja, ik ben blij voor hem. Ik heb ook al vaker de gedachte gehad van gewoon op Facebook te schrijven. 'IK BEN HOMO’ Maar dat is zo onpersoonlijk. Ergens vind ik dat het beter is om het persoonlijk te zeggen tegen de mensen.

Hoogstwaarschijnlijk wordt hier morgen nog serieus over geroddeld. Het nadeel aan Facebook is ook dat al je vrienden het direct kunnen lezen, ook de mensen die je minder graag hebt. Voordeel is dan weer wel dat je het maar één keer hoeft te zeggen. Geen gedoe meer. Niemand moet het dan ook verzwijgen of nog eventjes geheim houden.

Ik weet niet goed wat ik er moet van denken….

Vorige week dinsdag zat ik samen met 7 andere mensen te lunchen op school. Er moesten nog een aantal mensen van de klas komen dus waren er een paar plaatsen aan tafel vrijgehouden. Onder andere naast mij.

De rest van de klas kwam af en Bart nam plaats naast mij. Hij droeg een rood lintje, iets wat hij ‘s morgens niet droeg. Ik vroeg hem dan ook vanwaar dat hij dat lintje haalde en wat het betekende. Hij zei: “Ah, het is wereld aids dag vandaag, wist je dat 1 op de 20 homo’s met hiv besmet zijn. Kom laten wij ook eens naar bed gaan, dan sterven die homo’s nog wat sneller!”

Lachend keek hij de andere kant van de tafel op en riep hij: “Nee, nee, grapje he!”.

Ik werd helemaal stil in mezelf! 1 op de 20! Das wel heel veel. Ik vroeg me ook af of hij een vermoede had dat ik homo was. Maar de kans is groter dat hij gewoon grapte met mij. Het is namelijk een zeer sympathiek iemand die een vlieg zou kwaad doen.

Het lintje dat hij droeg had hij gekregen aan een infostand in één van de gangen. Met veel interesse liep ik samen met Ludovic naar de infostand. Onderweg liep er een prachtige jongen voorbij die ook z’n lintje droeg. Het lintje maakte hem alleen nog maar mooier.
Aan de infostand lagen de cijfers zwart op wit, 1 op de 20 homo’s heeft HIV en 1 op de 20 000 hetero’s heeft HIV. Ik schrok echt wel van deze resultaten.

Uiteindelijk heb ik mezelf ook een lintje opgespeld. Maar de woorden van Bart zorgde er wel voor dat ik het moeilijker vind om me te outen in de klas.

Toen Jelien mij omhelsde, kwam mijn allerbeste vriend Ludovic aangelopen. Hij kwam dichter en vroeg aan Jelien en mij of alles in orde was. Vol moed wou ik doorgaan en het hem ook direct zeggen. Tot Jelien in mijn oor fluisterde: “Misschien is het beter om daar nog even mee te wachten.” En dat heb ik dan ook gedaan.

Ludovic vond het maar wat vreemd dat wij zo geheimzinnig deden, maar stelde er geen vragen over. Met zijn drieën liepen we nu naar de bushalte.

Achteraf gezien vond ik het misschien maar goed dat ik het niet direct hebt gezegd. Jongens reageren, denk ik, over het algemeen wel anders op een coming-out dan meisjes. En Ludovic betekend echt veel voor mij. Die jongen wil ik echt niet verliezen door zoiets.
De gedachte van ‘hoe hij zou hebben gereageerd’ speelt continu door mijn hoofd. We doen nu zoveel te samen, gaan samen uit, blijven bij elkaar slapen, gaan samen op reis, … Maar wat als hij het plots maar wat ‘vies’ vindt om in dezelfde kamer te slapen als mij?

Ik mag er niet aan denken! Maar ik wil niet blijven liegen tegen hem. Ik wil niet heel de tijd zeggen dat ik dat ene meisje knap vind. Ik wil het hem echt zeggen, alleen is de vraag hoe en wanneer.

Augustus 2008

Op een zachte zomeravond liepen Jelien en ik door een verlaten straat na het uitgaan. Jelien had gevoelens voor mij, ik ook voor haar, maar niet zoals voor een jongen. Plots stopte ze met wandelen en keek ze me aan. Ze vroeg: “William, mag ik u iets vragen?”. Met een bonzend hart knikte ik ja. Ze keek even naar de grond en vroeg: “Zijt ge homo?”. Mijn hart ging wild tekeer. Zo zenuwachtig dat ik was! Dit was zo een lastige situatie! Met de bibber in mijn stem zei ik: “Neen, helemaal niet. Waarom denk je dat?”. “Gewoon, ik dacht dat!” antwoordde ze er snel op.

December 2009

We waren uitgegaan met een paar vrienden. Geen hevige fuif, neen, gewoon iets gaan drinken. Ik zag dat het al laat was en zei tegen de groep dat ik doorging om mijn bus te halen. Direct daarna stond Jelien ook recht en zei dat ze ook maar eens doorging.

Tezamen stapten we naar de bushalte, de straat was verlaten en het was er muisstil. Ik raapte al mijn moed bij elkaar en zei: “Jelien, vorige jaar heb ik tegen jouw gelogen. En dat wil ik nu goedmaken!”. Ze stopte onmiddellijk met wandelen en keek me aan. Mijn hart bonsde sneller en sneller. Ik zei: “Je vroeg me vorige jaar of ik homo was, ik heb toen neen geantwoord.” Nadenkend over mijn volgende zin, sloeg ze haar armen om mij heen en fluisterde ze in mijn oor: “Ik ben blij dat je het mij vertelt!”



Dit was zo een schitterend moment! Ik was zo blij!
Vooral omdat ze goed reageerde en ik er geen hele uitleg bij moest vertellen.

Hey iedereen,

Is het belangrijk dat ik me out? Ik heb er sinds vandaag toch maar een dubbel gevoel over. Langs de ene kant is goed dat mensen weten wie ik ben en daar behoort mijn seksuele geaardheid ook bij. Maar langs de andere kant stel ik mezelf de vraag van “Zijn ze daar wel iets mee? Moeten ze dat wel weten?”, tenslotte is dat toch iets waar ik alleen baat bij heb en natuurlijk ook mijn (toekomstige) geliefde.

Nu de drang om te outen is er, en ik wil niet heel de tijd moeten liegen door te zeggen: “Oh ja da ziet er wel een lekkere uit..”. Want dat begin ik langzaam beu te worden. Sinds mijn 13de laat ik blijken dat ik hetero ben. Maar na 5 jaar lang wil ik echt wel eens stoppen met leven in die twee werelden.

De wil is er om het masker af te zetten, de moed nog niet….

Vroeger kon ik mijn gevoelens makkelijk onderdrukken, de laatste tijd wordt het echter moeilijker en moeilijker. Ik kan de gedachten van het homo zijn niet meer loslaten. Soms kan ik een paar uur weer gewoon werken, les volgen zonder al te veel na te denken over het outen en dergelijke. Maar wanneer ik dan weer een mooie jongen zie, begin ik weer een paar uur te denken.

Hoe zou het zijn om naast een jongen wakker te worden? Hoe gaan mijn vrienden reageren op mijn geaardheid? Wat vindt de familie ervan? Zou ik het hun vertellen?

Ik ben er echt heel de dag mee bezig. Van 's morgens als ik opsta tot wanneer ik ga slapen. Ik moet opletten naar wie ik kijk en steeds oppassen dat ik mij niet verspreek.

Als de andere jongens van de klas zeggen: "Wow, wat een mooi meisje!", dan kan ik al niet anders dan mee te kijken, anders zouden ze vragen beginnen te stellen.

Het zou zoveel makkelijker zijn mocht ik hier allemaal niet meer over moeten nadenken en ik gewoon mezelf kan zijn.

Ik heb deze blog gemaakt als dagboek voor mezelf en voor anderen. Ik ben een jongen van 18 en ik weet al sinds mijn 13 (vanaf het eerste middelbaar ongeveer) dat ik op jongens val.

Tot op de dag vandaag heb ik dit voor mezelf gehouden, maar het wordt steeds moeilijker en moeilijker. Ik wil dingen die ik zie en meemaak kunnen vertellen aan iemand! Ik hoop dat deze blog het leven voor mij iets gemakkelijker maakt.

Momenteel weet niemand dat ik homo ben, maar ik hoop dat ik op een dag tegen iedereen kan zeggen: “Ja ik ben homo, 100% gay!”. Maar ik vrees dat dit nog niet voor morgen zal zijn.

De angst voor de reacties is het grootste! Wat als ze mij niet meer willen zien of als ze mij uitschelden. Op zich zal je altijd wel mensen hebben die niets met homo’s te maken willen hebben. Maar dat je daardoor je beste vrienden verliest, daar vrees ik het meeste voor!