Vandaag was het zover, ik zou Melanie terugzien.  Samen met Ludovic, Sofie en Melanie had ik afgesproken om 12u aan het Heilig Hart Heverlee. We hadden beslist om na wat oude leerkrachten op te zoeken eens te gaan schaatsen. Omdat nog niemand had gegeten leek het ons een goed idee om eerst iets te gaan eten. Om kwart voor elf kwam ik samen met Ludovic toe aan de school. Op de trapjes wachtte we op Sofie, zij mocht vandaag haar rapport gaan afhalen. Sofie kwam buiten gewandeld. Ze was dolgelukkig! Ze had een heel goed rapport.

Niet veel later zei Sofie: “Kijk Melanie is daar!”. Direct werd ik wat zenuwachtig. Wat moest ik zeggen? Hoe moest ik mij gedragen? Melanie omhelsde meteen Sofie en ze hield een kort gesprekje over het rapport. Ze kijk naar Ludovic en mij. Ze begroette ons, net zoals altijd. Met een kusje op de wang. Toch was haar begroeting anders. Meestal vliegt ze mij in de armen en roept ze ‘Broer’ke, ik heb u gemist.’ Dit was er deze keer niet bij. Maar ze negeerde mij al niet, keek mij niet vies aan en ze startte direct een gesprek met Ludovic en mij. Logischer wijze ging het gesprek over de examens en de punten. Ludovic en ik weten pas vrijdag (morgen) onze punten. Het is dus nog even wachten.

Iedereen was er. Na een bezoekje aan de oude leerkrachten liepen we naar de auto van Ludovic. Hij zou ons van aan de school naar de schaatsbaan brengen. Zonder enig probleem reden we naar de schaatsbaan toe. de stemming was al wat loser. Door de oude school en leerkrachten terug te hebben gezien werd er een soort nostalgie gecreëerd en dat bracht ons groep terug wat meer bij elkaar.

In de cafetaria van de schaatsbaan bestelde we allemaal iets om te eten. Het ging er vredig aan toe. Alles leek terug zoals vroeger te zijn. We lachte en zeverde volop. Het was dus duidelijk dat er voor haar niets was veranderd. Hoewel het zo prima was, had ik graag met Melanie toch even over mijn geaardheid gesproken. Om er toch zeker van te zijn dat ze er geen problemen mee heeft. Misschien aanvaardt ze mij wel als persoon maar niet als homo.

Na het eten gingen we schaatsen. Het schaatsen was super leuk, ik deed net dezelfde dingen met Melanie als vroeger. Treintje maken, mensen omver schaatsen, wedstrijdjes, lachen met andere, … Het was weer allemaal perfect.

Wat kan schaatsen vermoeiend zijn, we gingen wat aan de kant zitten om uit te rusten. Ik zag op de schaatsbaan een vader met een klein kindje schaatsen. Enja, daar kwamen al mijn herinneringen en gevoelens van gisteren terug. Mijn stemming sloeg helemaal om. De vrolijke, goedgezinde William werd helemaal stil, denkend aan de wat er in Nederland was gebeurt. “… dat kan allemaal nog veranderen …”. Die zin! De andere hadden mijn stemmingswissel opgemerkt en vroegen onmiddellijk wat er scheelde. Melanie vroeg het zelfs als eerste. De eerste keer negeerde ik de vraag wat en probeerde een glimlach op te zetten. Maar die papa op de schaatsbaan en die zin lieten mij niet los. En tweede keer vroeg Melanie: “Gaat het wel? Wat scheelt er?”. Ik zei: “Ik heb het gisteren aan mijn papa verteld”. Melanie schoof wat dichter naar me toe.

Ze vroeg heel rustig en bezorgd “En hoe reageerde hij?”. Dit was het begin van een gesprek waar ik op wachtte. Ze stelde mij gerust en sprak me moed in. Het deed me goed om er met iemand over te kunnen praten. Zeker omdat zij iemand is die veel voor mij betekent. Het feit dat ze wat bezorgd was en open stond voor een gesprek liet zijn dat ze het volledig aanvaard heeft en ze er helemaal geen probleem meer van maakte.

Misschien heeft mij papa inderdaad ook die tijd nodig. Net zoals Melanie. Ludovic heeft ons alle drie nog naar huis gebracht.  Ik ben zelfs nog even binnen geweest bij Melanie. Zij was ook het meisje waarmee ik in het zesde mee naar het bal ben geweest. Dus haar ouders ken ik ook ondertussen. Of haar ouders het weten of niet niet dat zal voorlopig nog een raadsel blijven. In ieder geval deden haar ouders heel gewoon tegen mij. Grapjes maken en een leuke babbel. Net zoals anders.

Dit was zo een zalig dag! Alles is weer normaal! Ik ben Melanie niet kwijt en ze aanvaard mij volledig. Pracht van een dag…

Het is woensdag, vandaag gaan we naar Nederland. We vertrokken rond 8.30u, tegen 11 uur kwamen we toe op de locatie waar mijn systeem zou worden ingebouwd. Na een goed uur en half was het systeem gebruiksklaar. Prachtig toestel! Ik ben zo blij met mijn nieuwe wagen! En nu met het navigatiesysteem erin is hij helemaal af! 
 
Het systeem zat erin en mijn pa vroeg aan de winkeleigenaar of hij niets in de buurt kende waar we iets warm konden gaan eten. Gelukkig, hij is van plan om te gaan eten. Mijn hartslag begon direct na die vraag te stijgen. Man, wat werd ik zenuwachtig! Niet te veronderstellen. De man wist een leuke brasserie zijn en hij legde ons uit hoe we er konden geraken. De rit naar de brasserie toe leek wel alsof ik aan het sporten was. Ik kreeg het warm, mijn hartslag steeg, ik begon te zweten en rilde ook zelfs wat.

Daar was het dan, de brasserie. Na een parkeerplaats te hebben gevonden liepen we de brasserie binnen. Enja hoor, die hartslag bleef maar stijgen. We kozen een rustig tafeltje uit in de hoek van de brasserie. De ober kwam af, hij vroeg wat we wilde voor te drinken. Mijn papa nam een rood wijntje, ik een cola. We bladerde rustig door het menu en kozen een gerecht uit. Terwijl mijn pa waarschijnlijk meer aan het twijfelen was tussen de gerechten, was ik aan het twijfelen tussen mijn woorden en zinnen die ik zo dadelijk zou gebruiken. De ober kwam af met de drankjes en vroeg wat we hadden gekozen. Hij noteerde het, nam de menu’s terug mee en liep terug naar de toog. Daar zaten we dan. Nu moest ik mijn kans wagen. Papa zei: “Ik ga ondertussen even naar de wc.”. Lap! Kan ik nog wat wachten ook. Het leek wel alsof hij het met opzet deed.

De tijd dat ik alleen moest wachten leek eindeloos te zijn. Daar was hij dan. Hij liep naar de tafel toe en nam plaats. Ik zei: “Zeg, ik zou je eens iets moeten zeggen.” Ik zweeg… Plots begon hij over iets totaal anders te praten. Ik keek naar de grond in de hoop dat hij zou begrijpen dat ik er niet in geïnteresseerd was. Hij leek het te snappen. Hij onderbrak zijn eigen tekst en vroeg: “Jij wou iets zeggen?”. Het leek wel alsof ik in een film zat. Ik zei: “Euh… ja! Ik weet alleen niet goed hoe ik het je moet vertellen. Maar je zal .. in de toekomst .. een zoonschoon krijgen in plaats van een schoondochter.” Oef, de zin was eruit. Het werd muisstil aan tafel. Ik werd bloednerveus. Mijn hartslag was waarschijnlijk nog nooit zo hoog geweest! Ik hoorde mezelf luid ademenen.

“Ah bon!” zei papa. Opnieuw een stilte. Hij vroeg: “En hebt ge al iemand?”. Wat verlegen zei ik nee. Ik was best wel blij met die vraag. Voor mij leek het wel of hij goed reageerde. Het was overduidelijk hoe ik mijn hartslag voelen dalen. Eindelijk heb ik het gezegd, het was eruit! Ik voelde me opgelucht, het deed echt goed. Tot papa zei: “Nu, dat kan nog veranderen hoor. Ik was op mijn 19de ook meer bezig met jongens dat met meisjes hoor. Pas op mijn 26ste keer ik echt meer interesse in meisjes. Dat gaat wel over.” Oooh nee! Wat zegt hij nu weer! Ik zei: “Maar bij mij gaat dat niet over. Ik ben nu eenmaal zo en dat weet ik al heel mijn leven lang.”.

Weer viel er een stilte aan de tafel. Papa zei: “Je moet je daar nu niet te veel van aantrekken, dat is maar een fase. Je kan achteraf nog kiezen. Er zijn genoeg mensen die zich achteraf bedenken.” Wow, nu volg ik helemaal niet meer hoor. Volgens hem zijn er dus veel homo’s die achteraf terug hetero worden. Vreemd! “Die mensen kunnen ook van de twee kanten houden.” zei ik. Hij knikte maar wat.

“Vroeger vroegen ze ook vaak aan mij of ik nog geen lief heb. Maar dat is geen erg als je nu nog geen interesse hebt in een meisje hoor. Dat komt wel.” zei papa. Man toch, wat maakte hij het mij ongelofelijk moeilijk. Denkt hij nu echt dat ik dit zeg uit wanhoop omdat ik geen meisje vind? Ik ga het hem echt met handen en voeten moeten uitleggen. Ik raapte mijn moed bij elkaar, boog wat meer naar hem toe zodat de andere mensen het zeker niet konden horen en zei: “Papa! Ik raak niet seksueel opgewonden van een vrouw! Wel van een jongen. Ik walg er zelfs van om met een meisje naar bed te gaan.”. Als hij het nu nog niet snapte dat begrijp ik het ook niet hoor. Hij zweeg, ik zag de ober komen met onze borden. Snel zetten ik mij terug recht zodat hij de borden voor ons kon neerzetten.

Papa begon te eten. Hij zei niets meer. Veel honger had ik niet, maar begon uit beleefdheid maar te eten. De stilte bleef maar aanhouden. Ik vroeg hem of hij het had verwacht. Hij maakte zeer duidelijk kenbaar dat hij het nooit had durven denken. Duidelijk was te zien hoe hij zich verzetten tegen de gedachten dat zijn zoon homo was.

Hij vertelde dat het beter was dat hij het aan mama zou vertellen. Ik zei: “Om eerlijk te zijn zou ik dat graag zelf zeggen. Het is iets persoonlijk dat ik en alleen ik moet vertellen”. Hij knikte begrijpend en zei: “Mama zei vroeger: Mochten onze kinderen ooit zo zijn, dan….”. Hij maakte de zin niet af. Maar het was duidelijk dat het niet bepaald positief was. Hij zei: “Mama zal hevig reageren en dat zal je altijd bijblijven. Het is beter als ik haar wat voorbereid.” Ik probeerde hem duidelijk te maken dat een coming out iets zeer moeilijk en persoonlijk is. En als mama dan toch hevig zou reageren, wel dan zou ik graag weten wat ze te vertellen heeft over haar zoon. Het feit dat hij me wou beschermen voor de reactie van mijn mama stelde me dan ook weer wat gerust.

De laatste zin over mij werd gezegd door mij: “Ik moet je waarschijnlijk niet vertellen dat je het voor jezelf moeten houden. En ik denk dat ik het nog niet direct zal vertellen aan mama.” Hij knikte kort en at verder. De rit naar huis verliep goed, er werd niet meer over mijn geaardheid gepraat maar over alledaagse dingen. Wel was de sfeer helemaal anders, maar er werd gepraat. En het was zeker geen gigantisch lange stilte. Waar ik wel wat schrik voor had.

Ik weet niet goed wat ik hier nu moet van denken. Langs de ene kant heb ik een paar positieve elementen opgemerkt maar langs de andere kant is hij er rotsvast van overtuigd dat dit maar een fase is. Dat dit overgaat…

Om heel eerlijk te zijn …. ik kijk er niet zo positief op terug!

Vanaf het station was het een kleine 10 minuten stappen. Plots stopte de groep bij een deur. Een doodgewone deur van een gewoon rijhuis in Leuven. Is dit het holebihuis? Ik verwachtte een huis dat volledige roos geschilderd was en dat vol regenboogvlaggen hing. Wow, dit had ik echt niet verwacht. Terwijl Kris de deur aan het openen was keek ik eens naar de bovenste verdieping, op het raam hing een stikker van het holebihuis. Was dat al? Ik ben al zo vaak voorbij dat huis gekomen en het was me nog nooit opgevallen dat het een holebihuis was. Ik was echt super blij. Gewone jongens, een gewoon huis … ja, dit is echt wat ik wilde!

We liepen langs een smalle trap naar de eerste verdieping. Daar was een klein zaaltje dat vrolijk en modern was aangekleed. Kris en de twee andere jongens probeerde de verwarming op te zetten. Tot hun eigen verbazing lukt dat niet. Het was grappig om te zien, 5 jongens en niemand dat een verwarming aankreeg. Een van de jongens kreeg een sms dat er nog twee mensen op komst waren. Een van die twee mensen was een meisje. Iedereen hoopte dat het meisje de verwarming zou aankrijgen. In de tijd dat we aan het wachten waren op die mensen deed een van de jongens een korte uitleg over &Of. Ondertussen keer iedereen iets te drinken. Nog voor hij volledig uitgesproken was hoorde we beneden de deur open gaan. De twee mensen waren daar. En opnieuw, een doodgewone jongen en een doodnormaal meisje kwamen het zaaltje binnengewandeld.

Onze hoop dat het meisje de verwarming zou aankrijgen was te vergeefs. Maar ze loste het wel op een ludieke manier op door te zeggen: “Jullie krijgen het wel warm van mij…”. De luchtige grapjes en het proberen aankrijgen van de verwarming zorgde voor een zeer ontspannen, losse en rustige sfeer.

Kris stelde voor om beneden te gaan zitten. Op de gelijksvloer was een café. Het enige echte holebicafé; de Rocco. Het was er een heel stuk warmer als boven en er werd direct wat sfeer gecreëerd door de muziek op te zetten. Alle stoelen stonden op tafel, dus al snel werden de stoelen van de tafels gehaald en iedereen nam plaats aan een tafel in het midden van het café.

Nu volgende een drietal uren van spelletjes spelen. Ja hoor, gewoon gezelschapspelletjes. Zoals weerwolven en een spel waarbij iemand bekende mensen moest omschrijven en de andere moesten die persoon raden. Het kan misschien kinderachtig klinken maar ik vind het echt tof. De vele (gratis) drank deden iedere spelletje uitdraaien in een activiteit waarbij iedereen zich amuseerde en continu aan het lachen was. Naar mate de avond langer werd kwamen er nog meer mensen toe. Tussen de spelletjes door leerde ik een aantal nieuwe mensen kennen. De spelletjes zelf zorgde er ook voor dat er onderling werd gecommuniceerd zonder dat het geforceerd was. Zo he b ik een andere homo leren kennen die dezelfde richting studeert in het Departement Gezondheidszorg & Technologie studeert. Ik dacht echt dat ik daar de enigste homo zou zijn. Grappig was dat die jongen net hetzelfde dacht.

Het was bijna middernacht, ik moest stilaan vertrekken naar het station. Net op het moment dat ik hieraan dacht zei Kris: ‘Ik ga maar eens vertrekken’. Zo, was dat even mooi meegenomen. Zo moest ik niet gaan vertellen tegen de groep dat ik wilde vertrekken. Ik had wat schrik dat ze zouden denken dat ik het niet fijn zou vinden.

Ik stond ook recht en zei dat ik ook maar eens doorging. In het midden op de grond lag nog een balpen en een boekje  van het vorige gezelschapsspel. Kris raapte de balpen op en vertelde dat die voor mij was, tot hij zag dat ze beschadigd was. Hij zei: ‘Wacht ik haal je even een nieuwe!’ Ondertussen was één van de meisjes al snel haar balpen gaan halen uit haar jas. Ze gaf ze aan mij. Het was een balpen van &Of. Ik kwam direct op het idee om die balpen eens thuis op tafel te leggen. Nuja, het zal waarschijnlijk enkel bij het idee blijven. Ik zat met nog een vraag, ze lag op het puntje van mij tong. Ik zocht een moment uit dat het even wat stil was, niet echt makkelijk als je zo een toffe groep voor je hebt. Die zwijgen echt geen minuut. Eindelijk, een geschikt moment. “Euh… Gaat er iemand van jullie toevallig naar die fuif vrijdag? Ik zou wel willen gaan maar het is mijn allereerste holebifuif..”.

Zo goed als iedereen kwam vrijdag naar de fuif. Ik was echt super blij. Blijkbaar was er eerder die dag van de fuif ook een receptie voorzien, om het ijs wat te breken werd ik daarop uitgenodigd. Ik was echt super blij. Iedereen toonde begrip voor mijn ‘angst’ voor de allereerste holebifuif, mede omdat ik nog niet volledig out ben. Kris bood mij zelfs een shift aan samen met hem. Zo zou ik direct een paar nieuwe mensen leren kennen. Zonder enige twijfel nam ik de shift met beide handen aan.

Oké, ik moest echt doorgaan nu. Anders zou ik te laat aan het station zijn. Maar hoe nam ik nu afscheid? Gewoon dag zeggen en weglopen? Nee, ik nam mijn moed bijeen en deed iets wat mijn hetero-ik nooit zou gedaan hebben. Ik nam Kris vast en gaf hem een zoen op de wang. En niet enkel bij Kris, ik ging direct heel de groep af. Voor hun leek het zo normaal. Maar voor mij was het totaal iets nieuws.

Kris begeleide mij nog mee tot aan de deur. Ik stond buiten op de stoep en hij binnen in de deuropening. Hij vroeg me wat ik er van vond. Ik vertelde hem dat ik me echt super goed had geamuseerd en dat ik enorm blij was dat hij mij had overtuigd. Hij lachte, hij deed de rits van mij jas dicht.

Dat gebaar …. de (jas)rits toedoen van een jongen. Weer iets waar mijn hetero-ik niet voor te vinden was. Maar het was echt een gebaar van ‘zorg goed voor jezelf, kom veilig thuis! Het was fijn!’ Ofwel zoek ik het nu weer veel te ver. In ieder geval dat bleef me bij.

Ik wandelde met de grootste glimlach terug naar het station. Ik voelde me zo goed, echt zalig. Ik glimlachte continu en keek naar de sterren die ik kon zien. Het was zo een zalig gevoel, ik voelde me echt goed. Mijn avond kon niet meer stuk. Ik sms'te nog naar Kris om hem te bedanken, te laten weten dat ik er vrijdag zal zijn en om te zeggen dat ik mij ongelofelijk goed had geamuseerd.

Super avond gewoon! Echt!

Nota aan mezelf: Leer eens samenvatting te maken! Je schrijft een blogbericht, geen hoofdstuk! :-)

Nog een half uur en ik moest het huis uit als ik nog de bus naar Leuven wou halen. Ik was enorm nerveus. En vol twijfels was ik me aan het klaarmaken. Uiteindelijk stond ik na een kwartiertje volledig klaar. Het leek wel alsof mijn lichaam wou gaan maar mijn gedachten niet. Ik heb mezelf zo vaak de vraag gesteld: gaan of niet gaan? … Uiteindelijk stond ik buiten. De deur dicht, de keuze gemaakt. Mijn ouders waren niet thuis, ik had ze verteld dat ik iets ging drinken met vrienden en dat ze mij rond middernacht aan het station van Leuven mochten komen halen. Veel later mocht niet omdat we de volgende dag nog naar Nederland moesten gaan. Maar ik was al blij dat ze het toelieten.

De weg met de bus leek wel eindeloos. Op de hele busrit heb ik aan niets anders zitten denken dan aan die activiteit. Echt, ik streste mij gewoon kapot. Zelfs voor een examen heb ik minder stress. Kris (&Of) zou 10 minuutjes vroeger komen om al even kennis te maken met mij. Tot ik op de bus een sms'je van Kris kreeg waarin hij zei dat hij in de file stond en waarschijnlijk te laat ging zijn. De moed zakte zeer diep. Ik werd er zelfs wat lastig voor. Ik had zoveel zin om af te stappen en terug te keren naar huis. Maar ik was dan al zo ver met de bus dat ik evengoed eens kon gaan kijken hoeveel en wat voor volk er stond aan het station van Leuven.

Tien minuten voor tijd. Ik stond op een kleine 20 meter van de plaats waar we hadden afgesproken. Vreemd, er stond niemand. Ik begon me allerlei vragen te stellen: Zijn ze al weg? Was het wel om dit uur? Was dit echt wel de plaats waar ik moest zijn? Pfff… Ik was beter niet gekomen.

Ik ging maar staan op de plaats van afspraak. Daar stond ik dan, helemaal alleen. Het was ijskoud en al donker. Iedere minuut leek wel een uur te duren. Ik weet niet waarom maar ik kon wel huilen. Zoveel spijt dat ik al had dat ik was gekomen. Na een tijdje kwam er een jongen aangewandeld en bleef ook staan voor de Panos (de plaats van afspraak). Hij stond letterlijk 5 meter van mij. Ik keek hem aan maar hij keek naar de grond. Hoe moest ik nu zien te weten te komen of hij hier ook voor die activiteit was? Ik durfde het hem echt niet te vragen. Wat als hij daar voor iets totaal anders stond? Niet veel later kwam er een andere jongen aangewandeld die de jongen achter mij vriendelijk begroette met een hand. Ik keek weer eens naar achteren, hij riep, ‘Ben jij hier ook voor &Of?’. Wat was ik blij dat die jongen dat vroeg. Hij nodigde mij en nog een andere jongen (die ook voor de eerste keer naar een activiteit kwam) vriendelijk uit om bij hem en zijn vriend te staan. Zonder aarzelen liep zowel de nieuwe jongen als ik naar hen toe. Hij brak snel het ijs door wat vraagjes te stellen. Is dit jullie eerste keer? Studeren jullie nog? Hoe waren de examens geweest? Al snel ontstond er een tof gesprek. De spijt die ik had gecreëerd verdween langzaam maar zeker en maakte plaats voor een goed gevoel.

Ik was zo blij dat die jongens er zo … normaal uit zagen. Het waren jongens die ik zelf nooit als homo zou bekijken. Wat later kwam Kris aangewandeld. Luchtig maakte ze wat opmerkingen over zijn ‘te laat’ komen. Ik vertelde aan de groep dat ik met enorme zenuwen naar hier was gekomen. Ze stelde mij direct gerust met het feit dat ze allemaal de eerste keer enorm zenuwachtig waren. Dat het dus perfect normaal was.

Daar stonden we dan, 5 jongens op het plein van het station. Het leuke gesprek stelde mij helemaal op mijn gemak. Kris en de twee andere jongens maakt ons (de twee nieuwelinge) duidelijk dat er waarschijnlijk niemand anders zou komen opdagen. Ik vond het geen erg. Het was een klein leuk groepje waar ik mezelf enorm thuis voelde. Ze stelde voor om naar het holebihuis te gaan waar de activiteit doorging. Het was een korte maar koude wandeling. Vreemd genoeg was er geen minuut dat ons gesprek stilviel. De zenuwen waren nog niet helemaal weg, maar ik voelde me wel al een stuk geruster.

Vanavond, morgen, overmorgen…. Iedere keer gebeurt of zal er iets gebeuren dat mij zenuwachtig maakt. Voor de eerste keer is er bijna geen angst of schrik. Nee, ik wil naar die activiteit gaan, ik wil mij outen bij mijne pa, …. Alleen zijn het die zenuwen nog.

Voor de eerste keer deze week zijn mijn gedachten terug normaal, niet dat ze abnormaal waren maar wel totaal in de war. Dankzij de reacties en mails (dank je Pat!) van jullie voel ik me nu ook een stuk rustiger. Ik kan weer normaal slapen. Zonder uren te liggen woelen en pikkeren. Ik dacht dat de blog een hulpmiddel was om mezelf te helpen en dat is ook zo. Maar dat de reacties en mails z’n immense invloed zouden hebben had ik nooit gedacht.

Vanavond
Vanavond ga ik voor de allereerste keer naar een holebi-activiteit. Eerst was ik van plan om vrijdag naar een fuif te gaan. Maar de kans dat ik daar mensen leer kennen is kleiner dan op een activiteit. Vanavond is het een soort ontspanningsavond. Men heeft mij verteld dat er niet veel mensen op de activiteit aanwezig zullen zijn. Hooguit een 15 tal mensen. Dit komt doordat de activiteit heel laat is aangekondigd en omdat nog veel mensen examens hebben.  Ik vind het in ieder geval geen erg. In tegendeel ik krijg net meer zelfvertrouwen om er naartoe te gaan. Ze spreken af aan het station van Leuven. Hier ben ik enorm blij mee. Beetje een neutrale plaats… Of ik ga gaan of niet, zal uiteindelijk afhangen van de laatste minuten voor dat ik moet vertrekken. Maar de kans is groot dat ik ga. Kris (een jongen van &Of) gaat vanavond tien minuutjes vroeger komen voor mij. Zo moet ik niet direct heel de groep tegemoet lopen.

Woensdag (morgen)
Morgen ga ik samen met mijn papa naar Nederland. Ik ben van plan om daar tijdens het eten mij te outen. Klein minpuntje, in de buurt van onze bestemming is niet echt een eetgelegenheid. Dus de kans bestaat dat we niet gaan eten. Maar als ik de kans krijg om het hem te vertellen dan ga ik het woordje ‘homo’ niet gebruiken. Ik denk dat dat woord een beetje te direct is. Het idee om iets te doen met de zin ‘je gaat waarschijnlijk een schoonzoon krijgen’ blijft maar rondhangen in mijn hoofd. Waarschijnlijk zal het iets in die aard worden.

Donderdag (overmorgen)
Donderdag ga ik met een paar vrienden iets drinken om het einde van de examens te vieren. Melanie zal daar ook zijn. Ik zie haar dan voor het eerst na mijn outing. (Zie ‘Verjaardagsfeest Melanie’) Ik hoop dat ze het nu al beter aanvaard als toen. Mensen hebben (dankzij hun reacties) mij doen inzien dat vrienden ook soms tijd nodig hebben om het te aanvaarden. Net zoals ik ook tijd nodig had om mezelf te aanvaarden. Haar beste vriendin (Sofie) zegt dat ze nu heel positief tegenover mijn geaardheid staat. Maar ik zal pas volledig opgelucht zijn als ik het haar zelf hoor zeggen of als ik zie dat ze er geen probleem van maakt. Melanie betekend echt veel voor mij, vandaar dat ik wat zenuwachtig ben voor haar (tweede) reactie. Ik hoop alleszins dat het terug zoals vroeger wordt. Twee goede vrienden!

De warboel is weg in mijn hoofd en dit is opnieuw duidelijk te merken aan mijn blogberichten! :)

Deze ochtend was ik van plan om vrijdag naar een holebifuif te gaan in Leuven. Alleen had ik daar zelf enorm veel twijfels bij. Maar dankzij iemand van &of heb ik mij bedacht.

Morgenavond is er een soort van ontspanningsavond voor holebi’s. Ik denk dat dit een betere manier is om voor het eerst kennis te maken met andere holebi’s. En misschien vind ik daar wel iemand die mij eens wilt vergezellen naar een holebifuif.

Natuurlijk moet ik nog steeds alleen gaan naar die activiteit. En de kans dat ik iemand vind die met mij wilt meegaan is klein aangezien de activiteit morgenavond al plaatsvind.  
 
Ik hoop dat mijn papa niet moeilijk doet. Ik vrees dat hij namelijk liever zal hebben dat ik dinsdagavond thuisblijf vermits we woensdag in de vroege ochtend al naar Nederland vertrekken.

Mijn allereerste holebi-activiteit, outen bij papa en Melanie terugzien. Dit wordt een speciale maar drukke week.

Sinds vorige week zijn mijn examens gedaan en dat wilt dus zeggen veel vrij tijd! Meer tijd voor mezelf maar ook meer tijd voor mijn blog. Doordat ik nu niet heel de dag met school hoef bezig te zijn, hebben mijn gedachten veel meer tijd om over mezelf na te denken. Alleen worden de gedachten nu wat veel.

Ik zit nog met angst voor woensdag of ik heb mijn gedachten al op iets anders laten vallen. Nu vrijdag is er een fuif in Leuven (in de Lido) speciaal voor holebi’s. Een fuif die mijn gedachten niet meer loslaat. Die gedachte roept zoveel andere vragen en gevoelens op dat ik het hier even op een rijtje wil zetten.

Ergens wil ik niet naar een holebi-activiteit gaan omdat ik dan nog meer een label op mezelf plak. Dan druk ik mezelf echt de stempel van JA JIJ BEN HOMO! En dat is ook zo. Ik aanvaard dat label maar langs de andere kant wil ik dat label niet. Ik wil ‘gewoon’ kunnen zijn, net als iedereen.

Die activiteit is direct een fuif. En ik weet niet of dat wel de beste manier is om voor het eerst met andere homo’s in contact te komen. Misschien zou het beter zijn als ik eerst naar een rustigere activiteit ga of bijvoorbeeld eerst eens iets ga drinken in een holebicafe .

Ik snap mezelf echt niet meer. De ene dag wil ik me outen. De andere dag wil ik even niet bestaan. Nu wil ik plots naar een holebifuif gaan. En dit allemaal op z’n korte tijd. Ik ben al lange tijd over die fuif aan het nadenken. Het goede is dat de fuif in de winter plaatsvindt, het is buiten snel donder en ik hoop dat er minder kans is dat ik herkend wordt. Ik mag er niet aan denken wat er gebeurt als iemand me zou ontdekken of me op die fuif zou zien binnengaan. Leuven is niet heel groot en ik studeer daar al vanaf het tweede middelbaar. De kans dat ik op vrijdagavond iemand tegenkom die ik ken bestaat dus. Meestal werk ik op zaterdag, dus is op vrijdag uitgaan geen mogelijkheid. Alleen volgende zaterdag moet ik niet werken, vandaar dat het wel ideaal zou zijn om dan eens naar daar te gaan.

Ik zou kunnen wachten tot mijn gedachten wat meer gestabiliseerd zijn. Maar dan moet ik hoogstwaarschijnlijk weer werken op zaterdag en zie ik geen mogelijkheid om naar zo een activiteit toe te gaan. Maar dat is niet al. Als ik dan voor mezelf besluit om er naartoe te gaan dan kan ik toch moeilijk alleen gaan. Jammer genoeg ken ik geen andere homo’s. Pfff…. Ik zou dus alleen de stap moeten zetten. De stap om voor het eerst naar een holebi-activiteit te gaan.

Wat een gedoe allemaal in mijn hoofd! Ik slaag er zelfs niet in om een deftig blogbericht te schrijven.

Nu ik eraan denk! Ik ben helemaal geen fuifbeest. Heb misschien ooit eens naar een fuif of twee geweest en telkens vond ik het wel leuk maar niet speciaal. Misschien is het feit dat ik niet kan dansen een struikelblok waarom ik fuiven niet zo leuk vind.  Ik geef dus eerder de voorkeur aan ergens iets te gaan drinken. En toch … die fuif blijft maar in mijn gedachten.

Dit is officieel het meest ongestructureerde bericht ooit! :)