Het was 14u50. Binnen 10 minuten zou de lector binnenkomen om les te geven. Het lokaal was leeg, samen met twee andere klasgenoten besloten Ludovic en ik om al in het lokaal te gaan zitten. We namen alle vier plaats op de achterste rij.

Eén van de jongens zette zijn rugzak neer en liep terug naar buiten. Waarschijnlijk ging hij nog even naar de WC. Ludovic en ik overliepen onze weekendplannen. Ik was met hem uitgebreid over het Max’ Weekend van &of aan het praten. We zeverden en fantaseerden wat over hoe het zou zijn mocht hij als enigste hetero mee op dat weekend gaan. We lachten luidop en gebruikten nogal vaak het woord ‘homo’, ‘holebi’s’ en ‘&of’.

De jongen die naast me zat, was rustig bezig met zijn iPhone en besteedde duidelijk geen aandacht aan ons gesprek. Onopgemerkt kwam de vierde jongen terug de klas binnengewandeld. Hij liep naar de achterste rij en kwam bij Ludovic en mij staan. Hij moet het woordje ‘homo’ hebben opgevangen want uit het niets kwam de luchtige, opgewekte vraag “En, wie is er homo?”.

Zonder nadenken stak ik in alle rust gewoon mij hand op. Beiden reageerden met verbazing. “Ah….. Oké!”. Meer werd er niet over gezegd. De rest van de les hebben die twee zich totaal niet anders tegen mij gedragen, daar waar ik wel wat aandacht aan besteedde. Een van de twee klasgenootjes is iemand die er niet vies van is om een andere jongen een knuffel te geven. Ik ben wel benieuwd of ik nu nog steeds die knuffels zal krijgen. Zijn doen en handelen tijdens de les is in ieder geval nog niet veranderd.

Ik ben kei blij! Geen zenuwen, geen voorbereidingen, zelfs geen verhoogde hartslag. Helemaal niets, in alle rust gaf ik het gewoon toe. Iets wat me vroeger nooit gelukt zou zijn. Maar er is iets wat ik al een tijdje voor mezelf heb besloten. Als mensen het mij vlakaf vragen of ik homo ben, dan wil ik het hun ook gerust vertellen. Zo ben ik er ineens vanaf en moet ik het gesprek er zelf niet over beginnen.

Ik vond deze coming out eigenlijk best wel leuk, geen idee waarom, maar ik voelde me er goed bij. Iedereen van mijn klas mag het weten, vind ik. Ik verander tenslotte toch volgend jaar van richting. Dus hun reactie is niet van zeer groot belang. Hoewel ik ondertussen al met sommige mensen echt een mooie vriendschap heb opgebouwd. En misschien was die vriendschap er niet geweest als ze vanaf dag één van mij zouden weten dat ik homo ben…

Read More 6 reacties | Gepost door WilliamZ

Eindelijk!

Wat een opluchting. Ik heb reactie gekregen van Robin, en wat voor één…

“Hey amigo!

Ik wist nie goed hoe ik moet reageren, via je blog of gewoon via mail. :D
Ik moet zeggen dat ik idd al op de hoogte was en de reden waarom ik niks tegen je gezegd hebt tijdens de chat is omdat het helemaal niks uitmaakt of da nu zo is of niet...
Ge zijt menne maat en da zal zo blijven! Ik snap ook best wel dat het niet gemakkelijk is om mensen dit te vertellen maar je doet het toch en dat is dapper van je! Ik voel me vereerd met je speciaal blogbericht!
Ik zal ook zeker is de tijd nemen om heel je blog te lezen!
Maar je moet geen schik hebben om je te outen, ik denk dat niemand er problemen mee zou hebben!
Ik zou je nog is tegoei willen spreken want ik ben benieuwd hoe het eigenlijk is om homo te zijn. :D Dus zo een goddelijk vrouwelijk lichaam doet je echt niks??? :p
Ik zie er naar uit om nog is een pintje te gaan pakken op de Oude Markt, om een keer tegoei bij te praten want via internet is da idd moeilijk...

Robin”

  
Wow! Kon ik een betere reactie krijgen? Ik dacht het niet hé! Ik ben echt super blij gewoon. Vooral de derde laatste zin vind ik schitterend. Hij stelt zich zelfs open om met mij te praten over het homo zijn. Hoe mooi is dat…

Mijn dag kan niet meer stuk!

Read More 2 reacties | Gepost door WilliamZ

Aaarrg! Ik word gewoon zot hier. Iedere dag opnieuw hetzelfde verhaal. Thuis komen, computer opstarten, … Heeft Robin al gereageerd? Spannend spannend! Alle, open sneller! … Godverdomme! 0 reacties!

Waarom laat hij niets van zich horen? Ik had nooit gedacht dat dit zulke frustrerende dagen konden zijn. Waarschijnlijk zal het weekend dat ik de brief achter laat thuis ook dezelfde gevoelens opwekken. Maar Robin! Antwoord dan toch, mail of laat een reactie na! Ik word er gewoon zot van.

En het is niet dat hij niet online komt. Regelmatig zie ik hem online komen op Facebook. Maar ik heb nog niet de moed gehad om er zelf over te beginnen.

Read More 2 reacties | Gepost door WilliamZ

Hey Robin,

Dit is de eerste keer dat ik een blogbericht aan iemand richt! Maar vermits ik niet met jou ergens kan afspreken, moet het wel digitaal gebeuren. En dan kan ik het evengoed via mijn blog doen.

Ja, mijn blog. Gloednieuw voor jou natuurlijk. Sinds eind november ben ik mij beginnen te outen tegenover mensen. En sinds mijn eerste coming out bestaat ook deze blog. Een blog die heel mijn verhaal bijhoudt. Een mooi dagboek voor later vind ik zelf. Ondertussen weten al een aantal vrienden het. Ook mijn papa weet het. Hoewel dat die allemaal heel positief reageerden had ik het toch moeilijker om het aan jou te zeggen. Ik heb dan ook veel getwijfeld om het je te zeggen voor je naar Costa Rica vertrok. Maar het is er jammer genoeg niet van gekomen.

Maar goed, ik ben dus homo. Ik val op mooie jongens! :) Ondertussen heb ik ook al heel wat meegemaakt. Maar alles staat tot in de details neergeschreven op de blog. Als je terug in België bent, moet je maar eens de tijd nemen om wat bij te lezen. Als je het wilt lezen natuurlijk. Niets hoeft hè…

Jelien heeft het je verteld in mijn plaats, iets wat ik absoluut niet kunnen vind. Maar goed, het is nu zo… Weet dat er voor mij niets verandert. Ik weet al heel mijn leven dat ik liever met een jongen dan met een meisje door het leven wil gaan. Dus ik ben nu niet plots een andere William.

Ik hoop dat de vriendschap die we hadden, hetzelfde blijft….
Geniet nog van Costa Rica en hopelijk hoor ik snel iets van jou!

William

Read More 2 reacties | Gepost door WilliamZ

Gisterenavond zijn we met een aantal vrienden naar de film ‘Alice in wonderland’ gaan kijken. Ook Jelien was erbij. Jammer genoeg had ik een paar dagen ervoor moeten aanhoren dat ze het tegen mijn beste vriend Robin had gezegd.

Robin is een van mijn beste kameraden. Ik ken hem dan ook langer dan 5 jaar. Hij betekent veel voor mij en ik heb gemerkt dat hoe meer mensen wat betekenen voor mij, hoe moeilijker het is om mij te outen tegenover die mensen. Toen we samen waren afgestudeerd, besloot Robin om voor een half jaar naar het buitenland te gaan. In januari vertrok hij naar Costa Rica, hij is daar nu al een paar maanden en vermaakt zich goed. Ik heb lang getwijfeld of ik het hem zou zeggen voor of na zijn reis. Maar ik vond jammer genoeg niet de moed en de overtuiging om het hem te zeggen. Met wat spijt heb ik dan mijn beslissing moeten aanpassen en het hem zeggen als hij terug in België zou zijn. Maar die kans is mij blijkbaar afgenomen door Jelien.

Er zijn een aantal mensen die Jelien haar standpunt wel begrijpen, maar ik totaal niet. Ze weet goed genoeg dat die dingen zeer waardevol zijn voor mij. Ik draag ook geheimen van haar en zeg die ook niet door. Als het geheim te groot was, dan had ze mij dat kunnen komen zeggen, maar niet achter mijn rug snel doorzeggen. Toch niet tegen Robin! Ik ga nooit meer de kans krijgen om mij te outen tegen hem, ik ga nooit de kans krijgen om als eerste zijn reactie te zien.

Er zijn maar een paar mensen waar ik het echt zelf aan wil vertellen. Had Jelien dat nu gezegd tegen een schoolvriend of vriendin, wel dan vond ik dat veel minder erg. Maar Robin! Nee, die jongen ligt mij veel te nauw aan het hart. Na de film gingen we iets drinken, ik maakte de groep duidelijk dat ik even alleen wou zijn met Jelien. Zonder problemen ging de groep het café al binnen en bleef ik buiten samen met Jelien. “Waarom?”, vroeg ik haar. “Waarom wat?” antwoordde ze.

“Waarom heb je dat gezegd tegen de groep?”. Ik kreeg een antwoord terug dat te vergelijken was met haar sms! Dat het voor haar lastig is om het geheim te houden en dat ze niet begrijpt waarom ik er zo lang over doe om mij te outen. Ze begreep dus duidelijk niet hoe moeilijk het is om uit de kast te komen. Ze wist nog niet dat ik al op de hoogte was gebracht van Robin, dus ik gaf haar een kans.

Ik: “Zijn er nog mensen waar je het tegen hebt gezegd?
Jelien: “Euh… Nee, totaal niet!”
Ik: “Je liegt! Zijn er nog mensen die het weten?”
Jelien: “Ja, mijn zus etc. …  Maar voor de rest niemand!”
Ik: “Ge hebt het gezegd tegen Robin! “

Ik legde haar uit waarom dat voor mij onvergefelijk was. Wat een belang ik er aan hechtte om mij persoonlijk te outen tegen mensen die mij zeer nauw aan het hart liggen! Dat ik het kei erg vond dat ze mij dat niet was komen zeggen. En vooral, dat ik zo een gigantisch vertrouwen had in haar….

Robin weet het dus, jammer genoeg heb ik het hem zelf niet gezegd. Hoewel ik hem al een aantal keer via de chat heb gesproken heeft hij daar nooit iets over gezegd. Jelien had het hem blijkbaar al verteld voor hij op reis vertrok. Misschien wacht hij op een bevestiging van mij. Of moest hij zwijgen van Jelien. Ik ben nog nooit uit de kast gekomen via mijn blog, misschien moet ik dit maar doen voor Robin. Dan stuur ik hem gewoon een linkje door van mijn blog.

Read More 1 Comment | Gepost door WilliamZ

Jelien was de allereerste persoon bij wie ik me bij heb geout. Ze was diegene in wie ik dan ook heel meeste vertrouwen in had. Iemand bij wie ik het gevoel had, daar kan ik het gerust aan vertellen. Jammer genoeg behoren deze gedachten tot het verleden. Wat ik gisteren heb mogen aanhoren deed mijn vertrouwen in haar tot onder nul zakken.

Donderdag is de typische uitgaansdag voor zowel mijn hetero- als holebivrienden. Ik mag maar één keer per week uitgaan, dus had ik die week gekozen voor de WJNH-fuif in Leuven. Jelien had dinsdag gevraagd of ik donderdag iets mee kwam drinken. Door de keuze van de fuif moest ik haar uitnodiging weigeren.

Vrijdagochtend werd ik op de hoogte gebracht van de gemiste momenten. Ik verheugde mij op een lijst van momenten en gebeurtenissen waarvan ik jaloers zou worden. Maar het was niet echt datgene waar ik op had gehoopt. Op een bepaald moment ging het over mijn afwezigheid op de drink. Jelien bracht de volgende woorden naar buiten: “Ah, dienen zit weer bij die stomme homo’s hé!”. De groep reageerde vreemd op de uitspraak van Jelien en stelde een vragende blik op. “Ja, dienen is nu toch zo onthaalpersoon bij &of!” voegde ze eraan toe.

Gelukkig was het geen grote groep. In totaal waren ze met vijf. Drie mensen (Jelien, Ludovic en Sofie) wisten het, de andere twee vrienden (die mij nauw aan het hart liggen) wisten het nog niet. Ludovic heeft wel de nodige woorden kunnen uitbrengen zodat de twijfel over mijn geaardheid grotendeels wegbleef bij de twee mensen die het nog niet weten.

Ik weet absoluut niet meer wat ik moet denken nu. Jelien was een persoon die mij echt enorm nauw aan het hart ligt. Ze was per slot van rekening  diegene aan wie ik het allereerst tegen zei. Een keuze die ik niet zomaar maakte. Ik vind het gewoon jammer dat ik zelf niet de kans zou krijgen om die mensen het te vertellen.

Ik stuurde Jelien een paar uur laten de volgende sms: “Ik vertelde jou die dingen wel in vertrouwen he :-(“. Een dag later kreeg ik antwoord.

“Idd, srr. Ik was vergete da we da allemaal moete verzwijge voor u. En ik ben da een beetje beu. Want ik lieg ni graag tege mijn vrienden. Ik, Sofie en Ludovic hopen egt da je het binnenkort tegen iedereen zegt zodat wij niet meer moeten liegen en dingen verzwijgen.. Das egt ni fijn vr ons”

…

Read More 2 reacties | Gepost door WilliamZ

Hoe ga ik het ooit vertellen aan mijn mama? Hoe langer ik wacht, hoe lastiger ik het vind om het haar te vertellen. De laatste tijd maakt ze meer en meer opmerkingen over homo’s. Maar niet alleen over homo’s, ook over hoe mijn toekomstige er moet uitzien. Vorig weekend zaten we op restaurant te eten, aan de tafel naast ons werd er een verjaardag gevierd van een 18-jarige meisje. Het meisje zelf was zwart, haar vriendje (dat naast haar zat) was blank. Mama bekeek de tafel en zei: “William, komt gij alstublieft nooit naar huis met een zwarte hé! Da zou ni waar zijn, ge moet niet denken dat ge daar dan mee binnenkomt ze.”.

Ze stelt duidelijk hoge eisen, dit komt hoogstwaarschijnlijk doordat het in haar familie de gewoonte was dat het lief gekeurd werd door de ouders. Blijkbaar wilt ze die traditie zelf kunnen voortzetten.
Gisteren kwam mama thuis en zei: “William, we hebben vandaag ne kei mooie 308 cc verkocht, ne schone witte, prachtige velgen, alles erop en eraan! Ge moet is raden aan wie! “
Ik trok een niet-wetend gezicht en haal mijn schouders op.

“Aan 2 jeanetten! Leons (een van de mekaniekers) is den auto gaan leveren. We hadden afgesproken dat we zouden opbellen als em na een uur nog ni terug is. Dan kan em tegen die twee jeanetten zeggen dat em door moet. Ge weet maar nooit dat diene jonge daar ni weggeraakt.”

Dit was echt een van de grofste opmerkingen dat mijn mama al had gemaakt over homo’s. Nochtans we hebben veel homoseksuele klanten, zeker weten we dat natuurlijk niet. Het blijft steeds bij een vermoeden. Maar normaal maakt ze er geen probleem van. Ze is altijd enorm begaan met haar klanten, ze leeft voor haar klanten. En nu dit…

Pff… Makkelijk wordt het alleszins niet om het haar te vertellen. Maar ik ga het denk ik met een brief proberen. 13 en 14 april ga ik met een paar vrienden naar het appartement aan zee. Misschien moet ik voor ik vertrek thuis een brief achterlaten. Een brief waarin ik me out. Zo krijgt ze wat meer tijd om het te verwerken.

Alleen het gedacht al maakt mij enorm zenuwachtig. Hoe zal ze reageren? Wat als ze niets zegt? Vraag ik haar om te zwijgen tegen mijn kleine broer? En vooral, wat schrijf ik in die brief?

Read More 5 reacties | Gepost door WilliamZ

Pfff… Ik heb me al beter gevoeld. De laatste tijd heb ik het weer moeilijk met mijn gedachten wat op orde te brengen. De warboel is opnieuw aanwezig en blijft zo te zien nog even.

De laatste tijd stel ik me nogal veel vragen rond mijn studierichting. Momenteel studeer ik toegepaste informatica aan de hogeschool. Ik heb een grote interesse voor informatica, maar we zien in de lessen bijna niets anders dan programmeren. Uren aan een stuk code schrijven achter je computer. Ik wist dat programmeren een essentieel onderdeel was van de informatica, maar dat er bijna niets anders is dan dat, had ik nu wel niet verwacht.

Ik ging er echt vanuit dat informatica meer was dan programmeren. Maar blijkbaar niet… Ergens ben ik toch wel wat teleurgesteld in de richting. Ik zie mezelf later echt niet heel de dag programmeren. Wanneer we nu 2 uur moeten programmeren, word ik al volledig zot. De weinige sociale contacten maken mij nog het meest lastig. Ik mis gewoon de omgang met mensen.

Een andere interesse van mij is geneeskunde, deels heb ik die wat proberen op te vullen met vrijwilliger te worden bij het Rode Kruis. Maar sindsdien is mijn interesse naar meer alsmaar gegroeid. Geneeskunde, een droom die voor mij wat onhaalbaar is. De studies zijn denk ik niet te onderschatten. En ik ben nu ook niet een van de beste studenten.

Een andere mogelijkheid is Sociaal Werk. Eva vertelde me er gisteren over, het was een richting die ik nog niet kende. Misschien moet ik me er maar eens achter informeren… In ieder geval, ik mezelf niet nog eens 3 jaar informatica studeren. Toch niet als de nadruk zo hard op het programmeren ligt.

Read More 3 reacties | Gepost door WilliamZ

Vandaag was ik wat aan het rondhangen op YouTube toen ik het volgende filmpje tegenkwam. Het is zo een ongelofelijk mooi maar triestig filmpje.

Er is een vraag die ik me stelde na het filmpje: Wat wilde zijn broer tegen hem zeggen?

Het is een heel droevig filmpje, maar het bevestigt wel dat ik niets overhaast moet besluiten. Mensen hun eerste mening over mijn geaardheid kan nog veranderen, hopelijk die van papa ook.

Gisteren zat ik met papa in nog in de auto. Op de radio ging het al een tijd over holebi’s. Ik was al heel blij dat hij de radiozender niet wijzigde. In het radioprogramma vertelde een meisje dat haar ouders haar thuis niet wilde aanvaardden. Papa zei: “Ach ja, je moet dat wat tijd geven. Ik had vroeger ook drie vrienden die zeiden dat ze homo waren. Ze zouden nooit veranderen. Nu zitten ze allemaal toch wel terug met een vrouw hé. De laatste heeft zich bedacht op zijn 35ste, dus je heb nog al de tijd!”

Doelbewust heb ik er niets op geantwoord. Ik denk ook niet dat het verhaal klopt, hoewel het niet de gewoonte is van mijn papa dat hij liegt. Maar ik probeer niet te snel te besluiten dat mijn papa negatief reageert. De jonge homo in het filmpje besloot direct dat zijn broer hem niet zou aanvaarden en verliet het huis (jammer genoeg met dramatische gevolgen). Maar wie weet wou die broer wel gewoon zeggen dat het ‘ok’ was. Hij was misschien wat verschoten buiten…

Read More 8 reacties | Gepost door WilliamZ

Vanavond is het het grote galabal van ons departement. Nog steeds laten de gedachten van het bal mij niet los. Maar de schrik is te groot. Hoewel ik van mezelf zeker was dat het outen stilaan wel makkelijker zou gaan, leek dit een te grote stap. Ik zou van een tiental mensen, plots naar een honderdtal mensen gaan die mij echt kennen. Op zich geen probleem, ze zullen het ooit wel te weten komen. Maar de angst voor teveel negatieve reacties is momenteel nog veel te groot. Misschien dat ik tegen het volgende galabal al iets meer zelfvertrouwen heb.

Vreemd, als ik een jaar ga wachten, dan gaan er meer mensen zijn waar ik me al bij heb geout. Het zal voor minder mensen nieuw zijn als ik met een jongen binnenkom. En ergens vind ik het dan wat jammer, dat ik minder mensen ga kunnen ‘choqueren’ op het bal. Nu ja, choqueren. Ergens vind ik het wel leuk als mensen zo uit de lucht komen gevallen. Ik zie die gezichten al voor me. Zo van die gezichten waar je hun verbazing kan van aflezen.  Langs de ene kant wil ik dus dat iedereen wat ‘verschiet’ en langs de andere kant heb ik schrik voor hun reactie. Dan zou het toch logischer zijn dat ik wil dat net zoveel mogelijk mensen het weten voor ik toekom op het bal. Maar dan is de fun er zo wat af…. Soms zit ik toch echt vreemd in elkaar! 

Maandag was Glenn niet aanwezig in de les. Best wel jammer, want ik wou weten hoe hij me nu zou behandelen. Dinsdag had ik meer geluk, ik liep het klaslokaal binnen en zag Glenn op de achterste rij zitten. Ik zette mij neer aan een computer. Hij zat helemaal rechts, naast hem een andere jongen en dan ik. Ik zei vriendelijk goedemorgen. Een glimlach en ‘hey’ kreeg ik van Glenn terug. Dat veel best mee.

Gedurende de hele les en dag gedroeg hij zich heel gewoon tegen mij, zelfs vriendelijker dan vroeger. Na het einde van de les kwam hij naar mij toe en zei hij: “Ah, ik ben geslaagd voor mijn rijbewijs he!”. Plots schoot het mij te binnen, hij had me zaterdag op de trein verteld dat hij op maandag zijn rijexamen zou afleggen. Ik was blij voor hem en feliciteerde hem dan ook. Er volgde nog een kort gesprek over onze wagens.

Het maakte mij dag echt goed, wetende dat hij het zonder enig probleem aanvaardt. Nu hoop ik alleen dat hij weet, dat niet heel de klas het moet weten. En hoe zal hij reageren als er over homo’s gesproken wordt. Vroeger kwam er nog al snel “vuile choco” uit zijn mond. Eens benieuwd of dit nu is veranderd. Voor mij moet hij het alleszins niet veranderen…

Read More 1 Comment | Gepost door WilliamZ

Ik ken &of nu al een aantal weken en heb me de kennismaking met de organisatie nog geen moment beklaagd. Iets wat me altijd opviel, was de warme, gezellige sfeer die de mensen van &of creëerden, zeker bij nieuwe mensen. Ze slagen er steeds opnieuw in om nieuwe mensen zich direct te laten thuisvoelen, en dit mede dankzij hun fantastisch onthaalteam.

Het onthaalteam zijn mensen die je bij je eerste activiteit begeleiden. Bij mij was dit Kris. En ik heb voor mezelf uitgemaakt dat dit ook iets is wat ik zelf wil doen. Nieuwe mensen onthalen, hen op hun gemak stellen en wat begeleiden tijdens hun eerste activiteit.

Via Kris, heb ik contact opgenomen met de verantwoordelijke van het onthaalteam. Ik vertelde  hem dat ik heel graag mee mensen zou willen onthalen. Hij maakte me duidelijk dat alle vrijwilligers van het team eerst een cursus moeten hebben gevolgd. De eerst volgende cursus ging door op 27 februari.

Zondag was het dan zo ver! De dag van de cursus. Om 8u hadden we afgesproken aan het station van Leuven. Samen met nog een paar andere mensen moesten we de trein naar gent nemen. Om kwart voor acht kwam ik toe aan het station. Glenn, een jongen van mijn klas kwam het perron opgelopen. Hij had me direct herkent en liep naar me toe. ”Ah, wat doet gij hier zo vroeg?” vroeg hij. “Ik ga naar Gent” antwoordde ik. Het onmogelijke gebeurde. “Ah, wat een toeval! Ik ook!” liet hij mij verstaan. Wat! Hij neemt net dezelfde trein als ik! En wat ga ik doen of zeggen als die andere mensen toekomen?

Niet veel later was Thomas daar, hij was de verantwoordelijke van het onthaalteam. Albert-Jan en Ellen zouden ook nog meekomen. Ik glimlachte naar Thomas, liep naar hem toe en gaf zonder er bij na te denken hem een kus. Wat de reactie van Glenn was, kon ik niet zien. Maar hij kwam bij Thomas en mij staan. Het gesprek tussen Thomas en mij ging al snel over &of en de opleiding. Glenn stond er aandachtig naar te luisteren. Voor de eerste keer blijf mijn hartslag redelijk laag. Best wel vreemd.

Na een paar minuten vroeg hij “Met welke organisatie ga je juist naar Gent?”. Ik zei “Met &of!” Hij trok een vragend gezicht. “Holebi-jongeren Leuven” voegde ik eraan toe. Hij reageerde neutraal, knikte even en glimlachte beleefd. “Bij deze ben je ook de eerste van de klas die het weet.” zei ik. Hoewel dit niet echt klopte, hoopte ik wel dat dit voor hem een stimulans zou zijn om het voor hem te houden. Weer kreeg ik een neutrale reactie. Ik kon er dus vanuit gaan dat hij het positief opnam.

Albert-Jan kon jammer genoeg niet komen, maar Ellen haalde gelukkig nog de trein. We waren in totaal met 4 mensen van &of. Thomas, Ellen, ik en nog een ander meisje. Op de trein zat Glenn bij ons. Hij kon het blijkbaar goed vinden met de groep. Met Thomas had hij een gesprek over games en wat programmeerwerk en met Ellen had hij het over Japanse tekenfilms. Het zijn misschien niet de meest boeiende onderwerpen voor mij, maar ik zag aan Glenn zijn gezicht dat hij het nog wel best boeiend vond. Zoveel te beter. Zonder dat hij het waarschijnlijk goed besefte, had hij een uitgebreid gesprek met een stel homo’s en lesbiennes. Ik was blij dat hij het zo goed opnam. Het was een coming-out die ik totaal niet had zien aankomen. En het was fijn dat hij positief reageerde.

Aangekomen in Gent splitste mijn weg met die van Glenn. Ik verliet hem met een positief gevoel. Ik ben benieuwd hoe het zal zijn als ik hem maandag terugzie in de les. De cursus zelf was zeer leerrijk, in de voormiddag hadden we het vooral over hoe we een gesprek moeten aanpakken. Wat je zoal kan doen om het ijs te breken en wat te doen bij stiltes. Tijdens de middagpauze waren we iets gaan eten in Gent. Mijn dag werd nog beter gemaakt doordat Pat (die op kot zit in Gent) even dag kwam zeggen tijdens de pauze. Het deed me veel plezier om hem nog eens terug te zien.

In de namiddag mochten we vooral vragen stellen en werden we getrakteerd op een reeks beurtrolspellen. Ook werden een paar specifieke punten aangehaald, zoals huilen tijdens een gesprek, hoofdpijn en wanneer we moeten doorverwijzen. Het was een bewogen, maar heel positieve en leerrijke dag.

Read More 2 reacties | Gepost door WilliamZ