Woensdag organiseert onze studentenvereniging een galabal. Iets waar iedereen wel naar uitkijkt, het vorige galabal dat ik heb meegemaakt was in het zesde middelbaar. Toen ben ik samen met Melanie als vriendschappelijk koppel naar het bal geweest.

Ook nu weer heb ik veel zin om er naartoe te gaan, deze keer niet met een meisje. Deze keer met een mooie jongen. Misschien dat ik Pat meevraag, hoewel ik totaal nog niet zeker ben of het wel een verstandig idee is. Het kan zijn dat ik heel de avond vies wordt bekeken. Langs de andere kant kan het zijn dat iedereen heel positief reageert. Het zou een grote stap zijn, het zou dan een gigantische coming-out zijn. Iedereen die ik die avond tegenkom, zal mij plots beter leren kennen.     

Nog iets wat me in het hoofd blijft hangen is het feit dat ik maar een gewone vriend kan meenemen. Ik zou het fijner vinden mocht ik als echt koppel kunnen toekomen. Hoe leuk zou het wel niet zijn om mensen te overtuigen van mijn geaardheid door die jongen te kussen.

Maar ja, misschien bekijk ik het nog wel wat te rooskleurig. Er nog eens goed over nadenken zal de boodschap zijn.

Read More 6 reacties | Gepost door WilliamZ

Daarnet kwam Bram (mijn klein broer) mijn kamer binnengelopen. Hij zuchtte diep, ik vroeg hem wat er scheelde. Hij antwoordde dat mama en papa hem hadden lastig gemaakt. Na een kort uitvragende gesprekje bleek dat hij een cadeautje had gekregen van een meisje. Mama en papa wisten dit, alleen wisten ze nog niet wat het cadeautje inhield.

Hij wou het niet laten zien aan hen maar aan mij vroeg hij: “Moet ik het laten zien?”. Ik antwoordde: “Dat is jouw keuze hé, ik kan je niet verplichten om iets te tonen.”. Maar hij wou het laten zien en haalde een marsepeinen hartje boven. Hij zei: “Het is al even aan hoor, maar zeg het niet tegen mama en papa. Het is aan sinds Valentijn!”. Ik was blij voor hem en vooral omdat hij me in vertrouwen nam. Het bleek dus dat hij een relatie had met een meisje uit zijn klas, een meisje dat al vaak bij ons was komen spelen.

Ik zei tegen hem: “En weten ze het op school dat jullie samen zijn?”. “Nee”, zei hij. “Dat wilt ze niet.”, voegde hij er nog aan toe. Ik maakte hem duidelijk dat hij een soort van geheime liefde heeft. En dat een geheime liefde hebben soms wel  best spannend kan zijn. Je hebt een liefje, maar je ouders, je vrienden en je familieleden mogen het niet weten. Beetje zoals bij mij…

Dit leek me een uitgelegen kans om mij te outen. Ik formuleerde mijn zinnen zo alsof het leek of ik ook een geheime relatie had, in de hoop dat hij erachter zou vragen. Dan kon ik toestemmen en hem toevertrouwen dat het niet met een meisje was maar met een jongen.

Maar hij vroeger er jammer genoeg niet achter! Ons gesprek werd onderbroken door mama die riep dat we moesten komen eten. Misschien is het maar goed dat ik mij niet heb geout in dit gesprek. Ten eerste zou ik liegen, want ik heb momenteel geen relatie. En ten tweede ik vrees dat ik nog op wat onbegrip ga stoten, hij is nog maar 13. En twee jongens die kussen, dat vindt hij maar vies…

Read More 7 reacties | Gepost door WilliamZ

Het was Valentijn, de dag waarop de geliefden elkaar in de bloemetjes zetten. Leuk voor diegenen die samen zijn met iemand, minder leuk voor de vrijgezellen. Een paar dagen voor Valentijn had Pat mijn gevraagd of we niet eens samen iets konden doen. Eens afspreken voor een goede babbel. Van al de reacties en mails die ik krijg, zijn die van hem het meest waardevol. Niet dat de rest niets betekent! Integendeel! Maar als ik ze zou moeten rangschikken, dan staan zijn mails bovenaan.

Ik had hem al kort verteld wat er was gebeurt in Brussel, en hij leefde enorm met me mee. Maar nu was het tijd voor eens een echte babbel, en dit kan niet via mail. Omdat ik zaterdag nog maar net thuis en nog doodmoe was, besloten we om af te spreken op zondag. Ik keek er best naar uit… De persoon waar ik steeds waardevolle mails van krijg, zou eindelijk eens in het echt kunnen zien. Dat het zondag Valentijn was, was puur toeval. Maar het is toch altijd fijn als je met Valentijn niet alleen thuis moet zitten. 

Zondag, 14.55u. Ik kwam toe aan het station van Leuven. We hadden afgesproken voor de Panos. Pat kwam met de trein, dus ik keek steeds in de richting van de treinsporen. Het was eindelijk drie uur, ik haalde mijn gsm boven om hem te sms’en. Halverwege mijn sms keek ik op en zag ik een jongen naar me toelopen. Hij glimlachte, ik gaf hem een kus op de wang. Ik liet mijn halfgeschreven sms zien en vertelde hem dat ik hem net wou sms’en. Hij lachte en haalde zijn gsm boven. Het was net dezelfde.

Het ijs breken hoefde niet echt, er was helemaal geen ijs. We wilden beide zoveel vertellen dat we soms tegelijk aan het spreken waren. Dit al terwijl we nog geen meter hadden gewandeld. Het klikte direct, er was geen spanning. Best wel vreemd, er staat een persoon voor mij die ik nog nooit heb gezien en toch leek het alsof ik hem al kende. Dankzij de mails wist ik wel hoe hij innerlijk in elkaar zat. Misschien dat dit heeft bijgedragen tot het goede gevoel.. We besloten om ergens iets te gaan eten. Via sms hadden we al afgesproken dat we samen een ijsje of pannenkoek zouden gaan eten. Albert-Jan had mij het pannenkoekenhuisje aangeraden, op de weg naar daar was er geen minuut stilte. We vertelden en vertelden. Het was echt zalig!

Na een tiental minuutjes stappen, kwamen we toe bij het pannenkoekenhuisje, Vier Marokkaanse mannen stonden achter de toog, best wel vreemd voor een tea-room met Belgische specialiteiten. Ik zou ze eerder verwachten in een kebabzaak. Maar goed, geen van ons beide had er problemen mee en we kozen een rustig tafeltje voor twee uit, achterin de zaak. We bestelden allebei een wafel, hij met frambozensaus, ik met chocoladesaus. Ons gesprek was schitterend. We praatten over allerlei dingen, over Brussel, studies, vakanties, eten, … De wafels waren jammer genoeg echt niet lekker, maar het perfecte gezelschap maakte alles goed!

Na ons bezoek aan het pannenkoekenhuisje zijn we nog iets gaan drinken op de oude markt. We zaten recht over elkaar aan een tafeltje voor twee. We bestelden beide een mojito. Het was duidelijk dat we nog ver van uitgepraat waren, we vertelden over onze hobby en gevoelens. Op een gegeven moment komt een jongeman binnen gelopen met een boeket rozen in zijn linkerarm. Hij liep heel het café af op zoek achter potentiële kopers, koppeltjes waren zijn doel. Ik stoorde mij er wat aan dat hij ons straal voorbij liep. Onze dag hebben we afgesloten met een bezoek aan de kebab en nog een laatste afscheidsdrink.

In de kebabzaak hadden we afgesproken om samen naar de volgende Spunkfuif in Gent te gaan. Pat zit op kot in Gent, wat dan ook al weer direct het voordeel van een slaapplaats meebracht.

Ik zou iedere minuut hier tot in detail kunnen beschrijven, maar of dit relevant is voor de blog is nog maar de vraag. Ik liep nog met hem mee tot aan de trein, we gaven elkaar een kus en een knuffel. Maar het was niet zomaar een knuffel, ik ben een echt knuffelbeest en geef dagelijks mensen een knuffel. Maar het is de allereerste keer dat ik zo een knuffel krijg. Soms geven mensen een stevig en lange knuffel om eens te lachen of om te plagen. Aan de trein was het ook een lange en stevige knuffel, maar zo immens gemeend. Ik heb er gewoon geen woorden voor. Het voelde zalig, ik wou die jongen echt niet loslaten!

Mijn Valentijnsdag was gewoon perfect. Echt waar! Ik heb zo een goede babbel gehad met hem. Hij vroeg me ook niet uit maar liet het mij, op mijn eigen tempo vertellen.

Read More 6 reacties | Gepost door WilliamZ

De dag na mijn dagje Brussel wou ik het gewoon tegen iemand zeggen. Ik sms’te Albert-Jan en Pat over wat er gebeurt was. Ik wou het wel tegen mensen zeggen die ik al langer ken, maar om de één of andere reden vertelde ik het hun liever. Misschien gewoon omwille van het feit dat ze ook homo zijn.

Albert-Jan stelde direct voor om er eens over te praten. Ik stemde hierop toe en we spraken woensdag, net voor de &of-activiteit af. Ik had om 15u gedaan met les, rond 16u kwam ik toe aan het kot van Albert-Jan. Ik werd zoals altijd met grote glimlach onthaald en kon rustig heel mijn verhaal kwijt. Het deed deugd, zo eens alles kunnen vertellen aan iemand.

Na ons gesprek maakten we ons klaar om samen naar de activiteit te gaan. Buiten aan de deur wachtten we nog even op Ruben, hij was in de buurt en zou ons mee vergezellen. Toen Ruben aangekomen was, liepen we samen naar de plaats waar we hadden afgesproken. We moesten wachten aan de ijzeren ballon, aan het Ladeuzeplein in Leuven. Na een kwartier was het zeven uur, en dus tijd om naar de Alma te gaan. De Alma is een bekend studentenrestaurant dat zelfs meerdere restaurant in Leuven heeft.

Tezamen met de groep schoven we aan voor onze maaltijd. We konden kiezen uit drie dingen: pens met appelmoes, kippenfilet of koninginnenhapje. Ik koos voor het laatste. Na te hebben betaald, liepen we met ons bord naar de grote tafel die Albert-Jan had voorbehouden. Het was aangenaam aan tafel, geen overheerste drukte, maar ook geen stilte. Ruben zat voor mij, hij studeert net hetzelfde als ik, alleen een jaar hogerop. We roddelden wat over de lectoren en over bepaalde vakken, wat later ging het dan weer over films. Het waren gewone, alledaagse dingen.

Ik had ergens wat verwacht  dat er een vast thema zou opgelegd zijn, dat het over holebi’s zou moeten gaan. Maar neen… je kon het meer vergelijken met een doodnormale vriendengroep die iets gaat eten.

Tijdens de maaltijd ging ik met één van de jongens iets halen om te drinken. Toen ik terug liep naar de tafel, zag ik plots iemand van mijn klas zitten. Hij keek ook naar mij, ik kon niet anders dan dag te gaan zeggen. De jongen uit mijn klas weet dat ik uit Zaventem kom en vroeg dan ook gelijk wat ik daar deed. Een simpel antwoord als “Etentje met vrienden” bleek te volstaan. Hij glimlachte en wenste mij nog smakelijk eten toe. Dit ging makkelijker dan verwacht.

Na de maaltijd gingen er nog een aantal iets drinken in een gezellig café. Ik besloot om naar huis te gaan, de volgende dag moest ik namelijk om op 7. Ik maakte duidelijk aan de groep dat ik naar huis ging en nam afscheid. Omdat ik de weg niet naar het Fochplein wist, stelde Ellen voor om met mij mee tot daar te stappen. Normaal zou ze haar bus op aan een andere halte nemen, maar voor mij wou ze wel even meelopen. Ik vond dat heel lief van haar en bedankte haar dan ook gelijk. We volgden nog even mee de groep naar het café, de baan leek wel een schaatsbaan. Toen ik aan het einde van een straat de hoek omdraaide, werd ik verrast door een grote ijsplek. Ik viel en belandde op mijn achterste.

Ik bleef zelfs even zitten om het gelach te aanhoren… Maar in tegenstelling tot wat ik verwachte, was iedereen net bezorgd. Niemand lachte! Hanne, het meisje dat naast me liep, schrok zelfs. Wow, dit was wel het laatste wat ik had verwacht. Ik zette me recht en we zetten onze wandeling verder. Aangekomen bij het café namen Ellen en ik afscheid van de groep. Hanne en Ellen zijn al sinds lange tijd een koppel, dat had ik al gemerkt op de eerste spelletjesavond. Ze stonden recht tegenover elkaar. Ellen gaf een zacht kusje op de lippen van Hanne. Ze glimlachten beide naar elkaar. Ze tekenden een hartje in de fijne sneeuwlaag die op Hannes jas lag. Het was zo hartverwarmend en lief om dat te zien. We stonden daar in het midden van een straat en zonder schaamte konden ze op hun manier afscheid nemen. Het was echt mooi!

Ik gaf nog snel iedereen een kus en liep met Ellen naar het Fochplein. Daar hebben we samen gewacht op de bus. Haar bus kwam eerst, niet veel later was ook mijn bus daar. Het was een fijne activiteit. Geen drukke waar de nadruk op holebi lag. Het leek wel een gewoon etentje met vrienden.

Read More 1 Comment | Gepost door WilliamZ

Na wat tot rust te zijn gekomen in het regenbooghuis, leek het ons verstandig om naar huis te gaan. Het was koud buiten en ik wist nog steeds niet goed wat ik er allemaal van moest denken.

Op de weg naar het station kwamen het nog langs het mooiste plekje van Brussel! Het was prachtig! Ik voelde me goed bij hem. Hij deed zijn best om mij te troosten en die negatieve ervaring te vergeven. Ik liep dicht tegen Xander aan, op een gegeven moment raakte mijn hand zijn hand aan. Het was koud en ik nam zijn hand vast. Ik denk niet dat hij het erg vond, hij liet mijn hand toch niet los.

Maar het voelde goed, geen verliefd gevoel maar een gevoel van veiligheid, rust. Ik vond het moedig van hem dat hij het toeliet om even zijn hand vast te houden, hij is ook nog niet volledig out en kent heel veel mensen in Brussel.

Op het einde van de straat zei hij: “Hier ga ik wel je hand loslaten, de kans is groot dat we iemand die ken tegenkomen.” Ik respecteerde zijn keuze en liet direct zijn hand los. Wij liepen de hoek van de straat om en kwamen terecht op een grote drukke baan. Tezamen hebben we nog wat winkels bekeken en wat gelachen. Het was leuk! Echt fijn! Hij slaagde erin om mij die nare gedachten te doen loslaten. Bij iedere etalage bleven we even staan en gaven we commentaar op ieder detail dat we zagen. Het was best grappig en ik heb nog verschillende keren goed dicht gelegen van het lachen.

Op weg naar het station bleef Xander plots staan, “Shit, mijn portefeuille!” zei hij. Hij vond  nergens meer zijn portefeuille. Het was een dure portefeuille van Louis Vuitton waar bovendien nog een hoop cash geld in zat. We liepen een heel stuk terug langs waar we gekomen waren. Tijdens de zoektocht werd er niet veel meer gezegd tegen elkaar. Maar dat stoorde me ook niet. Ik kan begrijpen dat zo een waardevol voorwerp verliezen verschrikkelijk rot moet zijn. Ik had dan ook echt te doen met hem.

Zonder resultaat en een uur te hebben gezocht, zetten we de zoektocht stop. Hij voelde zicht rot! Wat wel een logisch gevolg is. We wandelden naar het station. Hij deed zijn best om de sfeer terug wat vrolijker te krijgen. Zo zag hij de kans om samen met mij een nieuwe portefeuille te gaan kopen, een volgende afspraak stond dus al op het programma.

We kwamen toe aan het Centraal station, mijn bus moet ik nemen in Brussel Noord. Er zat dus niet anders op dan even de trein te nemen van Centraal naar Noord. Een beetje depri zaten we te wachten op de trein. Na een tiental minuten kwam de trein toe, we namen plaats naast elkaar. Xander legde zijn hoofd op mijn schouder, ik streelde zachtjes zijn hand. Hij voelde goed aan, geen verliefdheid maar ik voelde me echt goed bij die jongen. Een jongen liep de wagon binnen en bekeek ons. Hij vroeg is in het Frans, waarop Xander een passend antwoord gaf. De jongen zijn blik was goud waard… Ik had wel eens willen weten wat hij aan het denken was. Het zal in ieder geval niet negatief zijn geweest want hij had een kleine, lieve glimlach op.

In het Noordstation stapten we uit. We keken wanneer ik een bus had en ik begeleidde hem nog even mee naar zijn trein. Ik vertelde hem dat ik het een zeer fijne dag vond ondanks de minderheden die er waren. Ik gaf hem een afscheidszoen en liep naar mijn bus toe.

Op de bus kon ik mijn gedachten niet weerhouden van de gebeurtenissen in die wc. Toen papa mij kwam ophalen aan de bushalte vroeg hij: “En hoe was je dag?”. Ik probeerde mijn tranen in te houden en zei: “Super, het was heel leuk!”. Toen ik in mijn bed lag begon ik te wenen als een klein kind. Waarom weet ik niet, maar het luchtte op!

Read More 5 reacties | Gepost door WilliamZ

De onbekende persoon kneep meermaals in mijn rechterbil. Mijn hartslag schoot de hoogte in. Ik werd zenuwachtig, bang en voelde me heel ongemakkelijk. De man zei tegen mij: “Seks”. Meer niet, hij hoefde ook niet meer te zeggen. Beleefd maar op een korte manier wees ik zijn verzoek af. Ik voelde zijn linkerhand onder mijn t-shirt komen. Ik voelde zijn koude hand over mijn rug wrijven. Beleefdheid is iets wat er mij ten alle tijden is aangeleerd. Ik zei: “Mijnheer! Alstublieft!”. Hij hield niet op!

De kans was groot dat hij Franstalig was en dat hij mij niet begreep, niet kunnen begrijpen? Waarschijnlijk niet willen begrijpen. Het gevoel dat ik op dat moment had, kan ik zo moeilijk om schrijven. Ik voelde me enorm bang, ik wou daar zo snel mogelijk weg. Ik was zenuwachtig en kon zelfs wenen. Zijn hele lichaam kwam in contact met het mijne. Hij legde zijn hoofd bijna op mijn schouder, over mijn schouder keek hij naar beneden. Niet alleen de angsten speelden me parten, maar ook het ongemakkelijk gevoel. Die persoon zat mij  te betasten terwijl ik nog aan het plassen was. Waarom weet ik niet maar plots riep ik: “Attends”. Ik voelde dat zijn koude hand mijn t-shirt verliet. Het was een opgelucht gevoel, ik beëindigde mijn behoefte en sloot mijn rits. Ik draaide me om en kon nu voor de eerste keer de man zien.

Hij stond voor mij, het was een man van rond de 35 jaar, met een iets wat donkere huid. Hij had een beangstigende blik. Hij had de deur van het wc-hokje helemaal opengezet. Zodanig dat ik er niet meer langs kon passeren om naar de uitgang te gaan. Hij nam me vast bij mijn arm en wees met zijn andere arm naar het hokje. Hij zei: “Is no probleem!”. Ik probeerde zijn hand los te maken van mijn arm en probeerde mezelf kalm te houden. Maar de adrenaline maakte mijn gedachten niet helder meer. Ik moest en zou die wc verlaten.

Ik sprak de man aan in de hoop dat hij me los zou laten: “Mijnheer! Alstublieft! Echt niet! Mijne vriend zit boven! Ik ga schreeuwen he….”. Oké, het kan heel kinderachtig klinken, maar ik was zo in paniek! Ik wou gewoon beginnen te wenen.

Ik trok zijn hand los van mijn arm en nam de deur van het wc-hokje vast. Het lukte mij om mij tussen de muur en het deur de wringen. Ik liep de deur uit, terug naar het café. Ik zei niets. Ik bibberde helemaal. Ik zat nog niet neer of Xander zijn blik veranderde in een ongeruste, vragende blik. Ik rilde en had ongelofelijk veel schrik. Ik wist niet wat ik moest denken of zeggen. Xander vroeg: “Wat is er gebeurt?”. Het enigste dat ik erop kon zeggen was: “Hij liet mij niet gerust…”. Voor de rest staarde ik maar naar de muur. Xander zei onmiddellijk: “We blijven hier geen seconde langer meer! Kom!”. Ik vroeg nog aan hem om even te blijven zitten, ik wou niet rechtstaan. Ik wou niets ondernemen, ik wou gewoon … blijven zitten. Xander verbood het mij om in dat café te blijven, we dronken ons glas leeg in een tiental seconden en we verlieten het café.

De straat, eindelijk lucht! Ik voelde de tranen zo bovenkomen. Een straat verder was het politiekantoor. Xander zei: “Kom, we gaan dat gaan aangeven!”. Er volgde een korte discussie. Xander wou echt dat ik het aangaf en dat die man werd opgepakt. Maar ik durfde echt niet. Ik heb Xander vastgenomen aan zijn bovenarmen en hem gesmeekt om het niet te doen. Ik wil niet dat mijn ouders dit te weten komen, echt niet. Wat als ik papieren thuis krijg van de politie? Neen, ik mag er niet aan denken. Ondertussen stonden we al voor de ingang van het politiekantoor. Xander respecteerde mijn keuze en we deden geen aangifte. Hoewel hij er bleef op hameren dat het beter zou zijn.

Het leek ons een goed idee om even te bekomen bij de man van het regenbooghuis. We kwamen binnen, ik nog half rillend en namen plaats aan de toog. De man vroeg wat we wilden drinken. Het was heel sympathieke man, waar we in het kort mijn verhaal aan kwijt konden. Hij sprak zelfs Nederlands. Hij gaf ons enkele tips waar we wel en niet de volgende keer iets moeten gaan drinken. 

Read More 4 reacties | Gepost door WilliamZ

Xander is een jongen die twee jaar jonger is dan mij en die ook nog niet overal out is. Ik ken hem al een aantal weken dankzij de blog. Vorige week vroeg hij of we samen eens iets konden doen. Met wat twijfel stemde ik toe. Omdat ik naast Brussel woon maar nog nooit in het centrum was geweest, leek het ons wel een goed idee om een bezoekje aan Brussel te brengen. Xander kent Brussel heel goed, hij is er ook naar school geweest, net hetzelfde zoals ik Leuven ken.

Omdat ik op zaterdag werk, hadden we op zondag afgesproken in Brussel Noord om 16u. Ik vertelde aan mijn ouders dat ik samen met Ludovic, Eva en Sofie een dagje naar Brussel zou gaan. Zonder vragen bracht papa mij zondag om 15.30u naar de bushalte.

De bus kwam af en ik stapte op. Normaal neem ik de 358 altijd naar Leuven, voor de eerste keer nam ik hem naar Brussel Noord. We passeerde langs allemaal - voor mij toch - nieuwe wegen.  Na een half uurtje kwam ik toe in een soort van grote ondergrondse garage. Xander stuurde me dat hij boven bij de treinuren zou wachten.

Met veel zenuwen zocht ik een trap die naar boven ging. Het was een gigantisch gebouw. In de verte zag ik een trap, ik liep de trap op en kwam in een grote hal terecht. Maar nergens zag ik treinuren. Ik sms’te hem dat ik tussen een kledingwinkel en een apotheek stond. Omdat ik hem niet vond, zou hij naar me toe komen. Ik werd enorm zenuwachtig, niet dezelfde zenuwen als bij een outing, die bevatten ook angst. Hier was het meer van: ‘Hoe zou hij eruit zien? Gaat hij mij leuk vinden?’.

Ik zag hem afkomen, ik glimlachte en liep naar hem toe. We gaven elkaar een kus op de wang. De zenuwen verdwenen als sneeuw voor de zon. Ik voelde me direct gerustgesteld, het klikte goed. Xander is mijn gids voor vandaag, ik kon dan ook niet anders dan hem te volgen. We liepen het grote gebouw uit en mengden ons tussen de vele voorbijgangers in Brussel.

Xander had nog niets gegeten en we besloten om een winkel binnen te stappen en eten te kopen. Echt gezonde voeding koos hij niet, het werden twee chocoladerepen. Maar met hem de winkel wat rondlopen, lachen en zeveren, was fijn. Ik had nooit gedacht dat winkelen nog zo leuk kon zijn. Het winkelen brak direct het ijs, we moesten niet over onszelf praten maar leerden elkaar toch beter kennen doordat we dingen die we lekker vonden, aanwezen. 

We hebben de volgende uren echt veel in Brussel gezien, allerlei winkels en bekende straten. Hij wist over alles wel iets te vertellen. Ik vond het echt leuk. Hij nam me mee naar de leukste plekjes van Brussel, zo ook naar de holebibuurt. Een buurt waar het ene holebicafé naast het andere was. Xander wou graag eens iets gaan drinken in het regenbooghuis. Toen we toekwamen bij het holebicafé, was het gesloten, binnen branden er wel licht.  Door het raam zagen we iemand achter de bar werken. De man van de bar kwam naar de deur gelopen. Hij draaide het slot van de deur om en opende de deur. Er volgde een korte conversatie in het frans met Xander. Wat een geluk dat hij tweetalig was. De man vertelde dat het café binnen een uurtje zou opengaan.

Het uurtje hebben we ingevuld door een tweede prachtige wandeling door Brussel, het werd donkerder buiten en we kwamen op een prachtig verlicht plein dat bedekt lag onder een wit sneeuwtapijt. Het was prachtig… Omdat we nog wel even tijd hadden, besloten we om samen iets te gaan eten. We kozen voor een goedkope maaltijd en kozen voor de Mc Donalds. De Mc Donalds was er misschien 5 keer zo groot als in Leuven. Omdat ik niet vaak in de Mc Donalds kom, besloot ik om gewoon te nemen wat Xander nam. We kozen een tafeltje uit en hadden een fijn gesprek over vriendschap en mensen leren kennen.

Ik keek op mijn uurwerk, het regenbooghuis was open. In onze weg naar het café liet Xander mij nog het modehart van Brussel zien. Ik verschoot er echt van dat hij zoveel kon vertellen. Ik verveelde me geen moment. We kwamen toe bij het café, op de deur stond “OPEN (minded)”. Toen het gesloten was, was het bordje omgedraaid met de slogan: “CLOSED (but still open mined)”. Ik vond het wel leuk gevonden. Er zat niemand binnen, we vonden het dan ook wat dom om daar als twee enigste binnen te gaan zitten.

Een beetje verderop was een andere café, de “homo erectus”, best wel een grappige naam voor een holebicafé. Door het venster konden we zien dat er vooral mannen zaten, mannen tussen de 25 en 40. We stonden voor de ingang en twijfelden of we hier iets zouden gaan drinken. De twijfel ontstond vooral doordat de helft van de ramen waren afgeplakt met een ondoorzichtige flousticker. Je moest echt op je tippen gaan staan om boven de sticker te kunnen kijken wie er binnen zat. Er liepen twee jongens naar binnen, we keken elkaar aan en zonder twijfel liepen we samen met de twee mee naar binnen. Het was er gezellig binnen, vreemd was dat iedereen ons aankeek. Het leek wel een mini-vleeskeuring, maar daar trokken we ons niet te veel van aan.

Ik bestelde een pintje en een wit wijntje. Ik nam een slok en zei tegen Xander dat ik naar de wc moest. Ik liep de wc binnen, het was een kleine wc met black light. Eerst liep je een wc-hokje voorbij en daarna waren er twee urinoirs. Ik koos voor de verste urinoir. Ik hoorde iemand achter mij binnen komen, geen idee waarom, maar ik werd wat zenuwachtig. Mijn hartslag begon te stijgen. Plots voelde ik dat die persoon dat binnen was gekomen, zijn hand op mijn achterwerk legde. Hij kneep zachtjes in mijn rechterbil…

Read More 3 reacties | Gepost door WilliamZ

Vandaag belde mijn mama me op rond 18u. Ze vroeg of ik voor mijn kleine broer Bram een pakketje wou gaan afhalen en nadien haar komen halen in de garage. Bram is 13 jaar en grote fan van ‘The Lord of the Rings’. Hij had via internet een ring die voorkwam in de film besteld. Die ring was vandaag toegekomen in het afhaalpunt.

Ik had er geen probleem mee en ging akkoord om met mijn wagen het pakket te gaan afhalen, en daarna mama te gaan ophalen. Zelf heeft ze geen rijbewijs, dus is ze steeds afhankelijk van personeel, papa of mij.

Bram wou de afhaling van zijn bestelling absoluut niet missen en ging mee. Hij zat naast mij vooraan in de wagen. Na een twintigtal minuutjes rijden kwamen we toe bij het afhaalpunt. Identiteitskaart laten zien, papieren tekenen en pakketje aanvaarden. De wagen was nog niet gestart of de doos was al helemaal opengescheurd. In de doos zat een zwart satijnen zakje met daarin een gouden kopie van de ring uit de film. Wel te verstaan geen echt goud hé, maar hij was dolgelukkig.

We reden naar de garage waar we mama zouden ophalen. De garage was al gesloten,  parkingplaats was dus geen probleem. Naast de garage staat het ouderlijke huis, waar mijn mama, mijn mémé en nonkel zaten. Mijn nonkel woont in bij mijn mémé omdat zij de dood van haar man moeilijk kon verwerken. We belden aan en mama deed open. Mijn nonkel en mémé waren al aan het eten. Mama zat bij aan de keukentafel te wachten op ons. Bram en ik zeiden dag aan iedereen. Bram kon zijn fierheid niet verstoppen en liet aan iedereen zijn gouden ring zien.

Mijn nonkel zei: “Amai ne ring, ge zij toch geen jeanet aan het worden zeker?”. Ik voelde mezelf wat instorten. Een verslagen gevoel, een gevoel wat het outen nog moeilijker maakt. Bram kon de (grappig bedoelde) belediging niet goed aanvaarden en bood weerstand. Hij zei: “Het is wel een ring uit de mannencollectie he! Geen uit de vrouwencollectie.” Die jongen is 13 jaar en bood weerstand die ik zelf nooit zou hebben geboden. Het gesprek ging nog even door maar ik verliet de keuken en liep naar de living.

De openhaard brandde, het was een grote openhaard zonder glas voor. Ik zette mij neer in de zetel dicht bij de haard. Ik bekeek de vlammen en dacht na over die zin. “Ge zijt toch geen jeanet aan het worden zeker?”. Pffff….. Moest hij dat nu echt zeggen. Het blijven rasechte garagisten en de opmerking zal wel goed en luchtig bedoeld zijn. Maar deze keer kwetste ze echt.

Het gebeurt niet vaak dat ik me zo slecht voel na een negatieve opmerking over homo’s. Meestal kan ik er zelf nog goed mee lachen. Maar vandaag…

Read More 11 reacties | Gepost door WilliamZ

Ligt het aan mij of valt liefdesverdriet eigenlijk wel best mee?

Het zal waarschijnlijk van vele factoren afhangen. Hoelang ken je elkaar? Hoe werd de relatie stopgezet? Werd er iemand gekwetst? In mijn geval valt dit allemaal nog mee. Onze relatie duurde maar een kleine week en daarnaast werd de relatie op een goede manier stopgezet, met een lang gesprek. Ik begreep ook goed waarom we niet verder konden, dit zal er allemaal wel hebben toe hebben bijgedragen dat ik het goed kan verwerken. Ik denk nog wel vaak aan Willem, zeker als hij foto’s post op Facebook. Maar het doet minder pijn.

Maar hoe ik het ook draai of keer, hij zal heel mijn leven lang mijn eerste vriendje blijven. En die persoon vergeet je niet zo snel, vrees ik. Ik ben wel al heel blij dat we geen ruzie hebben, dat we elkaar nog perfect onder ogen kunnen komen. Tenslotte heb ik bij hem hele mooie momenten gehad.

Sinds dat het uit is, heb ik Willem niet meer gezien, maar we hebben wel af en toe nog eens kort gemaild of ge-sms't. Zo blijf ik vrijdag na de fuif bij hem slapen. Of dit een goed idee is, daar ben ik nog steeds niet over uit. Albert-Jan heeft me wel al toegefluisterd dat ik na de fuif bij hem kan blijven slapen mocht ik me bedenken of mocht er iets fout lopen.

In ieder geval, mijn droevige periode is zo goed als achter de rug. Ik ben blij dat ik Willem heb gekend en kijk terug op een mooie periode met hem. Zelf zit ik wel nog met een hoop vragen, maar die zullen waarschijnlijk nooit worden beantwoord.

Ik ben wel benieuwd wat het gaat geven als ik hem vrijdag terugzie. Maar nu dat mijn droevige periode achter de rug is, kan ik me terug bezig houden met datgene waarvoor ik hier vooral schrijf. Mij outen. Alleen had ik vroeger zo van die impulsgevoelens die mij echt aanzetten tot het uit de kast komen. Ik had echt zin om het mensen te zeggen. Dat gevoel is jammer genoeg wat verdwenen, ik krijg ook terug meer schrik voor mensen hun reacties.

Misschien heeft het te maken met het zeepbeleffect waar Roel het over had en waarvoor hij mij waarschuwde. (Dank je Roel, sorry dat ik niet wou luisteren.) De zeepbel waar ik enkele dagen in zweefde, zorgde voor een euforisch gevoel en de angst voor reacties was weg. Nu is die bel gepopt en sta ik terug met mijn voeten op de grond. Wat het euforisch gevoel doet verdwijnen en de angst doet terugkomen.

Welcome back to the real life!

Read More 6 reacties | Gepost door WilliamZ

Voor dat ik begon met deze blog, bestond mijn vriendengroep uitsluitend uit hetero’s. Sinds een tweetal weken heb ik nu ook een groep holebivrienden. Dit zijn dan vooral mensen die ik heb leren kennen via &Of, maar ook mensen die ik beter heb leren kennen via deze blog. 

Momenteel weten ze nog niet van elkaars bestaan, wat misschien ook niet altijd nodig is. Maar het zou toch mooi zijn mochten de twee vriendengroepen gemengd kunnen worden. Dan zou ik minder de keuze moeten maken tussen de twee groepen. Want vandaag de dag moet ik nog steeds kiezen, ga ik weg met mijn holebivrienden of met mijn heterovrienden?

Vandaag zat ik naast Ludovic in de klas, we waren onze weekendplannen aan het overlopen met elkaar. Ik vertelde dat ik vrijdag naar mijn allereerste echte &Of-fuif ga. Hij had nog niets op vrijdag gepland. Ik zag een mooie kans om hem mee te vragen, een begin om de twee groepen kennis te laten met elkaar. Ik vroeg aan Ludovic: “Heb je geen zin om mee te komen vrijdag?”. Een overduidelijk antwoord volgende, al lachend zei hij: “Nee nee, dank u!”.

Ik vind het op zich helemaal geen erg, ik kan hem nog steeds niet verplichten om ergens mee naartoe te komen. Misschien hebben de twee groepen liever niets met elkaar te maken. Alhoewel dat dit niet waar is, ik ben ervan overtuigd dat al de holebi’s niets tegen mijn heterovrienden zouden hebben. Of dat omgekeerd ook zo is, is de nog maar de vraag.

Nu ja, Ludovic heeft me aanvaard om wie ik ben en daar ben ik al zeer blij mee. Hij aanvaard mij maar zal misschien liever niet deelnemen aan activiteiten voor holebi’s. Er zijn anders hetero’s die er helemaal geen probleem mee hebben, kijk maar naar die drie vrienden van Jef die op mijn eerste holebifuif waren langsgekomen.

Misschien is het ook beter om de vriendengroepen gescheiden te houden. Een groep met holebi’s en een groep met hetero’s. Het heeft zijn nadelen maar misschien ook zijn voordelen.

Read More 4 reacties | Gepost door WilliamZ

Vandaag zie ik eindelijk Willem terug! Ik kijk er echt al heel de dag naar uit. We zouden dan ook nog samen naar de Rocco (&Of café) gaan. Heel de Rocco mag en moet gewoon mijn vriendje gezien hebben. Ik voel me zo gelukkig!

Aangekomen bij zijn kot, belde ik drie keer lang aan, zoals stond voorgeschreven. Niemand deed open, vreemd. Ik sms’t hem: “Ben je wel thuis?”. Nog geen twee minuten later zag ik iemand door de glaspartij van de voordeur naar beneden komen. Hij drukte zijn lippen op het glas. Ik zag het direct, het was Willem. Mijn hartje begon al direct sneller te slaan. Hij opende de deur, ik kwam binnen en kuste zijn warme zachte lippen. We liepen door naar zijn kot. Hij was bezig met het samenstellen van een mix om op te dansen.

Ik zat op zijn schoot maar ik zag dat hij nog veel werk had. Ik vond het dan ook belangrijk dat hij eerst zijn werk verder afwerkte. Ik zat in de zetel terwijl hij aan het werken was. Hij vond het erg voor mij, maar ik wou echt dat hij dat liedje eerst afwerkte. Ik genoot ervan om hem te zien werken, ten slotte was ik bij hem. Meer moest ik niet hebben.

Na een half uurtje was hij al klaar, we waren beiden doodmoe en besloten om een tweetal uurtjes te slapen alvorens we naar de Rocco zouden gaan. Met onze kleren aan kropen we onder het laken. Ik voelde me zo gelukkig, we kusten en vielen tezamen in slaap. Hij lag op zijn zij, ik ook! Ik legde mijn hand op zijn buik. Het voelde zo perfect….

De wekker ging af, we stonden op. Ik deed mijn schoenen terug aan! Willem zei: “Vind je het erg om alleen naar de Rocco te gaan? Ik ga liever niet mee.”. Ik begrijp het niet zo goed maar vond het geen erg, Willem had echt nog redelijk wat werk. En we moeten tenslotte niet alles samen doen. Ik bleef het maar vreemd vinden en zag dat er iets scheelde. Ik zette mij neer op het bed, hij zat op zijn bureaustoel. Vanop het bed greep ik de onderkant van zijn bureaustoel vast en schoof ik hem tot voor mij. Met mijn twee handen nam ik zijn benen aan de zijkant vast. Ik vroeg hem wat er scheelde. Hierna volgende een gesprek van meer dan een uur. Een gesprek dat ik voor één keer hier niet ga bespreken. Gewoon, uit respect voor Willem. Maar, toen ik zei tegen Willem: “Ik heb liever dat je het mij nu vertelt, dan binnen een paar weken.” ,was het gesprek ver afgerond.

Ik zei tegen hem: “Ik zou graag hebben dat je het me letterlijk zegt!”. Het was stil… Hij keek naar de grond. Hij zei: “Ik heb u echt ….”. Ik onderbrak hem. Ik zei: “Het is ok, je hebt een goede woordkeuze gemaakt. Je zei ik ‘HEB u…’. Het was duidelijk, het heeft van mij gehouden en dat is nu niet meer. In het gesprek kwam ook de reden aanbod. En vreemd genoeg begrijp ik hem ergens wel.

Maar het gesprek eindigde trist. Het is uit! Mijn droomjongen, weg! Helemaal alleen wandelde ik naar de Rocco. Op de bus wist ik niet meer wat voelen, het was weer een nieuw gevoel. Liefdesverdriet. Het deed zoveel pijn en ik wist niet wat ik nu het best kon doen. Gaan of niet? Ik wist het allemaal niet meer. Nog het liefst van al zou ik gewoon naar huis gaan. Haar iets in mij zette mij toch aan om door te gaan naar de Rocco. Ik sms’t Albert-Jan om te vragen of hij in de Rocco was. En ja, hij was er. Samen met een hele hoop anderen. Ik vertelde hem dat ik wat twijfelde aan de weg naar de Rocco, hij zei dat hij me zou komen halen aan het station. 

Ik zag hem in de verte afkomen, toen hij voor mij stond omhelsde ik hem direct. Ik moest mijn  tranen echt inhouden. Ik fluisterde in zijn oor: “Het is uit met Willem!”. De zin alleen al deden mijn tranen rollen. Hij troostte mij goed, hij zei dat als ik liever even naar buiten ga ik maar iets moest laten weten. We stapten het café binnen. Hier en daar zaten wat mensen, in het middag zat een hele groep mensen een gezelschapsspel te spelen. Albert-Jan stelde me voor aan heel de tafel: hij zei: “Dit is William, hij is nieuw bij &Of.” Onmiddellijk glimlachte iedereen naar mij, het was een hartelijke welkomst. Albert-Jan overliep al de namen van de mensen aan tafel. Enkelen had ik al eens eerder gezien, andere waren dan weer volledig nieuw. Ik zette mij wat onwennig bij aan de tafel, ze vroegen of ik mee wou spelen, maar de gedachten aan Willem namen de overhand. Ik ben die avond nog een uurtje in het Rocco café gebleven, het was gezellig, maar voor mij was mijn avond stuk. En het Rocco café heeft dat niet kunnen redden, wat ik ook niet verwachtte. Wat is dit nieuw gevoel, zo een rotgevoel! Waarom toch! Ik stond recht en liep naar de kapstok om mijn vest te nemen, Kris kwam naar me toe. Hij vroeg of alles oké was. Ik fluisterde hetzelfde in zijn oor als bij Albert-Jan. Een vloed van medeleven en troost kwam over me heen. Hij wou er met mij wat over spreken, wat ik misschien wel kon gebruiken maar papa stond binnen 5 minuten al aan het station.

Ik dankte hem enorm en zei dat ik door moest. Ik verliet het café met de zin: “Salukes hé!”. Zo opgewekt mogelijk. De weg naar het station was hels, continu de gedachten aan Willem. Het was koud en het regende. De auto stond er al, ik stapte in en papa vroeg: “En hoe is het geweest?”

Wat moest ik nu zeggen! Ik zei dat het leuk was maar dat ik moe was. Hij zei: “Ik heb slecht nieuws, mama is zwaar ziek!”. Lap, dat ook nog! Ik probeerde mijn tranen en gedachten van Willem te onderdrukken en mij te concentreren op mama.

Thuisgekomen bleek mama (volgens mij) zwaar de griep te hebben. Niet zo erg, als je weet dat ze al een aantal keer op sterven heeft gelegen door een kaliumtekort. In mijn bed kwamen de gevoelens pas echt los! 

Oooh! Willem toch…. :’(

Read More 2 reacties | Gepost door WilliamZ

Het is nu twee dagen na de fuif, ik mis Willem enorm. Ik voel me zo goed bij hem. Hij overlaadt mij dagelijks met sms'jes! Hij kan echt sms’jes sturen waar ik super blij van word. De volgende ochtend kreeg ik dit van hem:

“Ik mis je... K begin te beseffen dat ik je écht graag zie! Ik mag mezelf zijn en ik voel me echt goed bij u! Dank u zoetje! Ik zie je graag xx”

We sms'en echt heel de dag door, niet normaal. Ik ben zo gelukkig! Echt! Hij sms’t en sms't maar, voor mij is dit echt wel een teken dat hij het meent. Dat het niet uit dronkenschap was dat hij mij kuste.

“Ben op weg naar huis se ^^ slaapzacht mn zoetje, k denk aan u! Ik ben echt verliefd en da voelt zo goed! Heb het net tege laura (kotgenote) gezegd xxx k zie je graag mn sneeuwvlokje!” 

Dinsdag zie ik hem weer, dan ga ik om 17u langs bij hem. Ik kan hem dan eindelijk nog eens zien! Ik kijk er echt al naar uit. Het terug vastpakken, hem kussen, … Dinsdag ik ook het maandelijkse &of café, ik was er nog nooit naartoe geweest. Wel heb ik er al gezeten met mijn allereerste holebi-activiteit, maar nog nooit als het café open is. Gelukkig zag Willem het wel zitten om samen met mij er naartoe te gaan. Wie weet ga ik eindelijk mijn allereerste keer Valentijn kunnen vieren en dan nog wel met een jongen! Zalig gewoon…..

Read More 2 reacties | Gepost door WilliamZ

Ik zat op mijn allereerste holebifuif, het was 4 uur en had gedaan met mijn shift. Ik zat samen met de trouwe groep van &Of aan de toog van het kleine zaaltje. Er was niet heel veel volk meer. De mooie jongen die ik al een aantal keer had opgemerkt liep naar ons toe. Hij begroette Albert-Jan en keek naar mij. Ik zei tegen hem: “Ik ken u van op tv.” Hij lachte en kwam dichterbij. Hij vertelde dat hij blij was dat ik hem had herkend. Zonder dat ik het goed besefte zei ik: “Gij staat kei goed met dat petje.”, bedoeld op zijn profielfoto van Facebook. Hij lachte wat verlegen. Die mooie glimlach kwam meer volledig tevoorschijn.

Ik zat op barkruk met mijn benen open, hij kwam tussen mijn benen staan en legde zijn handen op mijn bovenbeen. Hij wreef zachtjes over mijn benen. Hij keek me loodrecht aan in mijn ogen. OOOh! Ik was volledig verkocht, die glimlach, die ogen, … Hij kwam steeds dichter en dichter tot zijn lippen zachtjes mijn lippen aanraakten. Zijn lippen waren warm. Hij nam traag wat afstand, we deden onze ogen open en glimlachten naar elkaar. Het was zo perfect. We omhelsden elkaar en gaven elkaar de indruk van ‘jou laat ik nooit meer los’.

Het voelde zalig. Ik stond recht en hij nam direct mijn hand vast. We zochten een plaatje om te zitten. We kozen een plaatsje op een laag bankje, we zaten niet echt maar lagen ook niet echt neer. Het was er een houding tussenin. Zijn armen omringden mij volledig. Hij fluisterde lieve woordjes in mijn oor en wreef over mijn borst en buik. We kusten en kusten… enja daar zat ook mijn allereerste tongkus bij. Het was zalig!

Hij vroeg me: “Wil jij mijn vriendje zijn?”. Ik glimlachte en kuste hem. Hij nam mijn hand vast en stond recht. Hij zei: “Kom je niet bij mij slapen?”. Ik vond het een goed idee, maar maakte hem duidelijk dat ik mij nog niet klaar voelde om met een jongen naar bed te gaan. Die prachtige glimlach kwam weer tevoorschijn. Hij was zo blij dat ik dat vertelde, de meesten willen direct naar bed. Maar hij niet, vertelde hij. Hij was zo blij dat hij meer betekende dan een object. Het stelde mij gerust, ik vertelde met een dubbel gevoel aan Albert-Jan dat ik bij Willem bleef slapen. Langs de ene kant vond ik het zo erg voor Albert-Jan, na al die moeite die hij heeft gedaan voor mij. Maar langs de andere kant was ik zo gelukkig. Blijkbaar bleef Willem bij Kris slapen. Dus zat er niets anders op dan Kris te gaan zoeken.

Kris was nergens te bespeuren, hand in hand liepen we zeker 2 keer heel de zaal af. Af en toe stopte hij even om mij te kussen. Hij besloot een sms te sturen naar Kris om te zeggen dat hij niet bij Kris bleef slapen maar in zijn eigen kot.

We liepen naar buiten, richting het kot van Willem. Als we mensen tegenkwamen, liet hij direct mijn hand los. Uit respect omdat ik nog niet geout was. Ik vond het zo lief dat hij er geen probleem van maakte, ik moest het hem niet eens vragen. 

Om zijt kot te bereiken, was het ver stappen, maar dat maakte niets uit. Het was een uitgelegen kans om elkaar beter te leren kennen. Hij had een klein maar leuk kot. We waren beiden doodmoe. Er stond een eenpersoonsbed. Knus bij elkaar, met onze kleren aan, lagen we in bed. Het was zo zalig. Ik zei: “Ooh wee, als ik dit droom of als je dit doet omdat je zat bent he!”. maar hij zei dat hij nuchter was, wat ook klopte. Ik was diegene die iets teveel op had.

Een zalige nacht ging voorbij. Ik werd wakker en opende mijn ogen. Willem was ook al wakker, hij keek naar mij en gaf me een kus. Hij zei: '”Zie je wel dat je niet hebt gedroomd..” Ik voelde me zo goed. We hebben die dag samen nog wat tv gekeken. Alhoewel, de tv stond aan, maar we genoten meer van elkaar. Ik heb hier echt woorden te kort voor.

Maar het voelt zo zalig allemaal… Mijn eerste lief, mijn eerste tongkus, mijn eerste kus met een jongen, …. En hij blijft maar zeggen dat hij mij doodgraag ziet.

Read More 10 reacties | Gepost door WilliamZ

Veel slechter kon het deze week toch al niet meer gaan. Dus ik kan evengoed maar naar die fuif gaan. Ik hoop dat ik er wat vrolijker van terugkom. In de late namiddag kreeg ik een sms'je van Albert-Jan. Hij vroeg of ik kwam en of ik nu wel of niet bij hem bleef slapen. Ik antwoorde hem dat ik met veel plezier naar de fuif zou komen en dat die slaapplaats welkom zou zijn. Albert-Jan was blij dat ik kwam. Hij stelde voor om eerst naar zijn kot te komen waarna we dan samen naar de fuif zouden gaan.

Zonder problemen en vragen bracht papa me die avond naar de straat waar Albert-Jan zijn kot was. Huisnummer 23, hier was het. Vreemd, nergens staat ‘Albert-Jan’ op de deurbellen. Welke bel moest ik dan nemen? Lap, dit begint al goed. Ik stuurde een sms naar hem om te zeggen dat ik zijn kot niet vond. Hij opende de deur. En ja, het was aan de deur waar ik stond. De deurbel zonder naam was direct een onderwerp om een gesprek te beginnen.

Albert-Jan maakte mijn slaapplaats op, hij haalde een matje uit de kelder en legde er zijn slaapzak bovenop. Ik kreeg zelfs een korte rondleiding door zijn kot. Het was een mooi kot, gezellig. Er hingen foto’s op van Albert-Jan met speciale mensen. Zelfs eentje met prinses maxima. Hij maakte zich klaar om te vertrekken. We liepen door de donkere, kleine straatjes van Leuven richting de fuif. Onderweg praatten we vooral over &Of. Hoelang hij er al bij werkte, wat ze allemaal deden en nog een hoop andere zaken. Ik maakte hem duidelijk dat ik hem enorm dankbaar was voor alles wat hij deed. Hij bod mij een slaapplaats aan en wou mij vergezellen op de allereerste fuif.

Na een tiental minuutjes stappen kwamen we aan bij de fuif zaal. Albert-Jan liep voor mij de zaal binnen. Direct kwam ik Kris tegen, Kris gaf me een kus en vroeg kort hoe het met mij ging. Nog steeds had hij een bezorgde houding tegenover mij en dat stelt enorm gerust. Het zei dat hij blij wat dat ik gekomen was. Kris zag dat ik in de goede handen was van Albert-Jan en deed verder met zijn werk. De fuif zaal bestond eigenlijk uit twee zalen. De eerste was een meer lounge-achtige zaaltje, de andere was de echte fuif zaal. Het was nu receptie. Die ging door in het kleine rustigere zaaltje waar we binnenkwamen. Iedereen kreeg direct iets te drinken. Samen met Albert-Jan zochten we een plaatsje uit waar we konden zitten. We dronken wat en hadden een leuk gesprek.

Ondertussen keek ik rond, ik zag vooral mensen van wat oudere leeftijd dan mezelf. Zo rond de 30 jaar. Albert-Jan maakte me duidelijk dat die mensen enkel voor de receptie kwamen. Dat stelde mij gerust, ik had wat schrik dat dit een fuif vol dertigers en veertigers zou zijn. Tussen al de mensen vielen mij twee mensen op. Eerst was er een leerkracht informatica van wie ik vroeger nog les heb van gekregen en dan was er nog een jongen. Een jongen die ik al eens was tegengekomen op Facebook omdat hij veel op de foto stond met een goede vriendin van mij. Het was een bloedmooie jongen, die bovendien keigoed kon dansen. Het sierde hem enorm. Iedere keer als hij aan het dansen was glimlachte hij enorm. Je zag hoe zij zich uitleefde in het dansen, iedere keer bij het bewegen kwam die volmaakte glimlach tevoorschijn.

Wat later kwamen al de andere mensen van &Of toe, de mensen die ik de avond ervoor heb leren kennen of die ik heb leren kennen op mijn allereerste activiteit. Er waren er zelfs een aantal nieuwe bij, zonder enig probleem werden die mij voorgesteld. Na een tweetal uur was de receptie gedaan en begaven we ons naar de grotere zaal. Niet veel later kreeg ik een sms van Jef, Jef is een jongen ik heb leren kennen via mijn blog. Hij was ook nog nooit naar een holebifuif geweest. Hij stuurde dat hij waarschijnlijk even zou langskomen. Ik was kei blij dat ik hem voor het eerst zou ontmoeten. Wat later stuurde hij dat hij aan de toog stond met een paar vrienden. Omdat ik niet goed wist waar hij precies stond, ging ik even wat alleen staan. Onderaan een trap waar weinig mensen stonden sms'te ik hem waar ik ergens precies stond en wat ik aan had. Niet veel later kwam hij af. Ik omhelsde hem, gaf een knuffel en een kus.  Hij stelde voor om kennis te maken met een paar vrienden van hem. Ik zag het volledig zitten en liep ook gewillig mee naar zijn vrienden. Het waren drie heterovrienden, ik vertelde hen dat ik het moedig van hen vond om als hetero naar een holebifuif te komen.

Al gauw vonden de mannen het tof, twee ervan hadden het zelfs in hun hoofd gehaald om aan iedereen te gaan vragen wie van hen het meeste homo leek. Ik vond het beste grappig en de vrienden van Jef hadden er duidelijk hun plezier in.

Later gingen zijn vrienden weg en bleef ik nog wat napraten met Jef. Toen zag ik mijn leerkracht weer staan. Ik vertelde hem dat ik er nog les had van gekregen, tot onze verbazing had Jef ook les gekregen van haar. We raapten onze moed bij elkaar en gingen even goededag zeggen tegen onze oude leerkracht. Ze was heel blij ons te zien en omhelsde ons dan ook meteen. We hadden zelfs met haar een kort gesprekje over homo zijn op een middelbare school. We besloten dat het zeker niet makkelijk is om je te outen als homo in het middelbaar.

Jef moest door, jammer. Maar hij zou misschien nog terugkomen. Ik sloot mezelf weer aan bij de  trouwe &Of groep. Ik had al redelijk wat op en mijn shift begon over een paar minuten. De groep gaf me een cola om wat nuchter te worden, het was tijd. Ik moest mijn shift beginnen. Naar de ingang liep ik om aan mijn shift te beginnen. Kris was er al. Samen met hem begon ik mijn shift aan de kassa. De minuten dat er niemand was, deelden we samen door de een goed gesprek te hebben. Ik bracht mijn shift samen met Kris tot een goed einde. Na mijn shift liep ik terug naar de grote zaal. De groep zat aan de toog en ik vergezelde hen nog een tijdje.

Het was zo tof, ik zou dit blogbericht wel 8 keer zo lang kunnen maken. Maar ik heb mij nu wat beziggehouden met de dingen te vertellen die er zijn gebeurt toen ik niet aan het drinken of dansen was.  Maar ik vond het zalig. Normaal gezien ga ik nooit uit. Ik haat fuiven. Ik sta daar dan meestal met een pint in mijn hand, niets te doen. Maar hier heb ik mij echt geamuseerd. Ik heb keiveel leuke mensen leren kennen, het was een avond om nooit meer te vergeten. Echt was super… Wat mij vooral opviel was dat er minder groepjes waren zoals op heterofuiven. Iedereen stond opener tegenover elkaar. Voor de eerste keer was het ook geen probleem om een jongen langer aan te kijken dan normaal.

Om al een tipje van mijn volgend blogbericht te vertellen. Ik ben niet bij Albert-Jan blijven slapen. ;)

Read More 5 reacties | Gepost door WilliamZ

Vandaag stond er weer van alles op de agenda. Zo kreeg ik vandaag mijn rapport en ik zou mijn allereerste holebi-fuif meemaken.

Ik had dan ook besloten om met mijn nieuwe wagen voor de allereerste keer naar school te rijden. Ten slotte haal je niet iedere dag je rapport af. De rit verliep goed, ik was fier. Zeker met het nieuwe navigatiesysteem erin is hij helemaal af. Ludovic was al in het schoolgebouw aanwezig. Ik zag hem staan in de gang, samen liepen we de klas binnen en namen plaats op de derde rij naast elkaar. Niet veel later kwam het departementshoofd binnen. Spannend, zo je allereerste rapport van de hogeschool. Ze gaf een korte uitleg over de werking van het inkijken van examens. Nadien deelde ze gewoon de rapporten uit. Het was één enkel blad, geen mapje, geen uitleg of gesprek, niets. Ik durfde haast niet kijken. Vier van de vijf vakken gebuisd. Wat! En dan nog allemaal zwaar gebuisd! Oh man toch, stom rapport. Niet veel later kreeg Ludovic ook zijn rapport. Bij hem was het nu ook niet perfect, maar hij bekeek het vreemd genoeg nog positief. Nuja, Ludovic bekijkt alles dan ook positief.

Ik was zo lastig! Ik had zoveel uren geleerd voor die examens! Zelfs veel meer dan ik ooit had kunnen denken en dan krijg ik dit! Ik stelde aan Ludovic voor om door te gaan. Ik wou geen moment langer in de klas blijven. Hij vond het oké! Tezamen liepen we naar de parking waar onze auto’s stonden geparkeerd. Wat een rotweek! Eerst papa die negatief reageert, nu nog een slecht rapport. Pff… Ludovic deed zijn best om mij op te vrolijken, maar het zat gewoon te diep.

Met grote verslagenheid nam ik afscheid van Ludovic en stapte in mijn wagen. Hij wenste mij nog snel veel succes voor mijn allereerste holebifuif. Hij was het niet vergeten, ik was blij dat hij er aan dacht. Met dubbele gevoelens stapte ik in de auto. Het rapport, papa, de fuif, …

Ik verliet het schoolterrein en schoof aan in het verkeer om de laatste rechte weg naar huis op te rijden. Toen gebeurde hetgene wat ik absoluut kon missen. Ik botste gewoon tegen de auto voor mij. Neeeeeeeeeeen he! Mijn nieuwe wagen, met het gloednieuwe systeem! Ik rij 1 keer ermee naar school en nu dit! Oh man toch! Ik kan me beter in een donkere doos steken. Alles loopt echt mis bij mij! 

Ik kon het haast niet geloven. Had ik nu net een ongeval? De wagen voor mij zette zich aan de kant met haar vier richtingaanwijzers op. Ja, ik had dus een ongeval. De personen in de wagen voor mij stapte uit en gingen kijken naar de achterkant van hun wagen. Ik stapte ook uit, helemaal verslagen. Voor de zoveelste keer deze week ging mijn hartslag enorm de hoogte in. De schade viel goed mee, heel goed eigenlijk. Er was niets te zien. Maar toch, mijn allereerste ongeval! Door mijn stomme fout! De dame van de andere wagen stelde voor om naar een rustigere plaats te gaan om de papieren in te vullen. We vulden voor de zekerheid de papieren van de verzekering in. Beetje in mijn nadeel, maar dat was het laatste wat me kon schelen. De papieren waren ingevuld en getekend. Met een nog grotere verslagenheid zette ik mijn reis naar huis verder. Mijn auto waar ik zo fier op was, godverdomme! Oh! ROTWEEK!

Thuisgekomen deed mama de deur open. Ik vertelde haar direct: “Ik heb een ongeval gehad.”. Haar eerste reacties was: “Ooh nee, het is toch niet waar he!” Ze nam met mij de schade aan de wagen op. “Maar ik zie niets?” zei ze. “Ja ik weet het, maar toch he!” voegde ik eraan toe. Dat je familie een grote garage heeft, heeft bij het outen en homo zijn zo zijn nadelen. Maar in dit geval heeft het nog zijn voordelen. Ze zei: “Maar jongen toch, dat is allemaal geen erg. Weet je hoe wij dat noemen? Een kusje geven! En anders dan bestellen we morgen gewoon een nieuwe voorbumper en gedaan hé! Belangrijk is dat er niemand gewond is.” Voor een keer had het echt voordelen.

Ze komt dagelijks in contact met ongevallen (de brokstukken en de mensen) en ze heeft ondertussen het woord ‘ongeval’ al sterk gerelativeerd. Andere ouders zouden misschien heftiger reageren wanneer hun zoon zegt: “ik heb een ongeval gehad”. Hoewel ze beter het woordje homo zou relativeren. Maar ja, ik kan niet alles willen.

Papa reageerde niet echt blij. Slechte punten, onoplettend geweest op de baan. Maar verder reageerde hij vooral uit bezorgdheid.

Pfff… zo een stom ongeval! Echt, heel mijn week is verpest.
Misschien blijft ik wel beter thuis van die fuif om mij geen verdere ellende te bezorgen.

Read More 3 reacties | Gepost door WilliamZ

Donderdag, nog voor ik ging schaatsen, keek ik nog even mijn mails na. Ik had een mail gekregen van één van de jongens die ik heb leren kennen op de spelletjesavond van dinsdag. Leren kennen is misschien een groot woord. Ik heb tegen Tim misschien in het totaal 10 zinnen gezegd. Maar hij was ook een van de mensen die mij probeerde te overtuigen om naar de spelletjesavond te komen. In zijn mailtje stond het volgende:

“Blij te horen dat je het fijn vond, trouwens! Nu, ik had al wel een vaag vermoeden dat dat 't geval was. Maar de voornaamste reden waarvoor ik dit bericht stuur: vanavond gaan we uitgaan. Het plan was om eerst een preparty te houden, waarschijnlijk op mijn kot. Nadien zouden we naar de Key West gaan (holebi-danscafé) en nadien misschien naar de Seven Oaks. Er is nog niet echt iets echt concreet vastgelegd, maar ik dacht je alvast uit te nodigen om mee te komen, moest je zin hebben.” 

Wow, dit had ik helemaal niet verwacht. Ik ken Tim amper en toch nodigt hij mij al uit voor een volgende activiteit. Ik vond dat zo ongelofelijk sympathiek. Ik heb wat getwijfeld maar wat had ik te verliezen. Al de mensen die zouden komen, kende ik al van de spelletjesavond. Dus echt nieuw zou het niet zijn. Niet twijfelen, gewoon doen.

En voor ik het wist had ik gemaild dat ik zou komen.  Tim vertelde me zijn adres en het uur dat ik daar aanwezig diende te zijn. Gelukkig was mijn dag redelijk goed door het weerzien met Melanie. Dus ik had niet echt iets te verliezen. Papa zette me ‘s avonds af aan het station van Leuven, na een tijdje stappen kwam ik aan bij het kot van Tim.

Vreemd genoeg werd ik toch nog wat zenuwachtig toen ik op de deurbel drukt. Tim deed open, hij glimlachte, gaf me een zoen en vertelde dat ik de eerste was. Ik zette me wat onwennig neer in de zetel. Het viel me op dat hij een heel mooi en modern kot had, gelijk gebruikte ik dit om een gesprek te starten. Ik zei: “Wow, gij hebt echt wel een nice kot!” Al gauw gaf hij mij een kleine privé-rondleiding in zijn kot. Niet veel later ging de deurbel. Nog een andere jongen kwam binnen, het was Albert-Jan. Ik herkende hem van op de holebi-activiteit. Weer gaf ik een zoen en we gingen beide zitten. Luchtig werd er wat gebabbeld en gelachen. Albert-Jan had een fles wijn mee en gaf die dan ook aan Tim.

Als laatste kwamen er nog 3 jongens binnen, ook hadden ze alle drie één of meerdere flessen drank mee. Doeme, ik was natuurlijk de enige zonder fles. Direct verontschuldigde ik mij dat ik geen fles had meegebracht. Ik vond het lief toen iemand zei dat het niet erg was, dat het belangrijker was dat ik gekomen was. Iedereen was er. We waren niet met heel veel, met zes jongens in het totaal. Tim bracht hapjes, het waren rauwe paprikareepjes. Hij zei: “Zo, en dit is dan mijn homokantje.” Het was duidelijk dat ermee kon gelachen worden. Homo zijn werd er niet strik serieus genomen. Neen, de goede kwaliteit van een homo (in dit geval het koken) werd zelfs in de verf gezet.

Al gauw, begonnen we met wat te drinken en spelletjes te spelen. Ja hoor, weer spelletjes. Deze keer iets gedurfdere spelletjes. Zo was het tweede spel ‘ik heb nog nooit’. Het was echt een ideale manier om die mensen beter te leren kennen. Door de drank kon er al over meer intieme zaken gesproken worden wat voor mij met jongens over jongens helemaal nieuw was.

Wat later was het zover. Een van de jongens moest 4 kledingstukken uitdoen. Schoenen, kousen, t-shirt en riem waren de stukken die hij uitdeed. Op de een of andere manier vroeg of zei hij iets over het uitdoen van zijn kleren. Voor ik het wist had ik het al gezegd. “Euh…. da moeten we nu echt niet zien!” Waarop een andere homo lachte en in alle beleefdheid zei: “Wat voor nen homo zijt gij!” En hij had gelijk! Ik mag er gewoon eerlijk voor uitkomen dat die jongen mooi is. Ik moet niet direct “bah” zeggen wanneer een jongen zich uitkleed. Nu werd het mij duidelijk hoe diep die hetero-ik zich wel niet had genesteld. Misschien is het gewoon nog wat wennen.

We  hebben over zoveel dingen gepraat. Ik heb zelfs even mijn verhaal kunnen doen over de reactie van mijn papa. Ze vertelden allemaal dat de reactie van papa zeer normaal was. Voor de zekerheid vroeg ik ook nog eens aan de groep wie er allemaal naar de fuif van morgen (vrijdag) zou komen. Iedereen ging gaan, behalve Tim. Omdat ik de Lido niet wist zijn, zei Albert-Jan dat hij wel samen met mij naar de fuif wou gaan. Zo moest ik de weg niet zoeken en moest ik niet alleen naar binnen. Op het einde heeft zelfs iedereen zijn gsm-nummer nog uitgewisseld. Het feit dat ook iedereen mijn nummer wou, gaf me een goed gevoel. Een gevoel van “je hoort erbij”.

Het was echt een superleuke avond. De spelletjes waren niet overdreven seksistisch en ik heb vooral veel dingen geleerd van al die jongens daar. Het zijn allemaal stuk voor stuk kei toffe jongens. En ik ga het nog eens zeggen, net omdat het mij zo opvalt. Van die jongens zou je totaal niet verwachten dat ze homo zijn. Rond 12u moest ik door, ik moest namelijk de volgende dag om 9u mijn rapport gaan afhalen.  Met spijt in het hart nam ik van iedereen afscheid.

Ik vond het schitterend!

Read More 2 reacties | Gepost door WilliamZ