Net terug van vakantie. We zijn een paar dagen naar het appartement aan zee geweest. Een groot verschil met hier is dat mijn broer en ik in één kamer slapen. Dit zorgde voor vele nachtelijke gesprekken. Maar één van die gesprekken zindert me nog steeds na.

Bram en ik waren al een uurtje aan het praten en ons gesprek kreeg steeds meer en meer diepgang. Om de één of andere reden kreeg ik een vreemd gevoel, mijn hartslag steeg en ik werd wat zenuwachtig. Heel vreemd, ik bedacht nog bij mezelf dat daar totaal geen reden toe was. Maar Bram begon vreemde vragen te stellen. Vragen die hij anders nooit stelde. “Wat is het ergste wat vrienden je ooit hebben aangedaan? Wat heb jij hen al aangedaan waar je spijt van hebt?”. Om 13 jaar te zijn vond ik dit echt vreemde vragen.

Ik merkte dat hij het gesprek ergens naartoe wou sturen. Ik vroeg hem dan ook: “Is er iets wat je wilt zeggen?”. “Ah, nee hoor. Gewoon wat praten.” was zijn antwoord. Ik maakte hem duidelijk dat als er ooit iets is of zou zijn, hij het altijd aan mij mag komen vertellen. Toen volgde het verlossende antwoord: “Maar jullie zouden me toch niet begrijpen.”. Het was dus duidelijk dat hij met iets zat. Ik wou hem zeker en vast niet verplichten om het te zeggen maar maakte het hem makkelijker door vraagjes te stellen.

Ik: En waarom zouden wij je niet begrijpen?
Bram: Gewoon, dat is iets wat jullie niet snappen.
Ik: Hebben we dan redenen om dat niet te snappen?
Bram: Dat weet ik niet. Jullie gaan me dan niet meer graag hebben.
Ik: We hebben je nu graag, waarom zouden we je dan niet graag meer hebben?
Bram: Gewoon, als jullie dat weten over mij.
Ik: Gaan we het ooit weten dan?
Bram: Ja, sowieso ooit. Ik denk binnen een jaar of vijf.

Misschien onterecht maar het eerste wat in me opkwam was: “Oh nee, die is ook homo!”. Omdat ik met die gedachten zat, besloot ik te vragen in die richting. Zo zou ik al bepaalde zaken kunnen uitsluiten…. of net bevestigd horen.

Ik: Is het iets wat je bent of iets wat je gaat doen?
Bram: Ik ben het!
Ik: Kennen we nog mensen die zo zijn?
Bram: Neen, ik denk het niet.
Ik: En hebben we die mensen graag?
Bram: Dat weet ik niet zo graag, maar jij gaat niet graag naast mij meer liggen.
Ik: Heeft het te maken met liefde?
Bram: Ja, grotendeels.

Oké, ik weet genoeg. De vraag “Ben je homo?” wou ik doelbewust niet stellen. Eerst en vooral vind ik die vraag veel te direct en ten tweede gebruik ik het woordje ‘homo’ niet zo graag om je persoonlijkheid te beschrijven.

Ik koos er dan maar voor om het gewoon te bevestigen en te kijken hoe hij daarop reageert.

Ik: Dat is toch totaal geen erg.
Bram: Maar ik ga nooit geen lief hebben.
Ik: Jawel, alleen is het dan een jongen in plaats van een meisje.
Bram: Ja, dat is waar maar toch…

Hij bevestigde het dus. We hebben nog een heel gesprek gehad over de personage Tim en Robbie uit David. Personages met wie hij zich graag vergelijkt. Ik ben blij dat hij het aan mij heeft toevertrouwd. Ik heb enorm hard getwijfeld of ik me direct ook moest outen. Maar om de één of andere reden lijkt me dat niet zo een goed idee. Had ik het moeten zeggen?

En dan is er nog mama… Hoe zal zij reageren als hij het ooit zegt. Al haar hoop op een schoondochter ligt nu bij hem. Moet ik ze voorbereiden? Of zwijg ik gewoon? Wat kan vakantie toch een hoop vragen met zich meebrengen.

Read More 19 reacties | Gepost door WilliamZ

*Haalt diep adem*

Dit is waarschijnlijk het allerlaatste blogbericht op mijn blog. Best wel grappig, nu staat mijn eerste en mijn laatste tekstje net onder elkaar. Ik weet het nog goed… Mijn allereerste zinnen die ik schreef op mijn blog.

“Vandaag de dag weet nog niemand dat ik homo ben maar ik hoop dat ik op een dag zonder probleem tegen iedereen kan zeggen: 'Ja ik ben homo, 100% gay.'” En ik mag van geluk spreken, de dag waarop ik zolang heb gehoopt en gewacht is eindelijk daar. De dag van vandaag kan ik tegen iedereen zonder probleem zeggen dat ik homo ben. En dat voelt heel goed.

Er zijn weliswaar nog een aantal mensen aan wie ik het moet aan vertellen zoals mijn broer, grootouders, nonkels en nog een aantal andere. Maar moesten ze het mij vlakaf vragen, dan zou ik zonder enige schaamte of angst zeggen: “Ja, ik ben homo.”. Deze laatste zinnen neerschrijven heeft echt een dubbel gevoel. Langs de ene kant ben ik zo blij, ik ben volledig uit de kast. Ik heb zolang uitgekeken naar dit moment. Langs de andere kant, ik ga mijn blogje echt wel missen. Het schrijven, de spannende, verdrietige, gelukkige en boze momenten delen, de reacties lezen…

Maar het heeft zeker geholpen, ik heb hier heel veel momenten gedeeld samen met mijn lezers. Zonder hen was ik nu niet de William die er vandaag de dag staat. Ik heb echt zoveel hulp gehaald uit deze blog. Ik heb er echt woorden tekort voor…

Net daarom wil ik echt alle mensen bedanken die hier ooit iets hebben op gereageerd of die mij een hartverwarmende mail hebben gestuurd. Ook Tim, de jongen die mijn blogberichten iedere keer nalas op schrijffouten, wil ik echt keihard bedanken. Het maakte het voor veel mensen een stuk aangenamer om te lezen.

Echt met spijt in hart ga ik mijn blogje afsluiten. Wel, ga ik na een aantal maanden laten weten hoe het nu met mij staat. Weet mijn broer het al? Hoe heb ik het verteld aan de rest van de familie? Hoe is het in de liefde geëvolueerd? Ik beloof dat ik het jullie ooit nog weet te vertellen.

Mensen die mij ooit gemaild hebben zal ik de dag dat ik een blogbericht schrijf via mail kort op de hoogte brengen, ook de mensen die mij nooit gemaild hebben kunnen nog steeds kort een mailtje sturen met de vraag of ik hen op de hoogte wil brengen en dat zal ik dan ook doen met veel plezier. Een andere mogelijkheid is via een RSS-reader mijn blog toevoegen, zo weet je ook wanneer ik terug iets heb gepost en hoe het mij afloopt.

Ik ben gewoon weg volledig out! Het voelt zo goed! Kan het ergens nog altijd niet geloven, zeker niet als ik terug kijk naar mijn eerste blogberichtjes. Zo bang, zo zenuwachtig! Maar nog eens, dankzij de steun van al mijn lezers ben ik er gewoon weg geraakt. En zelfs veel sneller dan ik had gedacht! Ik ben zo blij!

Dank jullie wel allemaal, dank je wel blog!

Read More 21 reacties | Gepost door WilliamZ

Ik zou heel graag vertellen aan mijn broer dat ik homo ben. Alleen zijn er verschillende dingen die mij tegenhouden: eerst en vooral zijn er mijn ouders. Dit vinden dat Bram nog veel te jong is om het te begrijpen. Maar is er wel een geschikte leeftijd om het te vertellen? Wat is dan de leeftijd dat hij er wel klaar voor is? Volgens mij willen ze gewoon niet dat iemand anders het te weten komt.

Ten tweede moet ik er rekening mee houden dat Bram een zeer goede en vertrouwde band heeft  met mijn neefje. Mijn neefje heeft op één jaar na dezelfde leeftijd als mijn kleine broer. Hierdoor zijn ze nog nauwer verbonden met elkaar. Hoewel ik het niet met zekerheid weet, vermoed ik dat ze veel informatie met elkaar delen. De kans is dus groot dat wanneer ik het aan Bram vertel, dat ook mijn neefje het te weten komt.

Is dat dan niet hetgeen wat ik wil, dat iedereen het weet? Eigenlijk zou ik niet liever willen dan dat iedereen het weet, maar ik wil mijn ouders niet in een ongemakkelijke situatie brengen. Ik verzwijg het dus niet meer voor mezelf, maar voor mijn ouders. Als ik naar hen moet luisteren, dan kan ik hier nog jaren op wachten. Ik kan die lijn ook doortrekken naar mijn grootouders, mama zei: “Dat wordt oma haar dood!”.

Het laatste moeilijke deel moet nog komen, mijn familie. En het feit dat er een groot deel van de familie een mechaniekersmentaliteit heeft (seks, borsten en zeker geen homo’s), maakt het er niet makkelijker op. Maar ik denk dat het net goed is dat mijn broer op het jonge leeftijd zou weten, zo groeit hij er namelijk mee op en wordt zijn mening nog niet gecreëerd door zijn leeftijdsgenootjes op school.

Read More 7 reacties | Gepost door WilliamZ

Binnenkort is het weet zover: de Gay Pride in Brussel. Een evenement waar ik een dubbel gevoel bij heb. Langs de ene kant heb ik er liever niet te veel mee te maken, op TV zie je altijd die extravagante homo’s, half naakt en dansend op een vrachtwagen. Jammer genoeg krijgen heel veel mensen hierdoor een fout beeld over holebi’s. Door mee te lopen, steun ik (denk ik) ergens toch wel dat beeld. Net of ik er fier op ben dat die homo’s daar zo staan te dansen.

Langs de andere kant… Als alle gewone homo’s wegblijven, dan zijn er enkel maar de extravagante over om te filmen. Ik (en alle andere gewone holebi’s) zouden eigenlijk net MOETEN meelopen om te tonen dat er veel normale holebi’s zijn en niet enkel van die verwijfde, halfnaakte jongens met hun roze pluimen. 
 

Momenteel leun ik iets meer aan tegen mijn bovenste mening. Ik hou er liever nog wat afstand van, eigenlijk heb ik daar totaal geen gegronde reden voor. Maar om de één of andere reden blijf ik daar toch liever weg. Ik vind het wat te overroepen. Waarom moeten per se al die holebi’s door de straten van Brussel wandelen? Maakt dit niet de kloof tussen holebi en hetero groter?

Ik stel me zoveel vragen bij dit evenement. Misschien is het beter om er wat afstand van te houden, een afwachtende houding er tegenover nemen. Niet dat ik voor mezelf moet uitmaken of ik ga meelopen of niet. Want dit jaar loop ik sowieso niet mee, denk niet dat het ideaal is aangezien de thuissituatie. Maar moet ik net niet opkomen voor de rechten van holebi’s?

Soms lastig als je jezelf niet goed snapt…

Read More 16 reacties | Gepost door WilliamZ

Vandaag was mama heel de dag thuis, mijn kleine broer zat op school en ik had pas les in de namiddag. Ideaal om eindelijk eens over de brief te praten. Ik stond op en liep naar de keuken, het ontbijt stond nog op tafel. Mama was ook nog aan het ontbijten, voor de rest was iedereen al het huis uit.

Ik zette me bij aan tafel, het was stil, stiller dan normaal. Ik dacht maar aan één ding: het gesprek over de brief. En ergens vermoed ik dat mama diezelfde gedachten had. De tijd liep verder en we ruimden de tafel op. Niet veel later zat mama in de zetel wat tv te kijken, ik nam plaats in een andere zetel en besloot om dan maar zelf te beginnen over de brief. “Heb jij nog vragen over mijn brief?” vroeg ik aan haar.

Ze begon te vertellen… Haar woorden letterlijk herhalen kan ik niet meer, ergens ook omdat ik het niet wil. Maar kort samengevat kwam het hier op neer: Ze hoopt ergens nog dat het niet waar is, ook omdat papa haar heeft verteld dat sommige mensen na een tijdje toch nog veranderen. Ze maakte me duidelijk dat ze het heel jammer zou vinden mocht het zo zijn. In zowat iedere zin maakt ze gebruik van “Mocht het zo zijn dan”, wat echt wel aantoont dat ze het nog niet wilt geloven. Ze vertelde me dat – mocht het zo zijn – dat het haar zeer ongelukkig zou maken. Ik vroeg haar waarom en ze vertelde me dat ze het jammer vindt dat ze geen dochter heeft, ze had dan haar gedachten gezet op een leuke schoondochter. Maar nu ook die hoop weg is…

Een zin die mij wel wat heeft geraakt, was de volgende: “Maar papa en ik hebben besloten mocht het (na een paar jaar) toch zo zijn, dat we het gaan aanvaarden maar dat we het dan gewoon zo stil mogelijk houden.” Ik dacht te zeggen “Excuseer!”, maar ik probeerde begrip te tonen voor haar reactie. “Opa en oma zouden we het beter niet zeggen, dat zou hun dood zijn. En uw broer… die is nog te jong om dat te begrijpen.” Mama is er jammer genoeg ook vast van overtuigd dat ik ervoor gekozen heb, om op jongens te vallen. Ik heb echt super hard mijn best gedaan om het haar uit te leggen, maar ik kreeg bijna de tranen in mijn ogen toen ik zag hoe hardnekkig ze maar bleef ontkennen dat ik daar niet voor koos.

Het gesprek eindigde wat in mineur, ik had het me heel anders voorgesteld. Veel positiever! Of toch met wat meer begrip. Maar nee… Ze hamert er echt op, hopende, dat ik terug hetero word en dat ze zo een normaal gezin kan vormen.

Pfff… Godverdomme toch!

Read More 16 reacties | Gepost door WilliamZ

Vandaag was het eindelijk zo ver, mijn laatste grote stap. Mij outen tegenover al mijn kennissen en vrienden. Rond 12u besloot ik dan om mijn goed overwogen zin te posten op Facebook. Voor ik het goed besefte stond er “Genoeg geleefd in twee werelden. Mijn lippen zullen rusten bij een jongen. Er is geen enkel meisje bij wie het beter voelt...” op mijn Facebook-pagina.

Zenuwachtig sloot ik mijn browser af en ging ik wat op mijn bed liggen. De tijd ging enorm traag… Er was geen weg terug, het stond erop. Nu weet iedereen het, inclusief een aantal familieleden. Ik wou dat ik mezelf een halve dag verder kon toveren, maar zelfs slapen ging niet. Na een kwartier kon ik mijn nieuwsgierigheid niet meer bedwingen. Ik liep naar de pc en opende opnieuw mijn Facebook-pagina. 11 meldingen… Wow, dat is snel! Het waren 9 ‘Vind ik leuk’-meldingen en twee reacties, twee reacties van holebi’s.

A: Mooi gezegd ;)
B: Schattig! :)

Dit valt al goed mee. De stress was weg, ik kon het vergelijken met wanneer je iemand nieuw leert kennen, het moment dat het ijs gebroken is en dat je je opnieuw rustig kan voelen. Ik voel me nu echt een stuk meer opgelucht! Gedaan met leven in twee werelden…

Wel ben ik nog een beetje zenuwachtig om morgen de klas binnen te stappen. Ook omdat een jongen uit mijn klas had gereageerd op mijn status, maar hij heeft het dan blijkbaar wel snel verwijderd. Ik vraag me wel af wat er zou gestaan hebben…

Ondertussen zijn de reacties en ‘Vind ik leuk’-meldingen blijven toekomen.

Van holebi’s

C: Zo melig maar zo cute :p
Ellen: *Huggles!!*
Albert-Jan: Jij bent zo, ik heb je dan nooit anders gekend zo!
D: Je hebt gelijk! :D
E: Verras mij… !!!
Hanne: Schatjes van patatjes aan de top! B-)
Pat: I second that motion! ^^ Ik ben trots, én blij voor u :) xxx

Van hetero’s

Ludovic: We zullen u blijven steunen zoals jij ons altijd hebt gesteund
Eva: Mijn liefde voor jou zal altijd blijven bestaan lieve schat ;) kheb u graag! x
Lise: Hey William, Chic da ge er voor uitkomt! :-) 't heeft u zeker en vast moeite gekost ma nu weet iedereen het :-D
F: Respect ;)
Melanie: Nen dikke chapeau broerke! Dat je dit durft schrijven ;) Vanaf nu kan je '' nieuwe " leven beginnen!!
Sofie: Echt chique da ge hebt geschreve hier William! :) K’zal er altijd zijn! :d
G: Echt respect da ge hiervoor uitkomt! Ik sta achter u! Kga u altijd graag blijven zien shoeke! ♥

En 22 keer ‘Vind ik leuk’ aangeduid. Morgen ga ik nog een stapje verder en mijn interesses aanpassen en lid worden van groepen als ‘&of’ en ‘WJNH’. Ook bij hobby's kan ik ‘onthaler bij enof’ en bloggen toevoegen.

Read More 17 reacties | Gepost door WilliamZ

Mama weet het, papa weet het, vrienden weten het, … Ik heb zin om het gewoon op Facebook te smijten. Zo weten al mijn overige vrienden en kennissen het direct. Ik kan moeilijk het aan al die mensen persoonlijk gaan vertellen. Het zou ook veel geroddel meebrengen. Want  de ene weet het dan wel en de andere niet.

Toch is er ergens nog dat kleine drempeltje… Al weet ik niet goed wat het inhoudt. Ik zou eigenlijk geen idee hebben waarom ik het niet zou doen.

Ik zou iets schrijven in de aard van: “Lang genoeg in twee werelden geleefd, tijd voor een eenmaking. Ik ben homo! Ja, 100% gay!”. Hoewel dat het woordje eenmaking mij wat stoort. Misschien moet ik er een ander woord voor zoeken. Ofwel moet ik het minder direct aannemen, een prachtige zin die mij werd voorgesteld was “Mijn lippen zullen rusten bij een jongen. Er is geen enkel meisje bij wie het beter voelt...”. Zelf vind ik dit veel mooier, maar ik heb dan weer wat schrik dat er toch mensen gaan zijn die de boodschap er niet in zien. In ieder geval weet ik nu al dat ik zo opgelucht ga zijn als eindelijk iedereen het weet. Voor niemand moet ik dan nog doen alsof.

Donderdag kwam ik in de Key West iemand tegen met wie ik nog in de klas heb gezeten. We hebben gezellig nog wat bijgepraat. Maar direct was er ook weer die angst van … hij gaat het toch niet vertellen aan andere mensen of oude kennissen van mij. Ik wil eindelijk van die laatste angst af!

Read More 20 reacties | Gepost door WilliamZ

Mijn vakantie met vrienden aan zee zat erop. We stonden klaar om te vertrekken. Zoals afgesproken met mama zou ik eens bellen naar haar om te vertellen dat we vertrokken. Voor de eerste keer was ik echt zenuwachtig aan telefoon. Ik zou mama de eerste keer horen nadat ze mijn brief had gelezen.

De eerste toon, de tweede, … het duurde eeuwig voor ze opnam. Eindelijk werd de telefoon opgenomen. Het was mama niet, het was mijn tante. Ze zei dat ze mijn mama direct zou doorgeven. Ik hoorde op de achtergrond de typische hak van mijn mama. De hoorn werd doorgegeven.  “Hallo”, zei mama. Ik wist niet goed wat zeggen. Ik besloot neutraal te blijven. Het was misschien ook niet geschikt om met haar over de brief te beginnen in de garage.

Ik vertelde haar dat we klaarstonden om terug naar huis te rijden. Ze klonk opgewekt en vrolijk, zoals altijd. Ze vroeg of ik een fijn verblijf had gehad en zei dat ik heel voorzichtig naar huis moest rijden. Iets wat ze altijd zegt. Het feit dat ze niet anders deed tegen mij, was heel geruststellend. Ik voelde me er goed bij, het telefoontje zou niet anders verlopen zijn mocht ze de brief niet hebben gelezen. Hoewel, ik het ergens wel jammer vind dat er nog geen gesprek over plaatsvond. 
  
Ik raakte veilig terug in Zaventem. Tegen de avond ging ik mama ophalen in de garage. Ze gedroeg zich heel normaal. Alsof er niets was gebeurd. Ondertussen zijn we vrijdag en nog steeds doet mama heel gewoon tegen mij. Ze spreekt er niet over, maar ze negeert mij ook niet. Aan de thuissituatie in vergelijking met voor de vakantie aan zee. En daar ben ik zeer blij mee. Alles blijft zoals het was en zo wou ik het ook.

We hebben er nog steeds niet over gesprokken, misschien is (zoals sommige mensen hier al aanhaalden) ze er nog niet klaar voor. Of misschien wilt ze enkel dat aspect van mij liever negeren. Of is er nog wat ongeloof. Ik denk niet dat het een goed idee is om zelf het gesprek te starten. Ik ga haar het gesprek laten beginnen… 

Read More 2 reacties | Gepost door WilliamZ

22u …
23u Nu zou ze toch de brief moeten lezen hé!
24u Nog steeds geen sms
01u Misschien heeft ze veel werk en leest ze hem nu pas
02u …
03u …
04u …
05u …
06u …
07u Pff… slapen doe ik toch niet! Laat ik maar ontbijt halen!

Geen oog heb ik dichtgedaan deze nacht! Wat een rotnacht! Waarom sms’t of belt ze niet? Ik werd er gewoon onnozel van! Ze had me gevraagd om af en toe eens een sms te sturen. Een sms om te laten weten hoe het ging aan zee. Ik maakte hiervan gebruik en sms’te “Goeiemorgen, we zijn net koeken gaan halen en zijn nu aan het ontbijten. We hebben goed geslapen. Straks gaan we eten maken! X”. Niet veel later kreeg ik al antwoord. “Hey William, goedemorgen en smakelijk en lekker eten deze middag maak er maar een toffe dag van kusjes mama xxx”

Wat! Ze zegt helemaal niets over de brief? Waarom niet? Ze heeft hem toch gelezen? Pff… Ik raapte mijn moed bij elkaar en stuurde “Heb je mijn brief gelezen?”

Mama: “Ja! Ja, William meent ge dat echt? ik had wel verdriet xxx”
Ik: ”Ja mama! Tuurlijk meen ik dat :-) Waarom had je verdriet? X”
Mama: ”Ik verschoot me”
Ik: ”Ben je nu boos? Als je wilt mag je bellen hoor :-) anders praten we er wel is na de zee over... X”
Mama: ”Ik ben niet boos we zullen na de zee eens praten x”

Mhh… wat moet ik hier nu van denken? Moet ik het positief ervaren of niet? In ieder geval, ik ben nog welkom thuis. Het is erg om het te denken, maar de schrik om niet meer herkend te worden als kind was zeker aanwezig. Na haar sms had ik het echt heel zwaar. Mijn vrienden zijn dan ook gaan shoppen aan zee zodat ik even op het appartement alleen kon zijn. Wat tijd voor mezelf!

Ik twijfelde, overwoog en besloot om te bellen naar papa. Hij zou me misschien wat meer kunnen vertellen. Hij vertelde me dat ze heel de nacht heeft gehuild. Hij vertelde dat het een heel slecht moment was om die brief af te geven en dat hij liever had gehad dat ik hem erover zou aangesproken hebben zodat hij ten minste op de hoogte was van de brief.

Wow, die reactie had ik niet echt verwacht van papa! Hij was lastig dat ik hem niet op de hoogte had gebracht. Ik voelde me echt rot! Kris belde me en vroeg hoe het met me ging. Voor het eerst heb ik echt gehuild aan de telefoon. Maar goed dat mijn vrienden weg waren! Kris zorgde ervoor dat ik al mijn gevoelens kwijt kon, ik sprak met halve zinnen, wist niet goed waar mijn gedachten zaten, snapte er allemaal maar niets van, zat te wenen maar Kris begreep me volledig, het deed zo goed! Ik ben hem dan ook zo dankbaar dat hij even belde en luisterde! Hij deed me echt terug goed voelen! Wat een telefoontje niet kan betekenen he.

Ik vind mama haar reactie echt vreemd, waarom wilt ze er niet over praten? Wie weet, als ik die sms niet had gestuurd, was ze misschien nooit over die brief begonnen…

Read More 10 reacties | Gepost door WilliamZ

Oke, het is nu half 2. Om 14u vertrek ik naar de zee tot woensdag. Mijn ouders zijn nu aan het werken, enkel Bram is thuis. Ik heb nu net de brief op haar hoofdkussen gelegd. De brief heb ik niet meer gewijzigd, dus het bleef bij de eerste versie. Wel heb ik ze overgeschreven met de hand, een geschreven brief vind ik veel persoonlijker dan eentje die is afgedrukt. Stiekem sterf ik al van de zenuwen.

Zou ze vanavond bellen? Geen idee, ik hoop het alvast. Waarschijnlijk leest ze de brief pas rond middernacht, tenzij ze al eerder haar slaapkamer zou moeten binnenwandelen. Over 10 minuten moet ik vertrekken. Dan stap ik in de wagen en vertrek ik samen met Ludovic, Melanie, Sofie en Eva naar de zee. We hebben afgesproken op een parking hier niet ver vandaan. We blijven aan de zee tot woensdag. Donderdag zal ik dus uitgebreid verslag brengen.

Hopelijk reageert mama goed!

Read More 9 reacties | Gepost door WilliamZ

Zondagavond, ik kwam thuis van mijn allereerste holebi-weekend. Heel moe maar voldoen wou ik direct mijn bedje in kruipen. Uit pure gewoonte checkte ik nog snel even mijn mails. Ik had een mail gekregen van Melanie. Ik dacht dat het zou gaan over ons reisje naar zee dat stond gepland voor maandag. Maar neen, het ging over mijn blog…

“Hey William!
Ik heb net voor de eerste keer je blog bezocht. Dat leverde al direct een huilbui op,
geen paniek. Niet voor jou of om jou maar om mijn gedrag.
Ik denk gewoon dat toen… ja… Ik was al in een 'scheve en uitgelaten' bui… daarom dat ik dacht dat het een grap was, vandaar dat ik zo reageerde.. Maar de dag erna drong het pas echt door.. toen heb ik een sms gestuurd maar die is blijkbaar nooit aangekomen. In dat sms’je stond dat ik je nog altijd als mijn broertje zag, wat je ook was… Je blijft mijn lieve grote broer!
Ik heb al heel de tijd hard geweend voor het feit hoe ik gereageerd heb… ik had je dit graag allemaal rechtstreeks verteld maar ik kon niet wachten tot de zee… Het moet eruit anders zit ik daar mee in mijn maag…

Ik heb dus ook gereageerd op je blog en wat daar staat meen ik echt!!!
Je weet zelf ook wel dat ik niet zo een babbelaar ben als het over 'serieuze' zaken gaat, ik krop alles op… Alleen Sofie lukt het om mij te laten praten over zo'n dingen maar die blog heeft mij toch duidelijk gemaakt dat ik eens duidelijk moet laten horen hoe dit nu is geweest. Ik heb je altijd aanvaard broerke! Je weet toch nog in de tijd met An... Iedereen lachte daarmee en ik had zoiets van ‘ja en dan het blijft een toffe!’! Kijk dat is hier hetzelfde!! Alleen lag dit vééél gevoeliger omdat jij mijn allerbeste vriend bent!! K’ga je een hele dikke knuffel geven als ik je terugzie!!
Want dit is nooit mijn bedoeling geweest!!
Ik heb je doodgraag!! Dat meen ik..  ik ben er altijd voor jou!! Don't forget!!!!
Je kan altijd op me rekenen en als je wil praten vanaf vandaag is stort je hart uit bij tante Melanie van toepassing :D
I miss you!!
U zuske!!
xxx
Melanie”

Wow, ik moest even bekomen van dit te lezen. Zo mooi, zo lief, … het raakte me echt! Sinds dat we waren gaan schaatsen was ik al heel blij dat ze terug zoals vroeger mij behandelde. Haar deze bevestiging maakt het zoveel beter. Ik was al super blij dat ze mij achteraf toch wat aanvaardde, maar dit… nooit verwacht! Oh, echt super! Mijn weekend kon helemaal niet meer stuk. Snel ging ik kijken op de blog naar haar reactie.

“Hey!!
Melanie hier..
Het doet raakt me wel nu dat ik het hier zo lees!!
Ik ben verschoten maar ik heb je onmiddellijk aanvaard men broerke!!
Als gij maar gelukkig zijt;) dat weet je toch:)
Ik ben nu kwaad op mezelf omdat ik zo gereageerd heb:-) ik ben er altijd voor jou!! ALTIJD!!
Don't forget!!
Je blijft mijn broertje wat je ook bent!!
Dikke knuffel!!
Melanie”

Super gewoon! Ik voelde me nog zoveel beter dan ik me al voelde voorheen. Ik kijk er echt naar uit om maandag Melanie terug te zien. Allemaal mensen die mij steunen, een ideaal moment om de brief achter te laten. Ik heb Melanie dan ook teruggemaild met hoe blij ik wel niet was met haar mail en reactie.

Read More 4 reacties | Gepost door WilliamZ

Na het eten was er keuze uit twee activiteiten, een holebiquiz of “toys for boys and girl”. Het grootste deel van de groep koos voor de quiz. Omdat de quiz mij nogal saai en eerder schools overkwam koos ik voor de “toys for boys and girls”. Een jongen van rond de 30 kwam vertellen over allerlei seksspeeltjes. Ergens voelde ik me er wat onwennig bij, maar hij vertelde er zo luchtig en normaal over dat het vreemde gevoel al snel verdween.

De activiteit bestond niet alleen uit het luisteren en doorgeven van de speeltjes, neen, er waren ook kleine activiteiten bij. Zo moesten we uit een hoop foto’s van mensen twee kiezen waar we iets aantrekkelijks op vonden. Achteraf was het de bedoeling dat we vertelden waarom we net die foto hadden gekozen. Ik had gekozen voor een foto van een jongen met een strak marcelleke (onderlijfje) en voor een sportieve sport schoen. Witte, leren sportschoenen en een marcelleke scoren in mijn ogen altijd wel.

Na de activiteit zaten Thomas en ik wat op de kamer. Door het raam zagen we een oud, verlaten gebouw. We besloten dat grote verlaten gebouw naast onze verblijfplaats te gaan bezoeken, het was een prachtig leegstaand pand. Ik steek mijn liefde voor dit soort gebouwen zeker niet weg en was blij dat Thomas mij wou vergezellen in het bezoeken ervan. Het bestond uit 7 verdiepingen en de gangen leken wel eindeloos te zijn. Op zolder vonden we nog wat spulletjes; onder andere een aantal oude kinderbedden en een krant van 1982.

Het werd al donker toen we terugkwamen, de koekploeg had pannenkoeken gebakken! Weeral superlekker! Meer dan 300 pannenkoeken hadden ze gemaakt. Er was dan ook veel over. Na de maaltijd begon de avondanimatie. Het was een combinatie van show en spel. De acteurs van de show waren schitterend. Kris was als goochelaar verkleed en Albert-Jan had zich als vrouw verkleed. Het was echt super grappig! Iedereen zat per team en door opdrachten te winnen konden we kussen winnen van Albert-Jan. De groep met het meeste aantal kusjes had gewonnen. De opdrachten waren leuk gevonden. Zo lag er bij de eerste opdracht een telefoonboek op tafel en werd er per team 1 iemand aangeduid om mee te spelen. Alle mensen uit de verschillende team moesten dan om ter eerst een telefoonnummer vinden van een bepaalde naam. Na de strijd om de bladeren uit de telefoonboek bleef er maar weinig over van het boek. Pat was aangeduid door zijn team, hij ging er echt volledig voor. Het was leuk om hem zo te zien opgaan in het in spel. Andere opdrachten waren onder andere zo snel mogelijk een zin correct sms’en en zo snel mogelijk een condoom over het hoofd trekken.

Na het grote avondspel was er nog een superleuke fuif. Kris heeft mij toen leren slowen. Ik slowde altijd maar wat op het gevoel maar nu ken ik ook eindelijk de echte passen. Rond 4u gingen de meeste naar bed. Kris, ik, Tim en nog een aantal andere mensen zaten nog wat in de gang na te praten. Kris had het over ‘leunen op de jeugd’. Een mooie filosofie vond ik achteraf bekeken. Hij luistert goed naar de voorstellen van jonge en nieuwe mensen. Iets wat ik wel mooi vind; hij sluit zich zeker niet af. En neemt niet de houding aan van: “Wij leiden de groep, jullie zijn nieuw en hebben daar niets mee te zien.”. Een van de mensen vroeg zelfs of ik geen ambitie had om in de kern te komen. Ik was wel vereerd met het voorstel.

De laatste dag waren er weer een aantal activiteiten die je kon doen. Samen met Hans en Yoran besloot ik om de activiteit te laten voor wat het was en een terrasje te gaan doen op de dijk. We liepen zalig te wandelen in de heerlijke zon die prachtig scheen… In de verte zag ik een hond, net zoals wij er ook eentje hebben. Ik gaf Yoran een kleine duw en zei: “Kijk, zo hebben wij er thuis ook eentje.” Ik keek naar de persoon die naast de hond liep. Het was mijn neef! Hij liep recht naar me toe. Hij begroette me en zei: “Ah, wat doet gij hier?”. Lap, wat moest ik nu zeggen. “Ah, een weekendje met vrienden aan zee hé!” Gelukkig waren Yoran en Hans helemaal geen vrouwelijk types. Na een kort gesprek liepen we terug verder. Doeme he! Mijn neef werkt ook in de garage, dus maandag zou hij ongetwijfeld tegen mijn ma gaan zeggen dat hij mij op de zeedijk is tegengekomen. Ik moet hier nog duidelijk iets op verzinnen.

Het terrasje was een zalige afsluiter van het weekend! Het was echt een super leuk weekend. Ik zou hier uren over kunnen vertellen en iedere activiteit in detail beschrijven. Maar daar heeft niemand iets aan denk ik. Het was fijn dat de nadruk van het weekend niet te fel lag op het holebi-zijn. Het zou perfect een weekend kunnen zijn van de scouts of Chiro.

Het was echt af!

Read More 3 reacties | Gepost door WilliamZ

Het was eindelijk zover, het langverwachte holebi-weekend. Vrijdagmiddag, klaar met mijn valies om op weekend te gaan. Papa had ik eerlijk verteld dat ik op holebi-weekend ging, mama daarentegen was op de hoogte gebracht van een weekend bij Ludovic.

Papa bracht me naar het station van Leuven waar iedereen had afgesproken. Drie minuutjes te laat kwam ik aan bij de groep. Iedereen stond in een cirkel voor het station. Hoewel ik de meeste van de mensen kende, was ik toch wat zenuwachtig. Nadat iedereen er was, stapten we op de trein. Er werd me verteld dat veel mensen met de auto zouden gaan, deze groep was dus maar een deel van de grote groep. Thomas keek of iedereen er was. In de trein zat ik recht tegenover Tim, naast mij zat er een nieuw meisje, Eline. Het was een vrolijke en opgewekte persoon. In de trein kregen we kans om elkaar wat beter te leren kennen. We zaten met ongeveer 16 mensen van &of op de trein. Pat stapte pas op in Gent, het was dus nog even wachten om hem te zien. Thomas hield gelukkig al een plaatsje vrij voor hem.

Na lang rijden kwamen we toe aan het station van Koksijde. De mensen die met de auto naar de zee gingen zouden ons van het station naar onze verblijfplaats brengen. Omdat het wachten zo lang duurde besloten een paar mensen om in het plaatselijk café iets te gaan drinken. De eerste wagens kwamen toe en Thomas kwam ons binnen in het café halen. We liepen naar buiten, ik herkende onmiddellijk de wagen van Kris. Ik was blij van hem nog eens te zien. Zijn wagen zat al vol, dus ik was verplicht van een andere auto te zoeken om mee naar de verblijfplaats te rijden. Ze wezen me een auto toe waar nog plaats was. Ik stapte in, de bestuurder was iemand volledig nieuw. Hij stelde zich voor “Hoi, ik ben René.” Onmiddellijk legde ik de link naar mijn blog. Het was inderdaad dezelfde René die had gereageerd. Pat nam plaats vooraan naast René. Ik zat in het midden op de achterbank, links van mij zat Albert-Jan met Eline op zijn schoot en rechts van mij zat Tim.

Het was een klein autootje, maar gezellig! De sfeer zat er goed in, het was vrolijk en plezierig in de auto. Ik heb me echt ziek gelachen in die auto. Na een paar minuten rijden kwamen we eindelijk toe aan onze verblijfplaats.

Iedereen koos een slaapplaats uit, het waren grote kamers. De grootte varieerde van 6 bedden tot 12 bedden. In de eerste kamer kwam ik opnieuw Kris tegen, we begonnen te babbelen en voor ik wist koos ik ook een bed uit in dezelfde kamer. We lagen met 4 jongens op de kamer, er was plaats voor 6, wat maakte dat we 2 bedden hadden om onze spullen kwijt te kunnen. Kris, Thomas en Mathias maakten hun bed op voor de avond en gaven hun spullen een plaatsje. Het waren 3 superleuke mensen! Ik kende ze alle drie al, dus de sfeer zat er dan ook gelijk in.

Na een uurtje werd iedereen verwacht in de zaal. Het was een zaal waar de tafels en stoelen aan de kant waren geschoven, waarschijnlijk zouden we hier morgenvroeg ontbijten. In de zaal vonden wat kennismakingspelletjes plaats. Eentje ervan was dat we allemaal op een stoel moesten gaan staan. De stoelen stonden in een kring. Nu was het aan ons om op alfabetische volgorde te gaan. Doordat je continu moest vroegen “Hoe heet jij?” leerde je direct heel wat namen kennen. Een van de personen had zelfs dezelfde naam als ik. We waren dus met 2 William 'en aanwezig.

Na de spelletjes volgde nog een korte uitleg over het grote weekendspel.  Het kwam er op neer om zoveel mogelijk paaseitjes te verzamelen. Deze konden we verdienen door zoveel mogelijk kleine spelletjes te winnen. Na de uitleg was er Sangria en broodjes gemaakt door het kookteam. Het kookteam bestond uit een aantal mensen van de kerngroep van &of, Hanne, Ellen, Andreas en Ruben behoorden onder andere tot dat team. De avond was vrij in te delen, sommige gingen vroeg slapen, anderen leerden wat mensen kennen in de zaal. Er stond muziek op en de sfeer was fijn. Samen met een groepje mensen (zowel nieuwe als bekende gezichten) speelden we “waarheid, durven of doen”, een gewaagd spelletje om elkaar te leren kennen.

Na een drukke en bewogen avond gingen we rond 3u slapen. In de kamer hebben we nog uren zitten napraten. Het was echt een fijne avond, door onze babbel werd mijn band een heel stuk beter met die mensen! Vooral met Kris en Thomas had ik echt een goed gesprek.

Zaterdagochtend, Andreas kwam ons om 8u al wekken. Een heerlijk ontbijt stond op ons te wachten. Iedereen ging zich eerst wat opfrissen. Het waren moderne en propere douches. Onderscheid tussen een jongens en meisjes badkamer was er niet echt gemaakt. Het stoorde dan ook niemand.

Na te zijn opgefrist en te hebben ontbeten, werden we naar de duinen gebracht waar de eerste activiteit begon. We werden verdeeld in teams, iedereen kreeg 5 paaseitjes. We mochten ons verstoppen in de duinen. Aan de hand van een aantal regels was het de bedoeling om zoveel mogelijk paaseitjes te verzamelen. Jammer genoeg vielen in de kleine gevechtjes ook de eerste gewonden.Een omgeslagen voet, gekneusde pols, bloedende wondes, … mijn Rode Kruis opleidingen kwamen nog goed van pas.

Na het spel ging iedereen vermoeid terug naar binnen. Er was de mogelijkheid om zich wat op te frissen, dat zand zat letterlijk overal! ‘s Middags had de kookploeg spaghetti gemaakt! Het was echt super lekker!

Read More 9 reacties | Gepost door WilliamZ

Al heel de week ben ik bezig met het schrijven van de brief voor mijn mama. Ondertussen is hij dan ook al heel wat keren aangepast. Maar ik denk dat de eerste versie nu wel af is. Waarschijnlijk wijzig ik ze nog een paar keer voor ik ze neerleg op haar bed. Binnen exact 10 dagen vertrek ik met een paar vrienden naar zee. Ik vertrek rond 14u, om dit uur zit mama volop te werken in de garage.

De kust is dan veilig om in alle rust die brief op haar bed neer te leggen. Ze zal hem dan wel lezen als ze gaat slapen. Een aantal mensen hadden mij het voorstel gedaan om papa de brief te laten nalezen. Maar dit ga ik niet doen, ik vertel het hem ook niet. Waarom weet ik niet echt, het is allemaal zo te doen op het gevoel.

“Dag mama,

Er is iets wat ik je al een aantal jaren wou zeggen, maar tot op de dag van vandaag kreeg ik het niet over mijn lippen. Niet omdat ik het er zelf moeilijk mee heb, wel omdat ik schrik heb voor jouw reactie. Ik weet niet hoe je gaat reageren, ik weet niet wat je er van denkt of gaat van denken…

Ik ga niet rond de pot draaien en zeggen waar het op staat. Mama, ik ben homo. En dat is niet sinds kort, dat is al heel mijn leven zo. Ik kies er dan ook niet voor om homo te zijn. Je bent het of je ben het niet. Ik heb het er rond mijn 13 jaar wel even moeilijk mee gehad, ik vroeg me af waarom nu net ik homo moest zijn. Maar al snel legde ik me er bij neer. Het is nu eenmaal zo. Ik kan dan beter van het leven genieten.

In plaats van maanden en jaren te piekeren over het feit dat ik homo ben, heb ik mezelf aanvaard en geniet ik nu echt van het leven. Ik ben gelukkig nu, heel gelukkig zelfs. Maar verwar homo zijn niet met een janet hé! Mij lijkt het nogal sterk dat je die twee mensen als hetzelfde beschouwt. Maar dat is absoluut niet zo. Ik ben al heel mijn leven homo, ook als ik terug ben van het weekend aan zee, ga ik mij niet plots anders gedragen. Ik draag geen oorbellen of make-up en zal dat ook nu niet beginnen te dragen.

Dus op zich verandert er niets, toch niet uiterlijk. Innerlijk verandert er wel wat, Ik kan nu eerlijk zijn tegenover jou en jij kent me nu volledig. Ik hoop alleen maar dat de band tussen ons niet verandert. Ik hou van je en je maakte me duidelijk dat iets altijd wederzijds was. Ik hoop dat dit nu nog steeds zo zal zijn.

Een tijdje geleden heb ik mijn moed bij elkaar geraapt om het te vertellen aan papa. Ook een paar vrienden weten nu eindelijk wie ik echt ben. Voor de rest weet niemand het. Ik heb schrik dat mensen mij anders gaan behandelen. Terwijl dat nergens voor nodig is. Ik ben al jaren hetzelfde en dat zal ook zo blijven.

Dus, ik verander heus niet nu je dit weet. Denk niet dat ik nu plots veel roos of vrouwelijke kleding ga dragen. Nee, ik blijf dezelfde vrolijke jongen die jij kent. Je kent me nu alleen nog beter.

Dikke kus en knuffel!
Je zoon, William”

  
Meningen of reacties op de brief zijn meer dan welkom! Hoe meer, hoe liever!

Morgen vertrek ik op Max ’weekend. Mijn allereerste holebi-weekend, een weekend dat georganiseerd wordt door 3 verenigingen. &of (Leuven), Inderdaad (Limburg) en Indertijd (Limburg). Ik ben er wel benieuwd naar. Lijkt me leuk om weer een hoop nieuwe mensen te leren kennen. Toch moet ik bekennen dat ik er maar met een klein en toch wat bang hartje naartoe stap.

Read More 14 reacties | Gepost door WilliamZ

Het was 14u50. Binnen 10 minuten zou de lector binnenkomen om les te geven. Het lokaal was leeg, samen met twee andere klasgenoten besloten Ludovic en ik om al in het lokaal te gaan zitten. We namen alle vier plaats op de achterste rij.

Eén van de jongens zette zijn rugzak neer en liep terug naar buiten. Waarschijnlijk ging hij nog even naar de WC. Ludovic en ik overliepen onze weekendplannen. Ik was met hem uitgebreid over het Max’ Weekend van &of aan het praten. We zeverden en fantaseerden wat over hoe het zou zijn mocht hij als enigste hetero mee op dat weekend gaan. We lachten luidop en gebruikten nogal vaak het woord ‘homo’, ‘holebi’s’ en ‘&of’.

De jongen die naast me zat, was rustig bezig met zijn iPhone en besteedde duidelijk geen aandacht aan ons gesprek. Onopgemerkt kwam de vierde jongen terug de klas binnengewandeld. Hij liep naar de achterste rij en kwam bij Ludovic en mij staan. Hij moet het woordje ‘homo’ hebben opgevangen want uit het niets kwam de luchtige, opgewekte vraag “En, wie is er homo?”.

Zonder nadenken stak ik in alle rust gewoon mij hand op. Beiden reageerden met verbazing. “Ah….. Oké!”. Meer werd er niet over gezegd. De rest van de les hebben die twee zich totaal niet anders tegen mij gedragen, daar waar ik wel wat aandacht aan besteedde. Een van de twee klasgenootjes is iemand die er niet vies van is om een andere jongen een knuffel te geven. Ik ben wel benieuwd of ik nu nog steeds die knuffels zal krijgen. Zijn doen en handelen tijdens de les is in ieder geval nog niet veranderd.

Ik ben kei blij! Geen zenuwen, geen voorbereidingen, zelfs geen verhoogde hartslag. Helemaal niets, in alle rust gaf ik het gewoon toe. Iets wat me vroeger nooit gelukt zou zijn. Maar er is iets wat ik al een tijdje voor mezelf heb besloten. Als mensen het mij vlakaf vragen of ik homo ben, dan wil ik het hun ook gerust vertellen. Zo ben ik er ineens vanaf en moet ik het gesprek er zelf niet over beginnen.

Ik vond deze coming out eigenlijk best wel leuk, geen idee waarom, maar ik voelde me er goed bij. Iedereen van mijn klas mag het weten, vind ik. Ik verander tenslotte toch volgend jaar van richting. Dus hun reactie is niet van zeer groot belang. Hoewel ik ondertussen al met sommige mensen echt een mooie vriendschap heb opgebouwd. En misschien was die vriendschap er niet geweest als ze vanaf dag één van mij zouden weten dat ik homo ben…

Read More 6 reacties | Gepost door WilliamZ

Eindelijk!

Wat een opluchting. Ik heb reactie gekregen van Robin, en wat voor één…

“Hey amigo!

Ik wist nie goed hoe ik moet reageren, via je blog of gewoon via mail. :D
Ik moet zeggen dat ik idd al op de hoogte was en de reden waarom ik niks tegen je gezegd hebt tijdens de chat is omdat het helemaal niks uitmaakt of da nu zo is of niet...
Ge zijt menne maat en da zal zo blijven! Ik snap ook best wel dat het niet gemakkelijk is om mensen dit te vertellen maar je doet het toch en dat is dapper van je! Ik voel me vereerd met je speciaal blogbericht!
Ik zal ook zeker is de tijd nemen om heel je blog te lezen!
Maar je moet geen schik hebben om je te outen, ik denk dat niemand er problemen mee zou hebben!
Ik zou je nog is tegoei willen spreken want ik ben benieuwd hoe het eigenlijk is om homo te zijn. :D Dus zo een goddelijk vrouwelijk lichaam doet je echt niks??? :p
Ik zie er naar uit om nog is een pintje te gaan pakken op de Oude Markt, om een keer tegoei bij te praten want via internet is da idd moeilijk...

Robin”

  
Wow! Kon ik een betere reactie krijgen? Ik dacht het niet hé! Ik ben echt super blij gewoon. Vooral de derde laatste zin vind ik schitterend. Hij stelt zich zelfs open om met mij te praten over het homo zijn. Hoe mooi is dat…

Mijn dag kan niet meer stuk!

Read More 2 reacties | Gepost door WilliamZ

Aaarrg! Ik word gewoon zot hier. Iedere dag opnieuw hetzelfde verhaal. Thuis komen, computer opstarten, … Heeft Robin al gereageerd? Spannend spannend! Alle, open sneller! … Godverdomme! 0 reacties!

Waarom laat hij niets van zich horen? Ik had nooit gedacht dat dit zulke frustrerende dagen konden zijn. Waarschijnlijk zal het weekend dat ik de brief achter laat thuis ook dezelfde gevoelens opwekken. Maar Robin! Antwoord dan toch, mail of laat een reactie na! Ik word er gewoon zot van.

En het is niet dat hij niet online komt. Regelmatig zie ik hem online komen op Facebook. Maar ik heb nog niet de moed gehad om er zelf over te beginnen.

Read More 2 reacties | Gepost door WilliamZ

Hey Robin,

Dit is de eerste keer dat ik een blogbericht aan iemand richt! Maar vermits ik niet met jou ergens kan afspreken, moet het wel digitaal gebeuren. En dan kan ik het evengoed via mijn blog doen.

Ja, mijn blog. Gloednieuw voor jou natuurlijk. Sinds eind november ben ik mij beginnen te outen tegenover mensen. En sinds mijn eerste coming out bestaat ook deze blog. Een blog die heel mijn verhaal bijhoudt. Een mooi dagboek voor later vind ik zelf. Ondertussen weten al een aantal vrienden het. Ook mijn papa weet het. Hoewel dat die allemaal heel positief reageerden had ik het toch moeilijker om het aan jou te zeggen. Ik heb dan ook veel getwijfeld om het je te zeggen voor je naar Costa Rica vertrok. Maar het is er jammer genoeg niet van gekomen.

Maar goed, ik ben dus homo. Ik val op mooie jongens! :) Ondertussen heb ik ook al heel wat meegemaakt. Maar alles staat tot in de details neergeschreven op de blog. Als je terug in België bent, moet je maar eens de tijd nemen om wat bij te lezen. Als je het wilt lezen natuurlijk. Niets hoeft hè…

Jelien heeft het je verteld in mijn plaats, iets wat ik absoluut niet kunnen vind. Maar goed, het is nu zo… Weet dat er voor mij niets verandert. Ik weet al heel mijn leven dat ik liever met een jongen dan met een meisje door het leven wil gaan. Dus ik ben nu niet plots een andere William.

Ik hoop dat de vriendschap die we hadden, hetzelfde blijft….
Geniet nog van Costa Rica en hopelijk hoor ik snel iets van jou!

William

Read More 2 reacties | Gepost door WilliamZ

Gisterenavond zijn we met een aantal vrienden naar de film ‘Alice in wonderland’ gaan kijken. Ook Jelien was erbij. Jammer genoeg had ik een paar dagen ervoor moeten aanhoren dat ze het tegen mijn beste vriend Robin had gezegd.

Robin is een van mijn beste kameraden. Ik ken hem dan ook langer dan 5 jaar. Hij betekent veel voor mij en ik heb gemerkt dat hoe meer mensen wat betekenen voor mij, hoe moeilijker het is om mij te outen tegenover die mensen. Toen we samen waren afgestudeerd, besloot Robin om voor een half jaar naar het buitenland te gaan. In januari vertrok hij naar Costa Rica, hij is daar nu al een paar maanden en vermaakt zich goed. Ik heb lang getwijfeld of ik het hem zou zeggen voor of na zijn reis. Maar ik vond jammer genoeg niet de moed en de overtuiging om het hem te zeggen. Met wat spijt heb ik dan mijn beslissing moeten aanpassen en het hem zeggen als hij terug in België zou zijn. Maar die kans is mij blijkbaar afgenomen door Jelien.

Er zijn een aantal mensen die Jelien haar standpunt wel begrijpen, maar ik totaal niet. Ze weet goed genoeg dat die dingen zeer waardevol zijn voor mij. Ik draag ook geheimen van haar en zeg die ook niet door. Als het geheim te groot was, dan had ze mij dat kunnen komen zeggen, maar niet achter mijn rug snel doorzeggen. Toch niet tegen Robin! Ik ga nooit meer de kans krijgen om mij te outen tegen hem, ik ga nooit de kans krijgen om als eerste zijn reactie te zien.

Er zijn maar een paar mensen waar ik het echt zelf aan wil vertellen. Had Jelien dat nu gezegd tegen een schoolvriend of vriendin, wel dan vond ik dat veel minder erg. Maar Robin! Nee, die jongen ligt mij veel te nauw aan het hart. Na de film gingen we iets drinken, ik maakte de groep duidelijk dat ik even alleen wou zijn met Jelien. Zonder problemen ging de groep het café al binnen en bleef ik buiten samen met Jelien. “Waarom?”, vroeg ik haar. “Waarom wat?” antwoordde ze.

“Waarom heb je dat gezegd tegen de groep?”. Ik kreeg een antwoord terug dat te vergelijken was met haar sms! Dat het voor haar lastig is om het geheim te houden en dat ze niet begrijpt waarom ik er zo lang over doe om mij te outen. Ze begreep dus duidelijk niet hoe moeilijk het is om uit de kast te komen. Ze wist nog niet dat ik al op de hoogte was gebracht van Robin, dus ik gaf haar een kans.

Ik: “Zijn er nog mensen waar je het tegen hebt gezegd?
Jelien: “Euh… Nee, totaal niet!”
Ik: “Je liegt! Zijn er nog mensen die het weten?”
Jelien: “Ja, mijn zus etc. …  Maar voor de rest niemand!”
Ik: “Ge hebt het gezegd tegen Robin! “

Ik legde haar uit waarom dat voor mij onvergefelijk was. Wat een belang ik er aan hechtte om mij persoonlijk te outen tegen mensen die mij zeer nauw aan het hart liggen! Dat ik het kei erg vond dat ze mij dat niet was komen zeggen. En vooral, dat ik zo een gigantisch vertrouwen had in haar….

Robin weet het dus, jammer genoeg heb ik het hem zelf niet gezegd. Hoewel ik hem al een aantal keer via de chat heb gesproken heeft hij daar nooit iets over gezegd. Jelien had het hem blijkbaar al verteld voor hij op reis vertrok. Misschien wacht hij op een bevestiging van mij. Of moest hij zwijgen van Jelien. Ik ben nog nooit uit de kast gekomen via mijn blog, misschien moet ik dit maar doen voor Robin. Dan stuur ik hem gewoon een linkje door van mijn blog.

Read More 1 Comment | Gepost door WilliamZ

Jelien was de allereerste persoon bij wie ik me bij heb geout. Ze was diegene in wie ik dan ook heel meeste vertrouwen in had. Iemand bij wie ik het gevoel had, daar kan ik het gerust aan vertellen. Jammer genoeg behoren deze gedachten tot het verleden. Wat ik gisteren heb mogen aanhoren deed mijn vertrouwen in haar tot onder nul zakken.

Donderdag is de typische uitgaansdag voor zowel mijn hetero- als holebivrienden. Ik mag maar één keer per week uitgaan, dus had ik die week gekozen voor de WJNH-fuif in Leuven. Jelien had dinsdag gevraagd of ik donderdag iets mee kwam drinken. Door de keuze van de fuif moest ik haar uitnodiging weigeren.

Vrijdagochtend werd ik op de hoogte gebracht van de gemiste momenten. Ik verheugde mij op een lijst van momenten en gebeurtenissen waarvan ik jaloers zou worden. Maar het was niet echt datgene waar ik op had gehoopt. Op een bepaald moment ging het over mijn afwezigheid op de drink. Jelien bracht de volgende woorden naar buiten: “Ah, dienen zit weer bij die stomme homo’s hé!”. De groep reageerde vreemd op de uitspraak van Jelien en stelde een vragende blik op. “Ja, dienen is nu toch zo onthaalpersoon bij &of!” voegde ze eraan toe.

Gelukkig was het geen grote groep. In totaal waren ze met vijf. Drie mensen (Jelien, Ludovic en Sofie) wisten het, de andere twee vrienden (die mij nauw aan het hart liggen) wisten het nog niet. Ludovic heeft wel de nodige woorden kunnen uitbrengen zodat de twijfel over mijn geaardheid grotendeels wegbleef bij de twee mensen die het nog niet weten.

Ik weet absoluut niet meer wat ik moet denken nu. Jelien was een persoon die mij echt enorm nauw aan het hart ligt. Ze was per slot van rekening  diegene aan wie ik het allereerst tegen zei. Een keuze die ik niet zomaar maakte. Ik vind het gewoon jammer dat ik zelf niet de kans zou krijgen om die mensen het te vertellen.

Ik stuurde Jelien een paar uur laten de volgende sms: “Ik vertelde jou die dingen wel in vertrouwen he :-(“. Een dag later kreeg ik antwoord.

“Idd, srr. Ik was vergete da we da allemaal moete verzwijge voor u. En ik ben da een beetje beu. Want ik lieg ni graag tege mijn vrienden. Ik, Sofie en Ludovic hopen egt da je het binnenkort tegen iedereen zegt zodat wij niet meer moeten liegen en dingen verzwijgen.. Das egt ni fijn vr ons”

…

Read More 2 reacties | Gepost door WilliamZ

Hoe ga ik het ooit vertellen aan mijn mama? Hoe langer ik wacht, hoe lastiger ik het vind om het haar te vertellen. De laatste tijd maakt ze meer en meer opmerkingen over homo’s. Maar niet alleen over homo’s, ook over hoe mijn toekomstige er moet uitzien. Vorig weekend zaten we op restaurant te eten, aan de tafel naast ons werd er een verjaardag gevierd van een 18-jarige meisje. Het meisje zelf was zwart, haar vriendje (dat naast haar zat) was blank. Mama bekeek de tafel en zei: “William, komt gij alstublieft nooit naar huis met een zwarte hé! Da zou ni waar zijn, ge moet niet denken dat ge daar dan mee binnenkomt ze.”.

Ze stelt duidelijk hoge eisen, dit komt hoogstwaarschijnlijk doordat het in haar familie de gewoonte was dat het lief gekeurd werd door de ouders. Blijkbaar wilt ze die traditie zelf kunnen voortzetten.
Gisteren kwam mama thuis en zei: “William, we hebben vandaag ne kei mooie 308 cc verkocht, ne schone witte, prachtige velgen, alles erop en eraan! Ge moet is raden aan wie! “
Ik trok een niet-wetend gezicht en haal mijn schouders op.

“Aan 2 jeanetten! Leons (een van de mekaniekers) is den auto gaan leveren. We hadden afgesproken dat we zouden opbellen als em na een uur nog ni terug is. Dan kan em tegen die twee jeanetten zeggen dat em door moet. Ge weet maar nooit dat diene jonge daar ni weggeraakt.”

Dit was echt een van de grofste opmerkingen dat mijn mama al had gemaakt over homo’s. Nochtans we hebben veel homoseksuele klanten, zeker weten we dat natuurlijk niet. Het blijft steeds bij een vermoeden. Maar normaal maakt ze er geen probleem van. Ze is altijd enorm begaan met haar klanten, ze leeft voor haar klanten. En nu dit…

Pff… Makkelijk wordt het alleszins niet om het haar te vertellen. Maar ik ga het denk ik met een brief proberen. 13 en 14 april ga ik met een paar vrienden naar het appartement aan zee. Misschien moet ik voor ik vertrek thuis een brief achterlaten. Een brief waarin ik me out. Zo krijgt ze wat meer tijd om het te verwerken.

Alleen het gedacht al maakt mij enorm zenuwachtig. Hoe zal ze reageren? Wat als ze niets zegt? Vraag ik haar om te zwijgen tegen mijn kleine broer? En vooral, wat schrijf ik in die brief?

Read More 5 reacties | Gepost door WilliamZ

Pfff… Ik heb me al beter gevoeld. De laatste tijd heb ik het weer moeilijk met mijn gedachten wat op orde te brengen. De warboel is opnieuw aanwezig en blijft zo te zien nog even.

De laatste tijd stel ik me nogal veel vragen rond mijn studierichting. Momenteel studeer ik toegepaste informatica aan de hogeschool. Ik heb een grote interesse voor informatica, maar we zien in de lessen bijna niets anders dan programmeren. Uren aan een stuk code schrijven achter je computer. Ik wist dat programmeren een essentieel onderdeel was van de informatica, maar dat er bijna niets anders is dan dat, had ik nu wel niet verwacht.

Ik ging er echt vanuit dat informatica meer was dan programmeren. Maar blijkbaar niet… Ergens ben ik toch wel wat teleurgesteld in de richting. Ik zie mezelf later echt niet heel de dag programmeren. Wanneer we nu 2 uur moeten programmeren, word ik al volledig zot. De weinige sociale contacten maken mij nog het meest lastig. Ik mis gewoon de omgang met mensen.

Een andere interesse van mij is geneeskunde, deels heb ik die wat proberen op te vullen met vrijwilliger te worden bij het Rode Kruis. Maar sindsdien is mijn interesse naar meer alsmaar gegroeid. Geneeskunde, een droom die voor mij wat onhaalbaar is. De studies zijn denk ik niet te onderschatten. En ik ben nu ook niet een van de beste studenten.

Een andere mogelijkheid is Sociaal Werk. Eva vertelde me er gisteren over, het was een richting die ik nog niet kende. Misschien moet ik me er maar eens achter informeren… In ieder geval, ik mezelf niet nog eens 3 jaar informatica studeren. Toch niet als de nadruk zo hard op het programmeren ligt.

Read More 3 reacties | Gepost door WilliamZ

Vandaag was ik wat aan het rondhangen op YouTube toen ik het volgende filmpje tegenkwam. Het is zo een ongelofelijk mooi maar triestig filmpje.

Er is een vraag die ik me stelde na het filmpje: Wat wilde zijn broer tegen hem zeggen?

Het is een heel droevig filmpje, maar het bevestigt wel dat ik niets overhaast moet besluiten. Mensen hun eerste mening over mijn geaardheid kan nog veranderen, hopelijk die van papa ook.

Gisteren zat ik met papa in nog in de auto. Op de radio ging het al een tijd over holebi’s. Ik was al heel blij dat hij de radiozender niet wijzigde. In het radioprogramma vertelde een meisje dat haar ouders haar thuis niet wilde aanvaardden. Papa zei: “Ach ja, je moet dat wat tijd geven. Ik had vroeger ook drie vrienden die zeiden dat ze homo waren. Ze zouden nooit veranderen. Nu zitten ze allemaal toch wel terug met een vrouw hé. De laatste heeft zich bedacht op zijn 35ste, dus je heb nog al de tijd!”

Doelbewust heb ik er niets op geantwoord. Ik denk ook niet dat het verhaal klopt, hoewel het niet de gewoonte is van mijn papa dat hij liegt. Maar ik probeer niet te snel te besluiten dat mijn papa negatief reageert. De jonge homo in het filmpje besloot direct dat zijn broer hem niet zou aanvaarden en verliet het huis (jammer genoeg met dramatische gevolgen). Maar wie weet wou die broer wel gewoon zeggen dat het ‘ok’ was. Hij was misschien wat verschoten buiten…

Read More 8 reacties | Gepost door WilliamZ

Vanavond is het het grote galabal van ons departement. Nog steeds laten de gedachten van het bal mij niet los. Maar de schrik is te groot. Hoewel ik van mezelf zeker was dat het outen stilaan wel makkelijker zou gaan, leek dit een te grote stap. Ik zou van een tiental mensen, plots naar een honderdtal mensen gaan die mij echt kennen. Op zich geen probleem, ze zullen het ooit wel te weten komen. Maar de angst voor teveel negatieve reacties is momenteel nog veel te groot. Misschien dat ik tegen het volgende galabal al iets meer zelfvertrouwen heb.

Vreemd, als ik een jaar ga wachten, dan gaan er meer mensen zijn waar ik me al bij heb geout. Het zal voor minder mensen nieuw zijn als ik met een jongen binnenkom. En ergens vind ik het dan wat jammer, dat ik minder mensen ga kunnen ‘choqueren’ op het bal. Nu ja, choqueren. Ergens vind ik het wel leuk als mensen zo uit de lucht komen gevallen. Ik zie die gezichten al voor me. Zo van die gezichten waar je hun verbazing kan van aflezen.  Langs de ene kant wil ik dus dat iedereen wat ‘verschiet’ en langs de andere kant heb ik schrik voor hun reactie. Dan zou het toch logischer zijn dat ik wil dat net zoveel mogelijk mensen het weten voor ik toekom op het bal. Maar dan is de fun er zo wat af…. Soms zit ik toch echt vreemd in elkaar! 

Maandag was Glenn niet aanwezig in de les. Best wel jammer, want ik wou weten hoe hij me nu zou behandelen. Dinsdag had ik meer geluk, ik liep het klaslokaal binnen en zag Glenn op de achterste rij zitten. Ik zette mij neer aan een computer. Hij zat helemaal rechts, naast hem een andere jongen en dan ik. Ik zei vriendelijk goedemorgen. Een glimlach en ‘hey’ kreeg ik van Glenn terug. Dat veel best mee.

Gedurende de hele les en dag gedroeg hij zich heel gewoon tegen mij, zelfs vriendelijker dan vroeger. Na het einde van de les kwam hij naar mij toe en zei hij: “Ah, ik ben geslaagd voor mijn rijbewijs he!”. Plots schoot het mij te binnen, hij had me zaterdag op de trein verteld dat hij op maandag zijn rijexamen zou afleggen. Ik was blij voor hem en feliciteerde hem dan ook. Er volgde nog een kort gesprek over onze wagens.

Het maakte mij dag echt goed, wetende dat hij het zonder enig probleem aanvaardt. Nu hoop ik alleen dat hij weet, dat niet heel de klas het moet weten. En hoe zal hij reageren als er over homo’s gesproken wordt. Vroeger kwam er nog al snel “vuile choco” uit zijn mond. Eens benieuwd of dit nu is veranderd. Voor mij moet hij het alleszins niet veranderen…

Read More 1 Comment | Gepost door WilliamZ

Ik ken &of nu al een aantal weken en heb me de kennismaking met de organisatie nog geen moment beklaagd. Iets wat me altijd opviel, was de warme, gezellige sfeer die de mensen van &of creëerden, zeker bij nieuwe mensen. Ze slagen er steeds opnieuw in om nieuwe mensen zich direct te laten thuisvoelen, en dit mede dankzij hun fantastisch onthaalteam.

Het onthaalteam zijn mensen die je bij je eerste activiteit begeleiden. Bij mij was dit Kris. En ik heb voor mezelf uitgemaakt dat dit ook iets is wat ik zelf wil doen. Nieuwe mensen onthalen, hen op hun gemak stellen en wat begeleiden tijdens hun eerste activiteit.

Via Kris, heb ik contact opgenomen met de verantwoordelijke van het onthaalteam. Ik vertelde  hem dat ik heel graag mee mensen zou willen onthalen. Hij maakte me duidelijk dat alle vrijwilligers van het team eerst een cursus moeten hebben gevolgd. De eerst volgende cursus ging door op 27 februari.

Zondag was het dan zo ver! De dag van de cursus. Om 8u hadden we afgesproken aan het station van Leuven. Samen met nog een paar andere mensen moesten we de trein naar gent nemen. Om kwart voor acht kwam ik toe aan het station. Glenn, een jongen van mijn klas kwam het perron opgelopen. Hij had me direct herkent en liep naar me toe. ”Ah, wat doet gij hier zo vroeg?” vroeg hij. “Ik ga naar Gent” antwoordde ik. Het onmogelijke gebeurde. “Ah, wat een toeval! Ik ook!” liet hij mij verstaan. Wat! Hij neemt net dezelfde trein als ik! En wat ga ik doen of zeggen als die andere mensen toekomen?

Niet veel later was Thomas daar, hij was de verantwoordelijke van het onthaalteam. Albert-Jan en Ellen zouden ook nog meekomen. Ik glimlachte naar Thomas, liep naar hem toe en gaf zonder er bij na te denken hem een kus. Wat de reactie van Glenn was, kon ik niet zien. Maar hij kwam bij Thomas en mij staan. Het gesprek tussen Thomas en mij ging al snel over &of en de opleiding. Glenn stond er aandachtig naar te luisteren. Voor de eerste keer blijf mijn hartslag redelijk laag. Best wel vreemd.

Na een paar minuten vroeg hij “Met welke organisatie ga je juist naar Gent?”. Ik zei “Met &of!” Hij trok een vragend gezicht. “Holebi-jongeren Leuven” voegde ik eraan toe. Hij reageerde neutraal, knikte even en glimlachte beleefd. “Bij deze ben je ook de eerste van de klas die het weet.” zei ik. Hoewel dit niet echt klopte, hoopte ik wel dat dit voor hem een stimulans zou zijn om het voor hem te houden. Weer kreeg ik een neutrale reactie. Ik kon er dus vanuit gaan dat hij het positief opnam.

Albert-Jan kon jammer genoeg niet komen, maar Ellen haalde gelukkig nog de trein. We waren in totaal met 4 mensen van &of. Thomas, Ellen, ik en nog een ander meisje. Op de trein zat Glenn bij ons. Hij kon het blijkbaar goed vinden met de groep. Met Thomas had hij een gesprek over games en wat programmeerwerk en met Ellen had hij het over Japanse tekenfilms. Het zijn misschien niet de meest boeiende onderwerpen voor mij, maar ik zag aan Glenn zijn gezicht dat hij het nog wel best boeiend vond. Zoveel te beter. Zonder dat hij het waarschijnlijk goed besefte, had hij een uitgebreid gesprek met een stel homo’s en lesbiennes. Ik was blij dat hij het zo goed opnam. Het was een coming-out die ik totaal niet had zien aankomen. En het was fijn dat hij positief reageerde.

Aangekomen in Gent splitste mijn weg met die van Glenn. Ik verliet hem met een positief gevoel. Ik ben benieuwd hoe het zal zijn als ik hem maandag terugzie in de les. De cursus zelf was zeer leerrijk, in de voormiddag hadden we het vooral over hoe we een gesprek moeten aanpakken. Wat je zoal kan doen om het ijs te breken en wat te doen bij stiltes. Tijdens de middagpauze waren we iets gaan eten in Gent. Mijn dag werd nog beter gemaakt doordat Pat (die op kot zit in Gent) even dag kwam zeggen tijdens de pauze. Het deed me veel plezier om hem nog eens terug te zien.

In de namiddag mochten we vooral vragen stellen en werden we getrakteerd op een reeks beurtrolspellen. Ook werden een paar specifieke punten aangehaald, zoals huilen tijdens een gesprek, hoofdpijn en wanneer we moeten doorverwijzen. Het was een bewogen, maar heel positieve en leerrijke dag.

Read More 2 reacties | Gepost door WilliamZ

Woensdag organiseert onze studentenvereniging een galabal. Iets waar iedereen wel naar uitkijkt, het vorige galabal dat ik heb meegemaakt was in het zesde middelbaar. Toen ben ik samen met Melanie als vriendschappelijk koppel naar het bal geweest.

Ook nu weer heb ik veel zin om er naartoe te gaan, deze keer niet met een meisje. Deze keer met een mooie jongen. Misschien dat ik Pat meevraag, hoewel ik totaal nog niet zeker ben of het wel een verstandig idee is. Het kan zijn dat ik heel de avond vies wordt bekeken. Langs de andere kant kan het zijn dat iedereen heel positief reageert. Het zou een grote stap zijn, het zou dan een gigantische coming-out zijn. Iedereen die ik die avond tegenkom, zal mij plots beter leren kennen.     

Nog iets wat me in het hoofd blijft hangen is het feit dat ik maar een gewone vriend kan meenemen. Ik zou het fijner vinden mocht ik als echt koppel kunnen toekomen. Hoe leuk zou het wel niet zijn om mensen te overtuigen van mijn geaardheid door die jongen te kussen.

Maar ja, misschien bekijk ik het nog wel wat te rooskleurig. Er nog eens goed over nadenken zal de boodschap zijn.

Read More 6 reacties | Gepost door WilliamZ

Daarnet kwam Bram (mijn klein broer) mijn kamer binnengelopen. Hij zuchtte diep, ik vroeg hem wat er scheelde. Hij antwoordde dat mama en papa hem hadden lastig gemaakt. Na een kort uitvragende gesprekje bleek dat hij een cadeautje had gekregen van een meisje. Mama en papa wisten dit, alleen wisten ze nog niet wat het cadeautje inhield.

Hij wou het niet laten zien aan hen maar aan mij vroeg hij: “Moet ik het laten zien?”. Ik antwoordde: “Dat is jouw keuze hé, ik kan je niet verplichten om iets te tonen.”. Maar hij wou het laten zien en haalde een marsepeinen hartje boven. Hij zei: “Het is al even aan hoor, maar zeg het niet tegen mama en papa. Het is aan sinds Valentijn!”. Ik was blij voor hem en vooral omdat hij me in vertrouwen nam. Het bleek dus dat hij een relatie had met een meisje uit zijn klas, een meisje dat al vaak bij ons was komen spelen.

Ik zei tegen hem: “En weten ze het op school dat jullie samen zijn?”. “Nee”, zei hij. “Dat wilt ze niet.”, voegde hij er nog aan toe. Ik maakte hem duidelijk dat hij een soort van geheime liefde heeft. En dat een geheime liefde hebben soms wel  best spannend kan zijn. Je hebt een liefje, maar je ouders, je vrienden en je familieleden mogen het niet weten. Beetje zoals bij mij…

Dit leek me een uitgelegen kans om mij te outen. Ik formuleerde mijn zinnen zo alsof het leek of ik ook een geheime relatie had, in de hoop dat hij erachter zou vragen. Dan kon ik toestemmen en hem toevertrouwen dat het niet met een meisje was maar met een jongen.

Maar hij vroeger er jammer genoeg niet achter! Ons gesprek werd onderbroken door mama die riep dat we moesten komen eten. Misschien is het maar goed dat ik mij niet heb geout in dit gesprek. Ten eerste zou ik liegen, want ik heb momenteel geen relatie. En ten tweede ik vrees dat ik nog op wat onbegrip ga stoten, hij is nog maar 13. En twee jongens die kussen, dat vindt hij maar vies…

Read More 7 reacties | Gepost door WilliamZ

Het was Valentijn, de dag waarop de geliefden elkaar in de bloemetjes zetten. Leuk voor diegenen die samen zijn met iemand, minder leuk voor de vrijgezellen. Een paar dagen voor Valentijn had Pat mijn gevraagd of we niet eens samen iets konden doen. Eens afspreken voor een goede babbel. Van al de reacties en mails die ik krijg, zijn die van hem het meest waardevol. Niet dat de rest niets betekent! Integendeel! Maar als ik ze zou moeten rangschikken, dan staan zijn mails bovenaan.

Ik had hem al kort verteld wat er was gebeurt in Brussel, en hij leefde enorm met me mee. Maar nu was het tijd voor eens een echte babbel, en dit kan niet via mail. Omdat ik zaterdag nog maar net thuis en nog doodmoe was, besloten we om af te spreken op zondag. Ik keek er best naar uit… De persoon waar ik steeds waardevolle mails van krijg, zou eindelijk eens in het echt kunnen zien. Dat het zondag Valentijn was, was puur toeval. Maar het is toch altijd fijn als je met Valentijn niet alleen thuis moet zitten. 

Zondag, 14.55u. Ik kwam toe aan het station van Leuven. We hadden afgesproken voor de Panos. Pat kwam met de trein, dus ik keek steeds in de richting van de treinsporen. Het was eindelijk drie uur, ik haalde mijn gsm boven om hem te sms’en. Halverwege mijn sms keek ik op en zag ik een jongen naar me toelopen. Hij glimlachte, ik gaf hem een kus op de wang. Ik liet mijn halfgeschreven sms zien en vertelde hem dat ik hem net wou sms’en. Hij lachte en haalde zijn gsm boven. Het was net dezelfde.

Het ijs breken hoefde niet echt, er was helemaal geen ijs. We wilden beide zoveel vertellen dat we soms tegelijk aan het spreken waren. Dit al terwijl we nog geen meter hadden gewandeld. Het klikte direct, er was geen spanning. Best wel vreemd, er staat een persoon voor mij die ik nog nooit heb gezien en toch leek het alsof ik hem al kende. Dankzij de mails wist ik wel hoe hij innerlijk in elkaar zat. Misschien dat dit heeft bijgedragen tot het goede gevoel.. We besloten om ergens iets te gaan eten. Via sms hadden we al afgesproken dat we samen een ijsje of pannenkoek zouden gaan eten. Albert-Jan had mij het pannenkoekenhuisje aangeraden, op de weg naar daar was er geen minuut stilte. We vertelden en vertelden. Het was echt zalig!

Na een tiental minuutjes stappen, kwamen we toe bij het pannenkoekenhuisje, Vier Marokkaanse mannen stonden achter de toog, best wel vreemd voor een tea-room met Belgische specialiteiten. Ik zou ze eerder verwachten in een kebabzaak. Maar goed, geen van ons beide had er problemen mee en we kozen een rustig tafeltje voor twee uit, achterin de zaak. We bestelden allebei een wafel, hij met frambozensaus, ik met chocoladesaus. Ons gesprek was schitterend. We praatten over allerlei dingen, over Brussel, studies, vakanties, eten, … De wafels waren jammer genoeg echt niet lekker, maar het perfecte gezelschap maakte alles goed!

Na ons bezoek aan het pannenkoekenhuisje zijn we nog iets gaan drinken op de oude markt. We zaten recht over elkaar aan een tafeltje voor twee. We bestelden beide een mojito. Het was duidelijk dat we nog ver van uitgepraat waren, we vertelden over onze hobby en gevoelens. Op een gegeven moment komt een jongeman binnen gelopen met een boeket rozen in zijn linkerarm. Hij liep heel het café af op zoek achter potentiële kopers, koppeltjes waren zijn doel. Ik stoorde mij er wat aan dat hij ons straal voorbij liep. Onze dag hebben we afgesloten met een bezoek aan de kebab en nog een laatste afscheidsdrink.

In de kebabzaak hadden we afgesproken om samen naar de volgende Spunkfuif in Gent te gaan. Pat zit op kot in Gent, wat dan ook al weer direct het voordeel van een slaapplaats meebracht.

Ik zou iedere minuut hier tot in detail kunnen beschrijven, maar of dit relevant is voor de blog is nog maar de vraag. Ik liep nog met hem mee tot aan de trein, we gaven elkaar een kus en een knuffel. Maar het was niet zomaar een knuffel, ik ben een echt knuffelbeest en geef dagelijks mensen een knuffel. Maar het is de allereerste keer dat ik zo een knuffel krijg. Soms geven mensen een stevig en lange knuffel om eens te lachen of om te plagen. Aan de trein was het ook een lange en stevige knuffel, maar zo immens gemeend. Ik heb er gewoon geen woorden voor. Het voelde zalig, ik wou die jongen echt niet loslaten!

Mijn Valentijnsdag was gewoon perfect. Echt waar! Ik heb zo een goede babbel gehad met hem. Hij vroeg me ook niet uit maar liet het mij, op mijn eigen tempo vertellen.

Read More 6 reacties | Gepost door WilliamZ

De dag na mijn dagje Brussel wou ik het gewoon tegen iemand zeggen. Ik sms’te Albert-Jan en Pat over wat er gebeurt was. Ik wou het wel tegen mensen zeggen die ik al langer ken, maar om de één of andere reden vertelde ik het hun liever. Misschien gewoon omwille van het feit dat ze ook homo zijn.

Albert-Jan stelde direct voor om er eens over te praten. Ik stemde hierop toe en we spraken woensdag, net voor de &of-activiteit af. Ik had om 15u gedaan met les, rond 16u kwam ik toe aan het kot van Albert-Jan. Ik werd zoals altijd met grote glimlach onthaald en kon rustig heel mijn verhaal kwijt. Het deed deugd, zo eens alles kunnen vertellen aan iemand.

Na ons gesprek maakten we ons klaar om samen naar de activiteit te gaan. Buiten aan de deur wachtten we nog even op Ruben, hij was in de buurt en zou ons mee vergezellen. Toen Ruben aangekomen was, liepen we samen naar de plaats waar we hadden afgesproken. We moesten wachten aan de ijzeren ballon, aan het Ladeuzeplein in Leuven. Na een kwartier was het zeven uur, en dus tijd om naar de Alma te gaan. De Alma is een bekend studentenrestaurant dat zelfs meerdere restaurant in Leuven heeft.

Tezamen met de groep schoven we aan voor onze maaltijd. We konden kiezen uit drie dingen: pens met appelmoes, kippenfilet of koninginnenhapje. Ik koos voor het laatste. Na te hebben betaald, liepen we met ons bord naar de grote tafel die Albert-Jan had voorbehouden. Het was aangenaam aan tafel, geen overheerste drukte, maar ook geen stilte. Ruben zat voor mij, hij studeert net hetzelfde als ik, alleen een jaar hogerop. We roddelden wat over de lectoren en over bepaalde vakken, wat later ging het dan weer over films. Het waren gewone, alledaagse dingen.

Ik had ergens wat verwacht  dat er een vast thema zou opgelegd zijn, dat het over holebi’s zou moeten gaan. Maar neen… je kon het meer vergelijken met een doodnormale vriendengroep die iets gaat eten.

Tijdens de maaltijd ging ik met één van de jongens iets halen om te drinken. Toen ik terug liep naar de tafel, zag ik plots iemand van mijn klas zitten. Hij keek ook naar mij, ik kon niet anders dan dag te gaan zeggen. De jongen uit mijn klas weet dat ik uit Zaventem kom en vroeg dan ook gelijk wat ik daar deed. Een simpel antwoord als “Etentje met vrienden” bleek te volstaan. Hij glimlachte en wenste mij nog smakelijk eten toe. Dit ging makkelijker dan verwacht.

Na de maaltijd gingen er nog een aantal iets drinken in een gezellig café. Ik besloot om naar huis te gaan, de volgende dag moest ik namelijk om op 7. Ik maakte duidelijk aan de groep dat ik naar huis ging en nam afscheid. Omdat ik de weg niet naar het Fochplein wist, stelde Ellen voor om met mij mee tot daar te stappen. Normaal zou ze haar bus op aan een andere halte nemen, maar voor mij wou ze wel even meelopen. Ik vond dat heel lief van haar en bedankte haar dan ook gelijk. We volgden nog even mee de groep naar het café, de baan leek wel een schaatsbaan. Toen ik aan het einde van een straat de hoek omdraaide, werd ik verrast door een grote ijsplek. Ik viel en belandde op mijn achterste.

Ik bleef zelfs even zitten om het gelach te aanhoren… Maar in tegenstelling tot wat ik verwachte, was iedereen net bezorgd. Niemand lachte! Hanne, het meisje dat naast me liep, schrok zelfs. Wow, dit was wel het laatste wat ik had verwacht. Ik zette me recht en we zetten onze wandeling verder. Aangekomen bij het café namen Ellen en ik afscheid van de groep. Hanne en Ellen zijn al sinds lange tijd een koppel, dat had ik al gemerkt op de eerste spelletjesavond. Ze stonden recht tegenover elkaar. Ellen gaf een zacht kusje op de lippen van Hanne. Ze glimlachten beide naar elkaar. Ze tekenden een hartje in de fijne sneeuwlaag die op Hannes jas lag. Het was zo hartverwarmend en lief om dat te zien. We stonden daar in het midden van een straat en zonder schaamte konden ze op hun manier afscheid nemen. Het was echt mooi!

Ik gaf nog snel iedereen een kus en liep met Ellen naar het Fochplein. Daar hebben we samen gewacht op de bus. Haar bus kwam eerst, niet veel later was ook mijn bus daar. Het was een fijne activiteit. Geen drukke waar de nadruk op holebi lag. Het leek wel een gewoon etentje met vrienden.

Read More 1 Comment | Gepost door WilliamZ

Na wat tot rust te zijn gekomen in het regenbooghuis, leek het ons verstandig om naar huis te gaan. Het was koud buiten en ik wist nog steeds niet goed wat ik er allemaal van moest denken.

Op de weg naar het station kwamen het nog langs het mooiste plekje van Brussel! Het was prachtig! Ik voelde me goed bij hem. Hij deed zijn best om mij te troosten en die negatieve ervaring te vergeven. Ik liep dicht tegen Xander aan, op een gegeven moment raakte mijn hand zijn hand aan. Het was koud en ik nam zijn hand vast. Ik denk niet dat hij het erg vond, hij liet mijn hand toch niet los.

Maar het voelde goed, geen verliefd gevoel maar een gevoel van veiligheid, rust. Ik vond het moedig van hem dat hij het toeliet om even zijn hand vast te houden, hij is ook nog niet volledig out en kent heel veel mensen in Brussel.

Op het einde van de straat zei hij: “Hier ga ik wel je hand loslaten, de kans is groot dat we iemand die ken tegenkomen.” Ik respecteerde zijn keuze en liet direct zijn hand los. Wij liepen de hoek van de straat om en kwamen terecht op een grote drukke baan. Tezamen hebben we nog wat winkels bekeken en wat gelachen. Het was leuk! Echt fijn! Hij slaagde erin om mij die nare gedachten te doen loslaten. Bij iedere etalage bleven we even staan en gaven we commentaar op ieder detail dat we zagen. Het was best grappig en ik heb nog verschillende keren goed dicht gelegen van het lachen.

Op weg naar het station bleef Xander plots staan, “Shit, mijn portefeuille!” zei hij. Hij vond  nergens meer zijn portefeuille. Het was een dure portefeuille van Louis Vuitton waar bovendien nog een hoop cash geld in zat. We liepen een heel stuk terug langs waar we gekomen waren. Tijdens de zoektocht werd er niet veel meer gezegd tegen elkaar. Maar dat stoorde me ook niet. Ik kan begrijpen dat zo een waardevol voorwerp verliezen verschrikkelijk rot moet zijn. Ik had dan ook echt te doen met hem.

Zonder resultaat en een uur te hebben gezocht, zetten we de zoektocht stop. Hij voelde zicht rot! Wat wel een logisch gevolg is. We wandelden naar het station. Hij deed zijn best om de sfeer terug wat vrolijker te krijgen. Zo zag hij de kans om samen met mij een nieuwe portefeuille te gaan kopen, een volgende afspraak stond dus al op het programma.

We kwamen toe aan het Centraal station, mijn bus moet ik nemen in Brussel Noord. Er zat dus niet anders op dan even de trein te nemen van Centraal naar Noord. Een beetje depri zaten we te wachten op de trein. Na een tiental minuten kwam de trein toe, we namen plaats naast elkaar. Xander legde zijn hoofd op mijn schouder, ik streelde zachtjes zijn hand. Hij voelde goed aan, geen verliefdheid maar ik voelde me echt goed bij die jongen. Een jongen liep de wagon binnen en bekeek ons. Hij vroeg is in het Frans, waarop Xander een passend antwoord gaf. De jongen zijn blik was goud waard… Ik had wel eens willen weten wat hij aan het denken was. Het zal in ieder geval niet negatief zijn geweest want hij had een kleine, lieve glimlach op.

In het Noordstation stapten we uit. We keken wanneer ik een bus had en ik begeleidde hem nog even mee naar zijn trein. Ik vertelde hem dat ik het een zeer fijne dag vond ondanks de minderheden die er waren. Ik gaf hem een afscheidszoen en liep naar mijn bus toe.

Op de bus kon ik mijn gedachten niet weerhouden van de gebeurtenissen in die wc. Toen papa mij kwam ophalen aan de bushalte vroeg hij: “En hoe was je dag?”. Ik probeerde mijn tranen in te houden en zei: “Super, het was heel leuk!”. Toen ik in mijn bed lag begon ik te wenen als een klein kind. Waarom weet ik niet, maar het luchtte op!

Read More 5 reacties | Gepost door WilliamZ

De onbekende persoon kneep meermaals in mijn rechterbil. Mijn hartslag schoot de hoogte in. Ik werd zenuwachtig, bang en voelde me heel ongemakkelijk. De man zei tegen mij: “Seks”. Meer niet, hij hoefde ook niet meer te zeggen. Beleefd maar op een korte manier wees ik zijn verzoek af. Ik voelde zijn linkerhand onder mijn t-shirt komen. Ik voelde zijn koude hand over mijn rug wrijven. Beleefdheid is iets wat er mij ten alle tijden is aangeleerd. Ik zei: “Mijnheer! Alstublieft!”. Hij hield niet op!

De kans was groot dat hij Franstalig was en dat hij mij niet begreep, niet kunnen begrijpen? Waarschijnlijk niet willen begrijpen. Het gevoel dat ik op dat moment had, kan ik zo moeilijk om schrijven. Ik voelde me enorm bang, ik wou daar zo snel mogelijk weg. Ik was zenuwachtig en kon zelfs wenen. Zijn hele lichaam kwam in contact met het mijne. Hij legde zijn hoofd bijna op mijn schouder, over mijn schouder keek hij naar beneden. Niet alleen de angsten speelden me parten, maar ook het ongemakkelijk gevoel. Die persoon zat mij  te betasten terwijl ik nog aan het plassen was. Waarom weet ik niet maar plots riep ik: “Attends”. Ik voelde dat zijn koude hand mijn t-shirt verliet. Het was een opgelucht gevoel, ik beëindigde mijn behoefte en sloot mijn rits. Ik draaide me om en kon nu voor de eerste keer de man zien.

Hij stond voor mij, het was een man van rond de 35 jaar, met een iets wat donkere huid. Hij had een beangstigende blik. Hij had de deur van het wc-hokje helemaal opengezet. Zodanig dat ik er niet meer langs kon passeren om naar de uitgang te gaan. Hij nam me vast bij mijn arm en wees met zijn andere arm naar het hokje. Hij zei: “Is no probleem!”. Ik probeerde zijn hand los te maken van mijn arm en probeerde mezelf kalm te houden. Maar de adrenaline maakte mijn gedachten niet helder meer. Ik moest en zou die wc verlaten.

Ik sprak de man aan in de hoop dat hij me los zou laten: “Mijnheer! Alstublieft! Echt niet! Mijne vriend zit boven! Ik ga schreeuwen he….”. Oké, het kan heel kinderachtig klinken, maar ik was zo in paniek! Ik wou gewoon beginnen te wenen.

Ik trok zijn hand los van mijn arm en nam de deur van het wc-hokje vast. Het lukte mij om mij tussen de muur en het deur de wringen. Ik liep de deur uit, terug naar het café. Ik zei niets. Ik bibberde helemaal. Ik zat nog niet neer of Xander zijn blik veranderde in een ongeruste, vragende blik. Ik rilde en had ongelofelijk veel schrik. Ik wist niet wat ik moest denken of zeggen. Xander vroeg: “Wat is er gebeurt?”. Het enigste dat ik erop kon zeggen was: “Hij liet mij niet gerust…”. Voor de rest staarde ik maar naar de muur. Xander zei onmiddellijk: “We blijven hier geen seconde langer meer! Kom!”. Ik vroeg nog aan hem om even te blijven zitten, ik wou niet rechtstaan. Ik wou niets ondernemen, ik wou gewoon … blijven zitten. Xander verbood het mij om in dat café te blijven, we dronken ons glas leeg in een tiental seconden en we verlieten het café.

De straat, eindelijk lucht! Ik voelde de tranen zo bovenkomen. Een straat verder was het politiekantoor. Xander zei: “Kom, we gaan dat gaan aangeven!”. Er volgde een korte discussie. Xander wou echt dat ik het aangaf en dat die man werd opgepakt. Maar ik durfde echt niet. Ik heb Xander vastgenomen aan zijn bovenarmen en hem gesmeekt om het niet te doen. Ik wil niet dat mijn ouders dit te weten komen, echt niet. Wat als ik papieren thuis krijg van de politie? Neen, ik mag er niet aan denken. Ondertussen stonden we al voor de ingang van het politiekantoor. Xander respecteerde mijn keuze en we deden geen aangifte. Hoewel hij er bleef op hameren dat het beter zou zijn.

Het leek ons een goed idee om even te bekomen bij de man van het regenbooghuis. We kwamen binnen, ik nog half rillend en namen plaats aan de toog. De man vroeg wat we wilden drinken. Het was heel sympathieke man, waar we in het kort mijn verhaal aan kwijt konden. Hij sprak zelfs Nederlands. Hij gaf ons enkele tips waar we wel en niet de volgende keer iets moeten gaan drinken. 

Read More 4 reacties | Gepost door WilliamZ

Xander is een jongen die twee jaar jonger is dan mij en die ook nog niet overal out is. Ik ken hem al een aantal weken dankzij de blog. Vorige week vroeg hij of we samen eens iets konden doen. Met wat twijfel stemde ik toe. Omdat ik naast Brussel woon maar nog nooit in het centrum was geweest, leek het ons wel een goed idee om een bezoekje aan Brussel te brengen. Xander kent Brussel heel goed, hij is er ook naar school geweest, net hetzelfde zoals ik Leuven ken.

Omdat ik op zaterdag werk, hadden we op zondag afgesproken in Brussel Noord om 16u. Ik vertelde aan mijn ouders dat ik samen met Ludovic, Eva en Sofie een dagje naar Brussel zou gaan. Zonder vragen bracht papa mij zondag om 15.30u naar de bushalte.

De bus kwam af en ik stapte op. Normaal neem ik de 358 altijd naar Leuven, voor de eerste keer nam ik hem naar Brussel Noord. We passeerde langs allemaal - voor mij toch - nieuwe wegen.  Na een half uurtje kwam ik toe in een soort van grote ondergrondse garage. Xander stuurde me dat hij boven bij de treinuren zou wachten.

Met veel zenuwen zocht ik een trap die naar boven ging. Het was een gigantisch gebouw. In de verte zag ik een trap, ik liep de trap op en kwam in een grote hal terecht. Maar nergens zag ik treinuren. Ik sms’te hem dat ik tussen een kledingwinkel en een apotheek stond. Omdat ik hem niet vond, zou hij naar me toe komen. Ik werd enorm zenuwachtig, niet dezelfde zenuwen als bij een outing, die bevatten ook angst. Hier was het meer van: ‘Hoe zou hij eruit zien? Gaat hij mij leuk vinden?’.

Ik zag hem afkomen, ik glimlachte en liep naar hem toe. We gaven elkaar een kus op de wang. De zenuwen verdwenen als sneeuw voor de zon. Ik voelde me direct gerustgesteld, het klikte goed. Xander is mijn gids voor vandaag, ik kon dan ook niet anders dan hem te volgen. We liepen het grote gebouw uit en mengden ons tussen de vele voorbijgangers in Brussel.

Xander had nog niets gegeten en we besloten om een winkel binnen te stappen en eten te kopen. Echt gezonde voeding koos hij niet, het werden twee chocoladerepen. Maar met hem de winkel wat rondlopen, lachen en zeveren, was fijn. Ik had nooit gedacht dat winkelen nog zo leuk kon zijn. Het winkelen brak direct het ijs, we moesten niet over onszelf praten maar leerden elkaar toch beter kennen doordat we dingen die we lekker vonden, aanwezen. 

We hebben de volgende uren echt veel in Brussel gezien, allerlei winkels en bekende straten. Hij wist over alles wel iets te vertellen. Ik vond het echt leuk. Hij nam me mee naar de leukste plekjes van Brussel, zo ook naar de holebibuurt. Een buurt waar het ene holebicafé naast het andere was. Xander wou graag eens iets gaan drinken in het regenbooghuis. Toen we toekwamen bij het holebicafé, was het gesloten, binnen branden er wel licht.  Door het raam zagen we iemand achter de bar werken. De man van de bar kwam naar de deur gelopen. Hij draaide het slot van de deur om en opende de deur. Er volgde een korte conversatie in het frans met Xander. Wat een geluk dat hij tweetalig was. De man vertelde dat het café binnen een uurtje zou opengaan.

Het uurtje hebben we ingevuld door een tweede prachtige wandeling door Brussel, het werd donkerder buiten en we kwamen op een prachtig verlicht plein dat bedekt lag onder een wit sneeuwtapijt. Het was prachtig… Omdat we nog wel even tijd hadden, besloten we om samen iets te gaan eten. We kozen voor een goedkope maaltijd en kozen voor de Mc Donalds. De Mc Donalds was er misschien 5 keer zo groot als in Leuven. Omdat ik niet vaak in de Mc Donalds kom, besloot ik om gewoon te nemen wat Xander nam. We kozen een tafeltje uit en hadden een fijn gesprek over vriendschap en mensen leren kennen.

Ik keek op mijn uurwerk, het regenbooghuis was open. In onze weg naar het café liet Xander mij nog het modehart van Brussel zien. Ik verschoot er echt van dat hij zoveel kon vertellen. Ik verveelde me geen moment. We kwamen toe bij het café, op de deur stond “OPEN (minded)”. Toen het gesloten was, was het bordje omgedraaid met de slogan: “CLOSED (but still open mined)”. Ik vond het wel leuk gevonden. Er zat niemand binnen, we vonden het dan ook wat dom om daar als twee enigste binnen te gaan zitten.

Een beetje verderop was een andere café, de “homo erectus”, best wel een grappige naam voor een holebicafé. Door het venster konden we zien dat er vooral mannen zaten, mannen tussen de 25 en 40. We stonden voor de ingang en twijfelden of we hier iets zouden gaan drinken. De twijfel ontstond vooral doordat de helft van de ramen waren afgeplakt met een ondoorzichtige flousticker. Je moest echt op je tippen gaan staan om boven de sticker te kunnen kijken wie er binnen zat. Er liepen twee jongens naar binnen, we keken elkaar aan en zonder twijfel liepen we samen met de twee mee naar binnen. Het was er gezellig binnen, vreemd was dat iedereen ons aankeek. Het leek wel een mini-vleeskeuring, maar daar trokken we ons niet te veel van aan.

Ik bestelde een pintje en een wit wijntje. Ik nam een slok en zei tegen Xander dat ik naar de wc moest. Ik liep de wc binnen, het was een kleine wc met black light. Eerst liep je een wc-hokje voorbij en daarna waren er twee urinoirs. Ik koos voor de verste urinoir. Ik hoorde iemand achter mij binnen komen, geen idee waarom, maar ik werd wat zenuwachtig. Mijn hartslag begon te stijgen. Plots voelde ik dat die persoon dat binnen was gekomen, zijn hand op mijn achterwerk legde. Hij kneep zachtjes in mijn rechterbil…

Read More 3 reacties | Gepost door WilliamZ